บทที่ 264 นี่คือวิถีชีวิตของผู้คน

พูดถึงขนาดนี้แล้ว โจวกุ้ยหลานคิดว่าไม่มีอะไรต้องพูดมากไปกว่านี้แล้ว จึงพูดขึ้นว่า “เจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ ทำงานยุ่งมาทั้งวัน คงเหนื่อยมากแล้ว”

“ได้ กุ้ยหลาน เจ้าเองก็พักผ่อนไวหน่อย ข้า....ข้าก็...ข้าก็จะไปแล้ว” โจวคายจือพูดพร้อมก้มหน้าลง

โจวกุ้ยหลานมองดูแล้วก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่พูดอะไร หลังจากโจวคายจือกลับไปแล้ว นางก็ล็อกประตู แล้วหันเดินไปยังห้องของตนเอง เมื่อเปิดประตู ก็เห็นสวีฉางหลินกำลังนั่งรอนางอยู่ตรงหน้าประตู ส่วนตรงหน้าของเขา ยังมีกะละมังอันใหญ่ บนนั้นยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา

“ยังจะต้องแช่เท้าหรือ?” โจวกุ้ยหลานพูดขึ้นมายังไม่พอใจ

แช่เท้าในฤดูหนาวนั้นมีความสุข แช่เท้าในฤดูถือเป็นการทรมาน

สวีฉางหลิน อืม ตอบ พร้อมพูดขึ้นว่า “ต้องแช่ทุกวัน”

โจวกุ้ยหลานเม้นริมฝีปาก รู้ดีว่าเรื่องนี้ตนเองเถียงสู้สวีฉางหลินไม่ไหว จึงจำเป็นต้องนั่งอยู่ด้านข้าง แล้วก็ถอดรองเท้าของตนเอง เอาเท้าทั้งสองวางลงไปแช่ในน้ำร้อน

สีของน้ำร้อนนี้น่าแปลกมาก ดูแล้วก็น่าจะเป็นน้ำต้มยาสมุนไพรที่เอามาจากหมอหวัง

“สวีฉางหลิน เจ้าว่าข้าโง่ไหม?” โจวกุ้ยหลานคิดถึงเรื่องโจวคายจือ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถามสวีฉางหลิน

“ไม่โง่” สวีฉางหลินมีความรู้จักเอาตัวรอดค่อนข้างแรง

“ที่จริงเรื่องนี้ทำไมข้าต้องเอามาใส่ใจ พี่สาวใหญ่ยังไม่พูดว่าอะไร เราก็แค่ให้นางยืมอาศัยอยู่ นางเองก็ช่วยพวกเราทำงานก็พอแล้ว เฮ้ย”

โจวกุ้ยหลานพูดเสร็จก็รีบก้มหน้ามองดู เห็นสวีฉางหลินใช้นิ้วมือกดนวดฝ่าเท้าให้นาง

“เจ็บ เจ็บ เจ็บ”

“ยิ่งเจ็บยิ่งต้องนวด” สวีฉางหลินพูดพร้อมกับออกแรงบีบแรงขึ้น

โจวกุ้ยหลานเจ็บจนร้องพูดออกมาอีกครั้งว่า “ไม่ได้ ไม่ได้ เจ็บเกินไป เจ้าเบาหน่อย เบาหน่อย”

“หมอหวังบอกว่า ปกติจะไม่เจ็บ” สวีฉางหลินไม่มีท่าทีจะผ่อนแรงเลย

“เจ็บ เจ็บจริงๆ” โจวกุ้ยหลานพูดขึ้นถึงน้ำตา พร้อมหดเท้ากลับมา

นางทนไม่ไหวแล้ว สวีฉางหลินใช้แรงมากเกินไป

มือข้างหนึ่งของสวีฉางหลินคว้าจับขาโจวกุ้ยหลานไว้ มืออีกข้างหนึ่งกดจุดฝังเข็ม

โจวกุ้ยหลานพูดขึ้นพร้อมน้ำตาไหลว่า “สวีฉางหลิน เบาหน่อย ปล่อยข้าดีไหม? ไม่งั้น....ไม่งั้นพรุ่งนี้....พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน? อ้าก”

“พรุ่งนี้ต้องทำอย่างอื่น” สวีฉางหลินพูดขึ้นมาด้วยเสียงชัดเจน

“งั้นเจ้าเบาหน่อยได้ไหม?”

“เบาไป เจ้าจะไม่มีความรู้สึก”

“รู้สึก ข้าอ่อนไหวอย่างมาก....เจ้า....อ้าก ข้าจะทำให้ข้าตายหรือ?”

ด้านนอกห้อง โจวคายจือหน้าแดงไปหมด

เดิมนางกลับไปใกล้จะถึงห้องของตนเองแล้ว แต่กลัวว่ากุ้ยหลานจะโกรธไม่หาย จึงคิดว่าจะกลับมาพูดคุยกับนางอีก ที่ไหนได้....ใครจะไปรู้ว่าพวกเขากำลังทำเรื่องแบบนั้น.....

กุ้ยหลานยัง.....ยังเสียงดังขนาดนั้น.....

นางหน้าแดง แล้วก็รีบกลับไปยังห้องของตนเอง ปิดประตูห้องหลักไว้ สูดลมหายใจเข้าออกอยู่หลายที เมื่อสงบสติอารมณ์ตนเองได้แล้ว ค่อยเข้าไปในห้องของตนเอง

เวลานี้ พวกเด็กๆล้วนอยู่ในห้องของนาง

ต้าญาเห็นนางกลับมา ก็รีบขยับที่นั่งให้นาง พร้อมถามขึ้นว่า “แม่ เป็นไงบ้าง?”

โจวคายจือคิดถึงเรื่องเมื่อกี้แล้วก็หน้าแดงขึ้นมาอีก รีบส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “น้ากับน้าเขยพวกเจ้านอนแล้ว ข้าจึงไม่เรียกพวกเขา”

“นอนไวขนาดนี้เลยหรือ?” ต้าญาพูดขึ้นมาอย่างตกใจ