บทที่ 254 หย่า 3

“อะไรนะ? มอบหนังสือหย่าให้พวกเรา ดูสภาพผีก็ไม่ใช่คนก็ไม่เชิงของพี่สาวเจ้าซิ ยังคิดจะมอบหนังสือหย่าให้พวกเรา? เป็นตระกูลซุนของเราต่างหากที่ไม่เห็นนางในสายตา! ตระกูลของเราจะหย่านาง! ลูกชายของข้ารูปร่างหน้าตาก็ดีนิสัยก็เยี่ยม คิดหรือว่าจะแต่งเมียใหม่ไม่ได้?” ป้าซุนตวาดด่าด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

นางไม่เชื่อหรอก ว่านังโจวคายจือคนนี้มันจะกล้ายอมถูกหย่า นังเด็กตระกูลโจวนี่มันพยายามจะทำให้นางตกใจกลัว นางยิ่งไม่กลัวเด็ดขาด!

“ถ้าลูกชายของเจ้ามันดีเลิศขนาดนั้นจริง เจ้าก็ไปหาเมียใหม่มาแต่งให้ลูกชายของเจ้าซะสิ แล้วให้ลูกสะใภ้ในอนาคตคนนั้นช่วยคลอดลูกให้เขาเยอะ ๆ แบบนี้ แล้วก็ให้คอยปรนนิบัติรับใช้แม่สามีอย่างเจ้าด้วยเลย” โจวกุ้ยหลานพูดจาเย้ยหยันเหน็บแนม

ป้าซุนนั่นถูกทำให้โกรธจัดจนหูอื้อตาลาย รีบดึงตัวลูกชายมาทันที สายตาจับจ้องมองเขม็งไปที่โจวคายจือที่นั่งอยู่บนพื้น ชี้นิ้วชี้ไปทางนั้นแล้วพูดว่า: "หย่านางซะ รีบหย่านางเดี๋ยวนี้เลย! แล้วแม่จะหาเมียที่ดีกว่านี้ให้แกเอง!"

ซุนโก่วต้านเกิดนึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ แล้ว นี่คือเมียของเขานะ! ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปจับมือแม่พลางพูดเบา ๆ ว่า: "แม่ นี่แม่ลืมไปแล้วหรือว่าตระกูลโจวหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำขนาดไหน? คายจือเป็นเมียของข้า ถ้าหย่ากันจริง ๆ พวกเราจะไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรเลยนะ...."

ป้าซุนโกรธจนหลุดหัวเราะเลยทีเดียว รู้สึกแค่ว่าลูกชายคนที่สามของนางคนนี้สมองใช้การไม่ได้โดยแท้ นางที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งถูกสามีหย่า นางจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง? พอถึงตอนนั้นนางจะไม่คลานเข่ามาขอร้องอ้อนวอนตระกูลซุนของนางหรอกรึ? พอถึงเวลานั้นไม่ว่านางต้องการอะไร นังสวีเหมยฮวานั่น มันก็ต้องหามาประเคนให้เท่าที่นางต้องการอยู่แล้ว!

เมื่อคิดแบบนี้ ในใจนางก็ยิ่งคิดเล็กคิดน้อยหวังผลประโยชน์ยิ่งขึ้น รีบพูดทันทีว่า "ลูกเอ๋ย เจ้าโง่ไปแล้วรึ? เจ้าเป็นผู้ชายนะ ยังต้องกลัวว่าจะหาเมียใหม่ไม่ได้อีกรึ? นางเป็นแค่ผู้หญิงคนนึง ถ้าถูกหย่าไป นั่นแปลว่าจะชื่อเสียงอะไรก็พังป่นปี้หมดไม่มีเหลือแล้ว!”

“แม่ ข้าไม่อยากหย่ากับคายจือ!” หาได้ยากที่ซุนโก่วต้านจะไม่เชื่อฟังคำพูดของแม่ตัวเอง

ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว เขากับคายจือต่างก็มีความรู้สึกผูกพันต่อกัน ที่ผ่านมาก็ได้รับการดูแลปรนนิบัติอย่างดีจากคายจือมาโดยตลอด ใช้ชีวิตมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว แค่เพราะคายจือเลอะเลือนไปชั่วขณะ รอวันหลังที่นางกลับไป ก็จะกลับมาใช้ชีวิตดี ๆ ได้เหมือนเดิมแล้ว

ครั้งนี้ป้าซุนถูกลูกชายหน้าโง่คนนี้ทำให้โกรธแทบตายแล้วจริง ๆ โง่บัดซบอะไรอย่างนี้! เทียบกับพวกพี่ชายน้องชายสามคนนั้นแล้ว ห่างไกลกันคนละชั้นจริง ๆ ทำไมถึงได้โง่เง่าทึ่มทื่อแบบนี้นะ?

“ทำไม? นึกเสียใจขึ้นมาแล้วล่ะสิ? ไม่กล้าหย่ากันแล้วสินะ? ใช่สิ! จะไปหาลูกสะใภ้ที่ทั้งเก่งกาจเพียบพร้อม มากความสามารถอย่างพี่สาวคนโตของข้าคนนี้ได้จากที่ไหนอีกล่ะ?” เมื่อโจวกุ้ยหลานเห็นว่าแม่ลูกคู่นี้มัวพึมพำยักท่ากันอยู่ได้ไม่เลิก ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาต้องมีความคิดเห็นไม่ลงรอยกันแน่ ๆ จึงรีบพูดจี้ใจดำเข้าไปอีกประโยค

“หย่ากันอะไรของเจ้า? เป็นโก่วต้านของบ้านข้าที่จะหย่าพี่สาวเจ้าต่างหาก! ข้าจะให้เขียนหนังสือหย่าเดี๋ยวนี้แหล่ะ!” ป้าซุนพูดอย่างโกรธจัด

โจวกุ้ยหลานแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน: "เขียนหนังสือหย่าพี่สาวข้างั้นรึ? อย่างเขามันคู่ควรด้วยรึไง? ถ้าไม่ชดเชยให้พี่สาวข้า นับจากนี้ไปต้องปฏิบัติต่อลูก ๆ และพี่สาวของข้าอย่างดี พวกเจ้าได้กินอิ่มต้องไม่ปล่อยให้พี่สาวของข้ากับลูก ๆ อดอยาก พวกเจ้าได้กินเนื้อต้องไม่ปล่อยให้พี่สาวของข้ากับลูก ๆ กินแต่ผัก ถ้าไม่งั้นก็หย่ากันซะ!"

เหล่าไท่ไท่ที่อยู่ข้าง ๆ ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบเดินเข้าไปสามสี่ก้าว แล้วคว้าตัวโจวกุ้ยหลานทันที: "เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า? เรื่องนี้มันต้องพูดกันจนได้ข้อเสนอดี ๆ ก่อนค่อยรับปาก ไม่งั้นเกิดหย่ากันขึ้นมาจริง ๆ พี่สาวของเจ้าจะอยู่ต่อไปยังไงล่ะ?"

“ขอแค่ข้ายังมีข้าวกิน ก็จะไม่มีวันปล่อยให้พี่สาวต้องหิวเด็ดขาด แม่ ถ้าแม่กลัวว่าพี่ใหญ่จะส่งผลให้การแต่งงานของพี่ชายล่าช้าออกไป ก็ให้พี่ใหญ่ย้ายไปอยู่บ้านข้าก็ได้ บ้านข้าทางนั้นมีห้องเยอะอยู่” โจวกุ้ยหลานรับปากหนักแน่น

นางไม่เชื่อเด็ดขาด ว่าคนเป็น ๆ คนนึงจะยอมอดทนอดกลั้นไม่ทำอะไรเลยจนตัวตาย หลุมไฟพรรค์นี้ถ้าไม่รีบกระโดดหนีออกมา ยังปล่อยให้นางอยู่ในนั้นต่อไป ไม่ช้าก็เร็วพี่สาวของนางคงได้ถูกไฟคลอกตาย พอถึงตอนนั้นจะมานึกเสียใจ มันก็คงสายเกินไปแล้ว

เหล่าไท่ไท่โกรธมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเวลานี้มันไม่เหมาะล่ะก็ นางเองก็อยากจะตีแม่ลูกสาวตัวดีคนนี้ให้ตายไปเสียจริง ๆ เลย!

ลูกสาวที่แต่งออกไป ก็ไม่ต่างอะไรกับน้ำที่สาดออกไป ต่อให้ตายนางก็ต้องตายที่บ้านสามี ถ้าถูกหย่าขึ้นมาจริง ๆ นั่นย่อมแปลว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ดี ต้องถูกผู้คนชี้หน้าด่าว่าไปตลอดชีวิตที่เหลือ!

ตอนนี้ไม่มีธุรกิจขายถ่านแล้ว แม่ลูกสาวคนนี้ยังคิดบ้างไหมว่านับจากนี้จะเลี้ยงดูปากท้องมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?

แต่ฝั่งป้าซุนพอเห็นภาพฉากนี้ตรงหน้า ในใจกลับรู้สึกมีความสุขขึ้นมาไม่น้อย

เห็นไหมล่ะ? ยายแก่นี่มันไม่กล้าปล่อยให้ลูกสาวถูกหย่าหรอก ทั้งหมดนี้เป็นแค่การเสแสร้งแกล้งทำไปอย่างนั้นเอง!

"หย่าเลย! รีบหย่ากันไปเลย!" ป้าซุนรีบพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น