บทที่ 377 นี่พวกเจ้ายังเก็บกระป๋องเก่าคืนอยู่อีกหรือ

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา ตอนที่ 377 นี่พวกเจ้ายังเก็บกระป๋องเก่าคืนอยู่อีกหรือ

วันถัดมา โจวกุ้ยหลานไม่ทำโค้กอีก และจัดแจงแต่งตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปเดินทอดน่องตามท้องถนน

เห็นความครื้นเครงตลอดทาง ได้ยินเสียงซุบซิบต่างๆ และเห็นผู้เฒ่าหลายคนเดินไปเดินมาตามทาง

หญิงชราคนหนึ่งก้มลงหยิบกระป๋อง โจวกุ้ยหลานจ้องมองไป พบว่าเป็นกระป๋องโค้กของร้านนาง ใจจึงกระตุก แล้วค่อยๆ ตามนางไป

หลังจากเก็บใส่ถุงไปพอสมควร หญิงชราแยกแยะทิศทางครู่หนึ่ง เดินเลี้ยวไปยัง อีกถนนเส้นหนึ่ง

โจวกุ้ยหลานก็ตามไป ก็ได้เห็นว่าหญิงชราคนนั้นเดินเข้าไปในร้านแห่งหนึ่ง

นางเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นร้านที่จัดส่งกระป๋องให้กับร้านของพวกเขา

“เหอะ！”

ช่าง…น่าสนใจจริง ๆ !

นางระบายหายใจออกอย่างแรง สาวเท้าอย่างองอาจ เดินตามเข้าไป

ก็ได้ยินเสียงค้อนกระทบเหล็กจากด้านหลังโรงเหล็ก แล้วเสียงของเถ้าแก่ ก็ดังขึ้นมา จากตรงเคาน์เตอร์ของร้าน

“ของเจ้านี่ล้วนถูกเหยียบหมดแล้ว คิดได้แค่ครึ่งเดียว！”

“แต่มันก็ใช้ได้อยู่ เจ้าดูสิ” เหล่าไท่ไท่คว้ากระป๋องที่ถูกเหยียบแบนขึ้นมา อย่างระมัดระวัง

โจวกุ้ยหลานถูกทำให้โกรธจัดจริงๆ แล้ว “เถ้าแก่เจียง นี่พวกเจ้ายังเก็บกระป๋องเก่าคืนอยู่อีกหรือ”

เมื่อเถ้าแก่คนนั้นได้ยินเสียงดังกล่าว เงยหน้าขึ้นทันควัน ก็พบเห็นโจวกุ้ยหลานยืนอยู่ตรงประตู

ใจเขาสั่นสะท้าน ยื่นมือผลักถุงผ้าป่านใบนั้นออกไป กระป๋องทยอยตกลงสู่พื้น ทำให้เกิดเสียง “ปึงปังๆ” บนพื้น

“เถ้าแก่โจว ทำไมเจ้ามาแล้วไม่ส่งเสียงทักทายกันก่อนเล่าว่าไหม” ความตื่นตระหนก และประหม่า ฉายชัดบนใบหน้าของเถ้าแก่เจียง

เขาไม่สนใจคุณยายคนนั้นอีก สาวเท้ายาวเข้ามาทางโจวกุ้ยหลาน

“ข้าเพียงเห็นเท่านยายเก็บกระป๋อง จะตามมาดูหน่อย เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า คนที่เก็บกระป๋องเก่าคืน จะเป็นท่าน เถ้าแก่เจียง ท่านว่า เรื่องต่างๆ ในโลกนี้ มีความมหัศจรรย์เพียงใดกัน”

ขณะที่โจวกุ้ยหลานพูด ก็เอาตนเองมาล้อเลียน

เถ้าแก่เจียงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก รีบโบกมือกับท่านยายคนนั้น ให้นางรีบไปได้แล้ว แต่ตอนนี้ท่านยายไม่เข้าใจความหมายของเขา จึงยืนนิ่งไม่ขยับ

เขากระวนกระวาย แต่ไม่กล้าโมโหต่อหน้าโจวกุ้ยหลาน จึงทำได้เพียงอดกลั้นไว้ “เถ้าแก่โจว ท่านเข้าใจผิดอยู่ ข้าไม่ได้จะรีไซเคิลกระป๋องพวกนี้ และก็ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้ไปยินข่าวมาจากไหน ต่างส่งมาให้ข้าที่นี่ นี่ข้ากำลังจะไล่นางไปนะ！”

“เอ๋ พวกเจ้าไม่รับรึ เมื่อครู่ยังรับอยู่เลยนะ” ท่านยายกระวนกระวาย

กระป๋องถุงผ้าป่านใบนี้นางเก็บมาหลายวันแล้ว แต่คนผู้นี้บอกไม่รับก็จะไม่รับรึ งั้นนางจะไปแลกเป็นเงินที่ใดเล่า

“เถ้าแก่ เจ้าเห็นแก่ยัยแก่ที่น่าสงสารอย่างข้า รับของทั้งหมดนี้ไปเถอะ”

โจวกุ้ยหลานมองเถ้าแก่เจียง คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม รอปฏิกิริยาตอบกลับของเขาอย่างเงียบ ๆ

เถ้าแก่เจียงทั้งโมโหทั้งรำคาญ จนมีใจคิดอยากจะฆ่ายัยแก่ผู้นี้

“เถ้าแก่โจว เจ้าฟังข้าก่อน ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด เจ้าอย่าได้เชื่อนาง！พวกเราร่วมมือกันมาเนิ่นนาน ข้าเป็นคนเช่นไร เจ้ายังไม่เชื่ออีกหรือ”

“อืม งั้นเจ้าอธิบายมา” โจวกุ้ยหลานรออย่างนิ่งเงียบ

เถ้าแก่เจียงถูกนางพูดใส่จนชะงัก ทั้งร่างจังงัง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป