บทที่ 381 การแข่งขัน 4

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา บทที่ 381 การแข่งขัน 4

บางคนกำลังคาดการณ์ว่าพวกเขากินอะไรผิดไปหรือไม่ ทำไมทุกคนถึงได้ท้องเสีย

เมื่อก้านธูปมอดลง คนของสำนักบัณฑิตหนานซานก็ยังไม่กลับมา

เมื่อพิธีกรขึ้นมาบนเวที แล้วกำลังจะประกาศการแข่งขันสำนักบัณฑิตหนานซาน ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างก็ลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอันน่าประทับใจว่า: “เช่นนี้อาจจะไม่ยุติธรรมไปหน่อย การแข่งขันนี้เริ่มต้นเช่นนี้ไม่ดีกว่าหรือ?”

เมื่อมองตาเสียงนั้นไป โจวกุ้ยหลานก็เห็นหลิวห้าวหรานผู้ซึ่งสุภาพอ่อนโยน และแฝงไปด้วยความโดดเด่น

ผู้ที่มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวงเอ่ยปากพูด เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะต้องไว้หน้า

บรรดาผู้ทรงคุณวุฒิปรึกษาหารือกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจ ให้เริ่มรอบสุดท้ายโดยตรง

“รอบสุดท้ายของปีนี้ พวกเราจะไม่แต่งกลอนเหมือนกับปีที่แล้วๆ มาอีกแล้ว”

เมื่อพิธีกรพูดประโยคหนึ่งจบ ในสถานที่ก็เกิดเสียงดังเกรียวกราวขึ้นมา

คาดไม่ถึงว่าปีนี้จะเปลี่ยนกิจกรรมการแข่งขันเหรอ?

“ปีนี้พวกเรามาทดสอบคณิตศาสตร์กัน” พิธีกรคนนั้นประการเนื้อหาการทดสอบเสียงดัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวกุ้ยหลานก็เริ่มแสยะยิ้ม

คณิตศาสตร์อย่างนั้นเหรอ เธอทำได้อยู่แล้ว

“พวกเจ้าอยากไปเข้าร่วมการแข่งขันไหม?” โจวกุ้ยหลานก้มหน้าถามเด็กสองคน

เสี่ยวรุ่ยอานพยักหน้า ดวงตาทั้งคู่เป็นประกาย

เสี่ยวรุ่ยหนิงที่อยู่ข้างๆ ชำเลืองมองพี่ชายของตนเองที่ตอบรับ จึงพยักหน้าตามไปด้วย

โจวกุ้ยหลานมองกลับไปอีกครั้ง พิธีกรคนนั้นก็ชี้แจงกติกาจบแล้ว

เธอลุกขึ้นยืน พาเด็กทั้งสองเดินไปยังพิธีกร แล้วเสนอความคิดของตัวเอง

พิธีกรคนนั้นส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง: “รูปแบบการแข่งขันนี้ของพวกเราไม่มีผู้หญิงและเด็กเข้าร่วม”

“ท่านดูสิ พวกเขาก็เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ อีกทั้งยังสวมชุดลูกศิษย์ของสำนักบัณฑิตหนานซานอีกด้วย” โจวกุ้ยหลานแสดงใบหน้ายิ้มแย้ม แล้วกล่าวกับพิธีกรคนนั้น

“พวกเราเป็นลูกศิษย์ของสำนักบัณฑิตหนานซาน”

เสี่ยวรุ่ยอานกล่าวด้วยน้ำเสียงแบบเด็กๆ

เสี่ยวรุ่ยหนิงชำเลืองมองพี่ชายของเขา แล้วพยักหน้าตาม: “ใช่”

พิธีกรคนนั้นรู้สึกลำบากใจ: “พวกเจ้าสามารถเป็นตัวแทนของสำนักบัณฑิตหนานซานได้เหรอ? ถ้าหากพวกเจ้าพ่ายแพ้ พวกเขาจะไม่……..”

“ตอนนี้พวกเขายังไม่กลับมา ขืนรอต่อไปก็คือต้องแพ้ พวกข้ายังมีความหวังอีกเล็กน้อย”

โจวกุ้ยหลานชำเลืองมองเห้อเฟิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ไม่ไกล และหันหน้ากลับมาอีกครั้ง บนใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มอย่างเอาใจ

พิธีกรคนนั้นคิดๆ แล้วก็จริง แต่เมื่อเห็นชุดที่โจวกุ้ยหลานใส่แล้ว ก็ลังเลใจเล็กน้อย: “พวกเขาทั้งสองไม่มีปัญหาหรอก แต่เจ้าที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง อีกทั้งยังไม่ใช่คนของสำนักบัณฑิตหนานซานด้วย จะสามารถเข้าร่วมได้อย่างไร?”

“ข้าคือคนของสำนักบัณฑิตหนานซาน ซักเสื้อผ้าทำอาหารให้พวกเขา เป็นหน่วยสมทบของสำนักบัณฑิตหนานซาน ข้าไม่อาจนิ่งดูดายมองสำนักบัณฑิตหนานซานถูกทำลายเช่นนี้!”

ประโยคนั้นของโจวกุ้ยหลานแสดงถึงความน่าเกรงขาม นิสัยที่กล้าหาญและเสียสละเพื่อผู้อื่น

พิธีกรคนนั้นไม่สามารถตัดสินใจได้ จึงว่าไปหาผู้อาวุโสผู้มีคุณธรรมสองสามคน และพูดเรื่องนี้กับพวกเขา

คนเหล่านั้นส่ายหน้าตามๆ กัน ต่างก็ไม่ยินยอม

พิธีกรเข้ามา และส่ายหน้ากับโจวกุ้ยหลาน: “พวกเขาบอกว่าพวกคุณไม่สามารถเป็นตัวแทนสำนักบัณฑิตหนานซานได้”

“ทำไมสำนักบัณฑิตหนานซานของพวกข้าส่งพวกข้ามาเป็นตัวแทนไม่ได้ล่ะ? หรือคิดว่าถ้าหากพวกเราชนะแล้วจะทำให้สำนักบัณฑิตไป๋ลู่เสียหน้าหรือ?”

โจวกุ้ยหลานใช้ความสามารถช่างเจรจาที่นางเคยใช้มาตลอด พิธีกรทำได้เพียงนำคำพูดนี้ขึ้นเวทีไปเล่าให้คนเหล่านั้นฟังอีกครั้ง

กลุ่มคนปรึกษาหารือกันอีกครั้ง คนหลายคนถกเถียงกัน หลังจากนั้นพิธีกรคนนั้นก็ไปหาคนของสำนักบัณฑิตไป๋ลู่ อาจารย์ของสำนักบัณฑิตไป๋ลู่มีสีหน้าซีดเผือดไม่น้อย