ตอนที่ 333
บทที่ 333 ไม่รับทานจากผู้มีจิตใจแอบแฝง
October 22, 2026
ไป๋ยี่เซวียนบาดหน้าผากที่ไม่มีเหงื่อ “ต้องการกระมัง ข้าเป็นคนที่ไม่ใช่แค่เงินหนึ่งพันตำลึง เป็นคนได้กำไรมาสิบหมื่นตำลึง”
“เสียดายเจ้าโชคไม่ดี เจอน้ำท่วมแล้ว” โจวกุ้ยหลานส่ายหน้า
ไป๋ยี่เซวียนขยับเข้าใกล้โจวกุ้ยหลาน “ในมือข้าเหลือเงินไม่เท่าไหร่แล้ว ร้านนี้ล้วนต้องพึ่งเจ้าแล้ว!”
“เจ้าพูดตามตรงว่าเจ้ายังมีเงินเท่าไหร่?” โจวกุ้ยหลานก็ขยับไปข้างหน้าเล็กน้อย ถามเขา
ไป๋ยี่เซวียนยื่นนิ้วออกไปหนึ่งนิ้ว
“มีเพียงหนึ่งหมื่นตำลึง?” โจวกุ้ยหลานพูดอย่างตกใจ
ไป๋ยี่เซวียนกลืนน้ำลาย “หนึ่งพันตำลึง”
โจวกุ้ยหลาน “.......”
นางยังพูดอะไรได้อีก? หนึ่งพันตำลึง สามารถยืนหยัดได้นานแค่ไหน?
“ราชวงศ์ไม่แจกอาหารช่วยเหลือเสียที กระเป๋าของทุกคนต่างก็เหลือเงินเท่าไรแล้ว ก็ไม่ได้ไปกินข้าวในโรงเตี๊ยมแล้ว ล้วนไปซื้ออาหาร แต่อาหารถึงไม่พออีก ตอนนี้ทุกคนที่ทำการค้าขายในมณฑลหยวนเหอล้วนขาดทุน”
“ปิดร้านปิดร้าน! รีบปิดร้าน!”
“ปิดไปตั้งนานแล้ว เพียงแค่คนมากมายขนาดนี้ก็ต้องจัดการ เงินชดเชยก็ต้องให้ แล้วบวกกับซื้อร้านนี้ ตกแต่ง แล้วยังมีความเสียหายจากน้ำท่วมของพวกเราก่อนหน้านี้ คำนวณลงมาแล้ว ในมือข้าไม่มีเงินจริงๆ”
พูดถึงตรงนี้ ไป๋ยี่เซวียนก็รู้สึกเอือมระอาเล็กน้อย
ทำการค้าขายมานานปี กลับถูกน้ำท่วมใหญ่พัดสาดไปหมดแล้ว หากตอนนั้นไม่ใช่เพราะไก่เป็ดหมูที่โจวกุ้ยหลานขายให้เขาได้กำไรมาส่วนหนึ่ง เช่นนั้นเขาต้องสูญเสียสาหัสยิ่งกว่านี้อีก
บวกกับอาหารที่บริจาคก่อนหน้านี้ ก็เสียเงินไปไม่น้อย เรื่องต่างๆ นานานี้ เงินในมือก็ยิ่งน้อยลงไปอีก
โจวกุ้ยหลานกุมหน้าผาก “ไม่อย่างนั้นเจ้ายอมแพ้เถิด กินของตระกูลใช้ของตระกูล เป็นแมลงมอดดีๆ ก็พอ”
“เจ้ายอมเป็นแมลงมอด?”
“ยอม หากที่บ้านข้ามีเงินที่เพียงพอ ข้ายอมเป็นแมลงมอด” โจวกุ้ยหลานตอบรับทันที
ไป๋ยี่เซวียนไม่เชื่อนาง จึงพูดทันที “ยังเหลืออีกสิบเดือน รีบหาเงินยังทัน”
โจวกุ้ยหลานไม่เถียงกับเขาแล้ว วิเคราะห์ทีละอย่างกับเขา “อีกหน่อยร้านของพวกเราไม่เหมือนกับร้านอื่น นอกจากคนทำบัญชีที่คิดบัญชีกับพ่อครัวด้านใน ข้างนอกเหลือไว้เพียงคนเช็ดโต๊ะและยกอาหารเท่านั้น”
“พ่อครัวในห้องครัวต้องการแค่สองคน บัญชีหนึ่งคน คนดูแลข้างนอกก็พวกเรามาทำเอง เช่นนี้ก็มีเงินคนงานเหลือไม่น้อยแล้ว รอทำจนเติบโตแล้ว พวกเราค่อยจ้างคน”
“นี่มันไม่พอ ร้านใหญ่ของเราแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีแปดเก้าคนถึงจะดูแลได้”
โจวกุ้ยหลานมองไปในร้านตามคำพูดของไป๋ยี่เซวียน นางคำนวณเองไปครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าร้านนี้อย่างน้อยก็ประมาณสี่ร้อยตารางเมตร
“ไม่เป็นไร ที่บ้านข้ายังมีนักเรียนกลุ่มหนึ่ง?”
คิดถึงบางคนแค่เดินก็จะล้มแล้ว โจวกุ้ยหลานขยี้มือตัวเองไปมา
ไป๋ยี่เซวียนยักคิ้ว “พวกเขาไม่ใช่ตั้งใจเรียนหนังสือ? ยังสามารถมาเป็นเด็กทำงานในร้านได้?”
“เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด แต่ว่าเจ้าพูดเช่นนี้แล้ว พ่อครัวเกรงว่าต้องเยอะหน่อยแล้ว” โจวกุ้ยหลานครุ่นคิดเองไปรอบหนึ่ง เสนอความคิดของตัวเอง
ไป๋ยี่เซวียนตบหน้าอกของตัวเอง บอกว่าเรื่องนี้มอบให้เป็นหน้าที่เขา
โจวกุ้ยหลานกลัวเขาไม่มีเงิน จึงเอาเงินออกมาห้าพันตำลึง ให้เขาเอาไปจ้างคนและซื้ออาหาร