บทที่ 376 เล่นลูกไม้อีกครั้ง

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา ตอนที่ 376 เล่นลูกไม้อีกครั้ง

ไม่ว่าอย่างไรนางก็ทำโค้กไม่เพียงพอ ซึ่งมีไม่พอขาย

ดูแล้ว นางจะต้องไปจ้างคนมาช่วยจริงๆ แต่คนที่ไว้ใจได้ก็จ้างยากจริงๆ อย่างนี้ควรทำอย่างไรดีเล่า

เวลาทำงานมักจะผ่านไปเร็วมาก ตกเย็น ร้านของพวกเขาปิดแล้ว พวกเนื้อและของอื่นๆ ขายออกไปไม่ได้ไม่น้อย นางให้คนห่อให้ รอเสี่ยวเก๋อมา จะมอบให้เขาทั้งหมด

เสี่ยวเก๋อรับไว้อย่างมีความสุข “วันนี้พวกเขาจะได้กินอิ่มอีกแล้ว”

“เงินรางวัลเจ้าเอาไปไหนหมดแล้วเล่า ทำไมไม่ซื้อเสื้อผ้าสองสามชุดให้ตัวเองล่ะ”

เมื่อได้ยินโจวกุ้ยหลานถามเขา เสี่ยวเก๋อก็ยิ้มอย่างมีความสุข “ข้าเอาไปเก็บหมดแล้ว หากพวกพี่น้องป่วยไข้ จะได้มีเงินไปเชิญหมอ ดีไม่ใช่หรือ”

โจวกุ้ยหลานพยักหน้า “งั้นข้าถามเจ้าสักเรื่อง ในกลุ่มพวกเจ้ามีขอทานคนหนึ่งที่มากินข้าวร้านข้าในสองวันที่ผ่านมาหรือเปล่า”

มีขอทานคนหนึ่ง มากินข้าวที่ร้านอาหารทุกวัน ไม่ใช่ว่าเป็นพวกกินแล้วชักดาบหรือ

เสี่ยวเก๋อโมโหมากจนกระทุ้งไม้ตะพดในมือลงกับพื้น พูดด้วยความโกรธว่า “คนใดที่ไม่รู้ความกล้าทำเรื่องเสื่อมเสียกลุ่มขอทานของเราเช่นนี้กัน”

“งั้นวันพรุ่งนี้เจ้าก็พาคนมาสองสามคนเฝ้าตรงหน้าร้านข้า น่าจะได้เห็นเอง” โจวกุ้ยหลานกล่าว

เสี่ยวเก๋อตบหน้าอกตอบตกลง หยิบพวกเนื้อไก่แล้วจากไป

โจวกุ้ยหลานกลับไปที่ร้าน ไป๋ยี่เซวียนกับนักบัญชีก็คำนวณบัญชีแล้ว โจวกุ้ยหลานก็เข้าไปร่วมด้วย คำนวณเงินทั้งหมดที่หาได้ในช่วงก่อนหน้านี้ให้กระจ่าง

พวกเขาคิดรวมยอดทั้งหมด ซึ่งทำเงินไปได้ไม่น้อย

วัดต่อมา ขอทานคนนั้นมาในเวลาใกล้เที่ยง พอมาถึง ก็บอกว่าวันนี้จะสั่งชุดอาหารสำหรับสามคน

คนรับใช้คนนั้นโกรธมากจนอยากจะทุบตีเขาทันที ไม่มีสีหน้าดีๆ ให้เขาสักนิด

แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของโจวกุ้ยหลานเมื่อเช้า เขาก็ยังเขียนใบรายการอย่างฉุนเฉียว คนครัวก็กำลังทำ

ขอทานคนนั้นเดินโซซัดโซเซไปที่ประตู นั่งลงทันที และรอให้ใครสักคนนำอาหารมาส่งให้

เนื่องจากเขานั่งอยู่ตรงประตู คนไม่น้อยเมื่อมาถึงหน้าประตูก็ไม่ยอมเข้ามา หันหน้าไปร้านไก่ทอดอีกร้านแทน

พวกคนรับใช้เห็นฉากนี้ จึงโกรธมาก เมื่อก่อนนี้ล้วนเป็นการค้าของร้านพวกเขา ตอนนี้กลับหนีไปหมดแล้ว!

“โอ้ว นี่คือพี่น้องคนไหนกันเนี่ย ทำไมไม่คุ้นตาเลยเล่า”

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นนอกประตู ขอทานที่หลอกกินคนนั้นจึงหันหน้าไปมอง ก็เห็นขอทานห้าหกคนยืนอยู่หน้าประตู

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดในตอนนี้สองมือกอดอก สำรวจเขาด้วยสีหน้าไม่เมตตา

คนคนนี้ ย่อมคือเสี่ยวเก๋อนั่นเอง

ขอทานที่หลอกกินคนนั้นหันหน้ากลับทันที ไม่มองพวกเขา

เสี่ยวเก๋อส่งสายตาให้ขอทานรอบตัว ขอทานน้อยเหล่านั้นก็เข้าใจ สาวเท้าเดินเข้าไป จับขอทานที่หลอกกินคนนั้นไว้ แล้วลากออกไป

ขอทานที่หลอกกินคนนั้นดิ้นรน “พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ！”

พวกขอทานน้อยไม่สนใจ ลากเขาออกจากที่นั่ง รวบตัวมายังด้านนอกร้าน แล้วโยนลงกับพื้น

ขอทานที่หลอกกินลุกขึ้นกำลังจะวิ่งหนี เสี่ยวเก๋อยกมือขึ้น ทุบไม้ตะพดในมือบนตัวเขาอย่างรุนแรง ร่างทั้งร่างขอทานที่หลอกกินคนนั้นล้มลงกับพื้น

เสี่ยวเก๋อพาพวกขอทานน้อยเดินวางมาดไปตรงหน้าขอทานที่หลอกกินที่กำลังหดตัวคร่ำครวญอยู่บนพื้น ย่อกายลง ประจันหน้าเขา “มันผู้ใดไม่รู้ความ กล้ามาทำลายชื่อเสียงขอทานในย่านของพวกข้าห้ะ”

ขอทานที่หลอกกินคนนั้นเงียบปาก ไม่พูดอะไรสักคำเดียว

ขอทานน้อยที่อยู่ข้างๆ เหยียบเขาร่างอย่างรุนแรง พูดด้วยความโกรธ “พวกเจ้าเห็นหรือไม่ นี่คือพี่เสี่ยวเก๋อของพวกข้า ดูแลย่านนี้ รีบเรียกว่าท่านปู่เร็วสิ！”