บทที่ 371 ไป๋ยี่เฉิน

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา ตอนที่371 ไป๋ยี่เฉิน

“เจ้าต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ใช่หรือไม่” นางมองออกไปที่ท้องฟ้าข้างนอก ถามสวีฉางหลิน

สวีฉางหลินมองผ่านกระเบื้องใสว่า “เหลืออีกครึ่งชั่วยามถึงจะถึงเวลาตื่น เพียงพอแล้ว”

ขณะพูด ก็ไม่รอให้โจวกุ้ยหลานตอบกลับ อุ้มนางขึ้นมา ให้นางคร่อมบนร่างเขา เขาหยัดกายขึ้น ลุกออกจากเตียง

โจวกุ้ยหลานตื่นตระหนก ยื่นแขนโอบรอบคอของเขา เพื่อกันไม่ให้ตัวเองตกลงมา

ชายคนนั้นจับสะโพกของนางด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ปิดประตูบานเลื่อนบนเตียง เดินไปถึงโต๊ะด้านหน้าในไม่กี่ก้าว ดึงผ้าปูโต๊ะทั้งสี่มุมออก แล้วเก็บกาน้ำและถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะออกไป

ทันใดนั้น โจวกุ้ยหลานถูกวางลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวนั้น โดยที่ขาทั้งสองยังพันรอบเอวของเขา

“คิดถึงเสี่ยวฉางหลินไหม” สวีฉางหลินอยู่ห่างจากปากของนางไม่เกินห้าหกเซนติเมตร ลมร้อนจากปากโถมใส่ใบหน้านาง มันร้อนเสียจน ทำให้ขนทั้งกายนางลุกซู่

“เสี่ยวกุ้ยหลานคิดถึงเสี่ยวฉางหลินมากเสมอ…” โจวกุ้ยหลานเพ่งมองสวีฉางหลิน ส่งเสียงเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย

คนทั้งคู่หายใจแรงขึ้นหลายส่วน สวีฉางหลินก็ไม่รออีกต่อไป ก้มหน้าลง แตะประสานกับริมฝีปากภรรยาตัวน้อยที่คะนึงหา…

บรรยากาศเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับทั้งห้องอุณหภูมิสูงขึ้นไปหลายองศา

…

เช้าตรู่วันนี้ ทุกคนล้วนสังเกตเห็นได้ชัดว่าใบหน้าเย็นชาของนายพลสวี สันนี้ใบหน้าอ่อนโยนมาก

ผู้คนต่างประหลาดใจ ตอนได้ยินอ๋องตวนรายงานว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว เขาก็ต่อต้านการส่งกองทัพไปยังมณฑลหยวนเหอมาโดยตลอด ไม่คาดคิดจะเป็นครั้งแรกที่ไม่ต่อต้านกับอ๋องตวนอีก แล้วยังเป็นฝ่ายขอราชโองการ ให้เป็นผู้บังคับบัญชา

ฮ่องเต้ก็ประหลาดใจเช่นกัน แล้วในที่สุดก็พยักหน้าตอบรับ

อีกด้านหนึ่ง โจวกุ้ยหลานไปร้านตั้งแต่เช้า ก็บังเอิญพบกับ ไป๋ยี่เซวียนที่กำลังจะออกไป

“นี่เจ้ากำลังจะไปไหนหรือ”

ไป๋ยี่เซวียนเห็นนาง ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วฉีกยิ้ม “วันนี้ยังต้องไปคุยกันเรื่องการค้า การค้าโค้กนี้ต่อยอดได้อีก”

โค้กนี้นั้นเก็บไว้ง่ายๆ แม้ผ่านไปหลายวันแล้วเอาไปขายก็ไม่เป็นไร

เพียงแต่…

“พูดคุยเป็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่เลวเลย มีโรงเตี๊ยมหลายแห่งตกลงกับเราแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้รับตามราคาซื้อโดยตรง ข้าว่า เราควรเพิ่มกำลังคนแล้ว”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋ยี่เซวียนเพิ่มขึ้นหลายส่วน

“พอดีเลย ข้าอยากคุยกับเจ้าเรื่องเปิดร้านสาขา พวกเรามานั่งคุยกันดี ๆ ไหม” โจวกุ้ยหลานยื่นมือไปผลักประตู

ไป๋ยี่เซวียนหลีกเลี่ยงสบตานาง บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม “งั้นรอข้ากลับมาไหม ช่วงนี้ข้ามีนัดกับผู้อื่นแล้ว”

โจวกุ้ยหลานแหงนมองท้องฟ้า “เช้าขนาดนี้？”

ฟ้ายังไม่สว่างเลยนะ…

“เดินทางไปก็ต้องใช้เวลา ข้าต้องไปก่อนแล้ว ยังต้องหาร้านหลายแห่งเพื่อคุยด้วย” ไป๋ยี่เซวียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ตอนพูดคุย ก็ไม่ได้สบตากับนาง

เห็นชัดว่าอยู่กันใกล้ชิด แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างไกล

โจวกุ้ยหลานฉีกยิ้ม “งั้นเจ้าไปเถอะ ร้านค้ามีข้าดูแลอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วง”

ไป๋ยี่เซวียนพบักหน้า แล้วเดินผ่านข้างนางไป

มองแผ่นหลังของเขา โจวกุ้ยหลานรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่มองท่าทางของเขานั้นเห็นชัดว่าไม่อยากบอกนาง นางก็ไม่อาจไปบังคับได

เก็บกวาดร้าน เตรียมวัตถุดิบ จัดร้านค้า และเปิดร้าน

เรื่องทั้งหมดจัดการเรียบร้อย ก็เริ่มต้อนรับลูกค้า

เมื่อเช้าที่แสนวุ่นวายเริ่มขึ้น นางเดินเข้าไปในครัว บรรยากาศคึกคักวุ่นวาย คนจ้างวิ่งเข้ามา กล่าวว่ามีคนมาหานางด้านนอก

โจวกุ้ยหลานคว้าผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ “มีลูกค้าไม่พอใจกับอาหารพวกเราใช่หรือเปล่า”

“เหมือนจะไม่ใช่ คนผู้นั้นดูมีเหตุผลทีเดียว ไม่ใช่คนเอาข้างเข้าถู” คนจ้างตอบกลับ

นางนั้นไม่ได้รู้จักใครในเมืองหลวง ใครจะถามหานางกัน