บทที่ 331 เข้าเรียน 1

เถ้าแก่คนนั้นเหมือนดั่งตกใจตื่น รีบพยักหน้าให้กับโจวกุ้ยหลาน มือทั้งสองข้างนำพู่กันวางเข้าไปในกล่องอันประณีตนั้น เก็บไว้อย่างดี

โจวกุ้ยหลานพยักหน้าด้วยยิ้มแย้ม “เถ้าแก่ ท่านช่วยลูกของข้าทั้งสองคนเลือกพู่กันธรรมดาที่เหมาะสมกับพวกเขาหน่อย ลำบากท่านแล้ว”

“ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องสมควรทั้งนั้น ไม่เป็นไร” เถ้าแก่ตอบรับอย่างเคารพ

เมิ่งเจียงที่ยืนอยู่หน้าประตูเหมือนดั่งถูกฟ้าผ่า ไม่กล้าเชื่อเรื่องทั้งหมดที่เห็นตรงหน้า

เถ้าแก่ที่เมื่อครู่ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้กลับเคารพนับถือต่อฮูหยินคนนี้เช่นนี้

“นี่.......สิ่งของสง่างามเช่นนี้ กลับถูกเงินทองกัดกร่อน?” เมิ่งเจียงไม่อยากเชื่อ

โจวกุ้ยหลานหันไปมองเขา พูดอย่างจริงจัง “นี่ก็คืออำนาจของเงินทอง”

ถึงแม้ว่านางไม่มีความรู้สึกอะไรต่อพู่กันพวกนี้ แต่นางไม่อยากให้เขาไปดิ้นรนอยู่กับพู่กันเพียงด้ามเดียวนี้เท่านั้น

แน่นอน จุดสำคัญก็คือพู่กันนี้มีคุณค่า ต่อไปสามารถกระตุ้นต่อพวกรุ่ยอาน

“เจ้า......พวกเจ้า......” เมิ่งเจียงตั้งแต่อึ้ง จนถึงคับข้องใจ ตาก็น้ำตาคลอแล้ว

ทันใดนั้นโจวกุ้ยหลานก็มีความรู้สึกเหมือนตัวเองรังแกเด็กคนหนึ่ง

เถ้าแก่คนนั้นก็ห่อของทั้งหมดจนเสร็จแล้วท่ามกลางสภาพเช่นนี้ของเมิ่งเจียง ยื่นให้โจวกุ้ยหลาน พูดอย่างยิ้มแย้ม “ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบสี่ตำลึง”

หลังจากรับของมาแล้ว โจวกุ้ยหลานหยิบเงิน ยื่นให้กับเถ้าแก่คนนั้น เถ้าแก่รับเงินไป ก็พูดไปหลายคำว่าค่อยๆไป

โจวกุ้ยหลานอุ้มของถุงใหญ่ พาลูกทั้งสองเดินไปข้างนอก

ตอนที่เดินผ่านเมิ่งเจียง โจวกุ้ยหลานหันไปมองเขา รู้สึกสงสาร แต่ก็พูดเตือนเสียงเบา “หมึกของเจ้ายังไม่ซื้อ”

พูดจบ ก็หมุนตัวจากไป

ลูกทั้งสองคนเดินตามโจวกุ้ยหลานไปอย่างใกล้ชิดพร้อมกัน เมื่อเมิ่งเจียงเรียกสติกลับมา ถึงพบว่าผู้ใหญ่หนึ่งเด็กสองนั้นเดินไปแล้ว

เมิ่งเจียงรีบร้อน รีบวิ่งออกไป ก็เห็นว่าโจวกุ้ยหลานเดินไปไกลแล้ว เขารีบวิ่งไป ไล่โจวกุ้ยหลานจนทัน พูดอย่างรีบร้อน “เดี๋ยวก่อน ฮูหยินรอก่อน”

โจวกุ้ยหลานหยุดเดินตามคำพูด หันหน้าไปมองเมิ่งเจียง ก็เห็นเขาหายใจหอบเหนื่อย

มองไปที่ประตู แล้วมองไปที่เมิ่งเจียง โจวกุ้ยหลานสงสัยว่าสายตาตัวเองมีปัญหาใช่หรือไม่

นี่มันระยะไม่ถึงสิบเมตร เมิ่งเจียงคนนี้กลับหอบขนาดนี้? น่ากลัวเกินไปไหม?

“ฮูหยิน พู่กันนี้ พู่กันนี้ขายให้ข้าได้หรือไม่? ข้า......ข้าช่วยท่านทำงานมาใช้หนี้ได้”

โจวกุ้ยหลานมองเขาหัวจรดเท้า มองดูสภาพหายใจหอบ หรี่ตาเล็กน้อย ถามเขา “เจ้าสามารถช่วยข้าทำอะไรได้?”

“ข้า......ข้า......” เมิ่งเจียงอ้ำๆ อึ้งๆ สักพักก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

เขาเรียนหนังสือตั้งแต่เด็ก นอกจากอ่านหนังสือรู้หนังสือแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีความสามารถอื่นแล้ว.......

“ข้าสามารถช่วยท่านเขียนหนังสือเขียนจดหมายได้” เมิ่งเจียงคิดอะไรบางอย่างออก พูดอย่างตื่นเต้น

โจวกุ้ยหลาน “ข้าสามารถเขียนหนังสือเขียนจดหมายเองได้”

“เช่นนั้น......ข้าช่วยท่านโม่หมึก”

“ออ ข้าก็สามารถโม่หมึกเองได้”

เมิ่งเจียงหดหู่อย่างที่สุด ตอนนี้ถึงรู้ความหมายของ “คนเรียนหนังสือที่ไร้ประโยชน์”

โจวกุ้ยหลานมองเขา ในใจกลับกระฉับกระเฉงขึ้นมา

“มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าสามารถทำได้”

เมิ่งเจียงพยักหน้าอย่างแรง ถามนางอย่างตื่นเต้น “คืออะไร?”

“ช่วยลูกทั้งสองของข้าเลือกโรงเรียนดีๆ ต่อไปเจ้ารับส่งพวกเขาเข้าเรียนเลิกเรียนทุกวัน”