บทที่ 286 กินไม่อิ่ม

คนสูงวัยหลายคนยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอได้กลิ่นน้ำเหม็นๆ ก็ไม่ได้คัดค้าน

หลังจากทางนี้หารือกันเรียบร้อยแล้ว หวังโหยวเกินจึงส่งคนไปลากศพมาจากในน้ำ

เมื่อได้ยินว่าต้องเผาศพที่เจอในน้ำ คนในครอบครัวของผู้เสียชีวิตจึงตะโกนอย่างไม่เห็นด้วย บางคนร้องไปเอะอะไป บอกว่าควรฝังหลังจากน้ำลดไปแล้ว

โจวกุ้ยหลานเองก็ไม่มีแรงจะอธิบายเรื่องนี้กับพวกเขา ดังนั้นนางจึงตามเหล่าไท่ไท่กลับไปพักผ่อน

โจวกุ้ยหลานไม่สบายใจเลยกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น

เมื่อเดินไปใกล้จะถึงเรือนของตนเองและได้ยินเสียงเด็กๆ อ่านหนังสือ นางจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง จากนั้นนางจึงกลับไปที่ห้องและล้มตัวลงนอน

พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ค่ำแล้ว

โจวกุ้ยหลานกินโจ๊กถั่วรวมที่ใสจนไม่รู้จะใสอย่างไรกับทุกคนและกินผักป่าทั้งหมด

อาหารที่ประคับประคองเหลือเก็บเอาไว้เหลือกินอีกแค่ไม่กี่มื้อก็จะหมด สิ่งที่กินในตอนนี้ล้วนมีแต่เสบียงอาหารที่เก็บมาจากน้ำ นางไม่ต้องพูดอะไรอีก พวกผู้หญิงก็ขึ้นไปเก็บผักป่าบนภูเขาด้วยตัวเองแล้วเอามาต้มโจ๊กรวมกับผักในแปลงผักที่เรือนของตน

นางไม่รู้เหมือนกันว่าจะประคับประคองให้เป็นแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน

ระหว่างที่กำลังกิน อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงทะเลาะกันดังมาจากข้างนอก

ตอนแรกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่ผ่านไปครู่เดียวผู้หญิงคนหนึ่งก็ถูกซิ่วเหลียนลากเข้าไปในห้องโถง ที่ตามหลังนางไปยังมีเด็กชายอายุสามสี่ขวบที่เอาแต่ร้องไห้ตลอดเวลา

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เหล่าไท่ไท่ถาม

ซิ่วเหลียนเอ่ยอย่างโมโห “นางจะแอบไปที่เล้าไก่ของกุ้ยหลานเพื่อฆ่าไก่ แต่ข้าบังเอิญเห็นเข้าก่อน”

ฆ่าไก่?

โจวกุ้ยหลานมองผู้หญิงคนนี้อย่างพินิจพิเคราะห์ แต่นางไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้

“เหตุใดจึงจะฆ่าไก่ของข้า”

เมื่อได้ยินคำถามของโจวกุ้ยหลาน ผู้หญิงคนนั้นก็คลานขึ้นมาจากพื้นและลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือออกมากอดบุตรชายของนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สงบทว่าหวาดกลัวว่า “เราสองแม่ลูกกินไม่อิ่ม แต่เจ้ายังต้องเอาอาหารมาเลี้ยงเจ้าสัตว์นี่อีก สู้ฆ่ามันมากินบำรุงร่างกายลูกชายข้ามิดีกว่าหรือ! ทุกวันกินแต่โจ๊ก กินอย่างไรก็ไม่พอ ลูกชายของข้าผมลงไปตั้งมากโข!”

“เหตุใดเจ้าจึงไร้มโนธรรมเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะกุ้ยหลาน เจ้ากับลูกของเจ้าคงตายไปแล้ว!” ซิ่วเหลียนตำหนิสตรีผู้นั้น

สตรีผู้นั้นยิ้มเยาะ “เจ้าเป็นภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน ทุกวันกินอิ่มหลับสบาย เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกข้าต้องใช้ชีวิตแบบไหน”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ซิ่วเหลียนโกรธ นางเอื้อมมือไปคว้าผมของสตรีผู้นั้นเพื่อตบนาง ส่วนเด็กคนนั้นล้มลงไปบนพื้นและร้องไห้โฮออกมาทันที

สตรีผู้นั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง นางขยับมืออย่างรวดเร็วและใช้เล็บจิกลงไปที่หน้าของซิ่วเหลียนอย่างแรง

เมื่อคนที่อยู่ในห้องเห็นก็รีบเข้าไปแยกทั้งสองคนออกจากกัน สตรีที่เมื่อก่อนทำอาหารมาตลอดตะโกนว่า “หลี่จาวตี้ เจ้าทำอะไรน่ะ”

ผู้หญิงที่ชื่อหลี่จาวตี้ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เวลานี้นางทิ้งก้นนั่งลงบนพื้นและร้องห่มร้องไห้เสียงดังอย่างห้ามไม่อยู่

“สามีข้า เหตุใดเจ้าจึงทิ้งข้ากับลูกให้อยู่ตามลำพัง พวกข้ากินไม่อิ่มและแทบจะอดตาย! ท่านพาพวกข้าไปด้วยสิ พวกข้าไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว!”

เด็กน้อยที่อยู่ข้างๆ ได้ยินมารดาของเขาร้องไห้และยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

โจวกุ้ยหลานรู้สึกอึดอัด นางลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น เมื่อรู้ว่านางอารมณ์ไม่ดี โจวกุ้ยหลานจึงตบไหล่นางเบาๆ

“เจ้าวางใจเถิด ไก่พวกนั้นไม่ได้กินข้าว ข้าวมีไว้ให้พวกเรากิน”

หลี่จาวตี้ชะงักไปครู่หนึ่งและลืมแม้แต่จะร้องไห้ “ไก่ไม่กินข้าวหรือ”