บทที่ 388 ถูกจับ

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา บทที่ 388 ถูกจับ

โจวกุ้ยหลานจ้องมองไปที่เสี่ยวจิ่ว นางไม่ละทิ้งการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าเลย แต่น่าเสียดาย ดวงตาทั้งคู่ของเสี่ยวจิ่วปิดแน่น แล้วก็ไม่เอ่ยปากอะไร

ในความมืดมิด นางก็มองไม่ออกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ

โจวกุ้ยหลานรู้สึกกังวลใจ ในสมองหวนคิดขึ้นมา

ไม่มีเหตุผล เหตุใดสวีฉางหลินจะต้องส่งคนมาปกป้องนางด้วย?

แล้วทำไมตอนแรกเขาถึงจำนางไม่ได้ล่ะ?

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่ได้ถาม แต่ในเวลานี้ นางถูกขังเอาไว้ แต่เพื่อปกป้องนาง จึงได้รับบาดเจ็บสาหัส และที่สำคัญ เด็กทั้งสองของนางไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง……

“สวีฉางหลินผิดใจกับใครใช่หรือไม่?” โจวกุ้ยหลานหรี่ตาลง “หรือว่า เขาทำเรื่องอะไรที่อันตรายอยู่หรือเปล่า?”

ในใจของเสี่ยวจิ่วสั่นสะท้าน ในขณะนี้นางดีใจที่เมื่อครู่นี้ตนเองได้หลับตาลง

ไม่ได้รับการตอบรับ โจวกุ้ยหลานทำได้เพียงมองแค่มองผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้น

อยู่ในห้องขังนี้ ไม่รู้กลางวันกลางคืน เมื่อหน้าต่างบานเล็กบนประตูเหล็กเปิดขึ้นอีกครั้ง ข้าวถาดใหญ่ก็ถูกส่งออกมาจากด้านนอก

โจวกุ้ยหลานลุกขึ้น เดินเข้าไป และรับมันมา

เสียงดัง”ปัง” ประตูเหล็กนั้นถูกปิดลง

โจวกุ้ยหลานเดินกลับมาอย่างช้าๆ และเรียกเสี่ยวจิ่วที่อยู่บนพื้น : “กินข้าวได้แล้ว”

เสี่ยวจิ่วลืมตาขึ้น มองถ้วยข้าวนั้นบนถาดในมือของนาง และกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งว่า : “ข้าไม่หิว ไม่อยากกิน”

“ไม่อยากกินก็ต้องกิน” โจวกุ้ยหลานถือถ้วยลงนั่ง นำข้าวป้อนใส่ปากเสี่ยวจิ่ว เสี่ยวจิ่วขยับปากเล็กน้อย แต่ยังคงอ้าปาก และกลืนข้าวในช้อนลงท้องไป

ตอนนี้โจวกุ้ยหลานไม่ได้พิถีพิถันมากนัก ป้อนให้นางหนึ่งคำ และกินเองหนึ่งคำ ทั้งสองคนกินข้าวจนหมดถ้วย และร่างกายก็มีเรี่ยวแรงมากขึ้น

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เงียบลงไปอีกครั้งหนึ่ง โจวกุ้ยหลานหนาวจนทนไม่ไหว ลุกขึ้นกระโดดสักพักหนึ่ง เมื่อร่างกายอบอุ่นขึ้น จึงนั่งลง

เสี่ยวจิ่วต้องการคืนเสื้อให้นาง แต่ถูกนางปฏิเสธ

เสี่ยวจิ่วพยายามลุกขึ้นนั่งบนพื้น แต่แผลบนร่างกายกลับฉีกจนนางรู้สึกเจ็บปวด

นางลุกขึ้นยืน มองแสงที่ส่องผ่านตรงนั้น และเดินเข้าไปทางด้านนั้นทีละก้าวๆ

เมื่อถึงที่นั่น ก็ยื่นมือไป คลำกำแพงหนานั่น หัวใจของนางก็จมดิ่งลง

“ไม่ต้องหาแล้ว ไม่มีโอกาสออกไปจากที่นี่หรอก” โจวกุ้ยหลานพูดจบ ก็เข้ามาประคองนาง และช่วยนางนั่งพิงข้างๆ กำแพง

เมื่อนั่งลง เสี่ยวจิ่วหอบหายใจอยู่หลายรอบ

โจวกุ้ยหลานเดินเข้าไป หยิบเสื้อคลุมผ้าฝ้ายที่ตกบนพื้นนั้นขึ้นมา คลุมลงบนตัวเสี่ยวจิ่ว และถือโอกาส รวบรวมเสื้อผ้าของตนเอง มาคลุมนางให้มากขึ้น

“เจ้าไม่กังวลใจบ้างหรือ?” เสี่ยวจิ่วอดถามไม่ได้

นางมีนิสัยเย็นชามาตลอด แต่ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะมีข้อสงสัยขึ้นมาในใจ

โจวกุ้ยหลานนั่งลงตามนาง : “กังวลสิ ทำไมจะไม่กังวล เด็กสองคนก็ถูกพวกเขาจับไปแล้วใช่ไหม? ตอนนี้พวกเขาจะไม่กำลังหวาดกลัวอยู่หรือ? จะไม่กินไม่ดื่มอะไรใช่ไหม?”

“เช่นนั้น……”

“แต่ข้ารู้ว่า อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็ปลอดภัย ในเมื่อเราถูกขังอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าต้องมีจุดประสงค์ จึงไม่สามารถเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของเราได้”

โจวกุ้ยหลินพูดจบ ก็หันไปยิ้มให้เสี่ยวจิ่ว : “วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

เสี่ยวจิ่วก้มหน้าลง กลัวว่าจะถูกรอยยิ้มของนางทำให้ตาพร่ามัว

“เจ้ากับผู้หญิงที่ข้ารู้จัก ช่างแตกต่างกัน”

โจวกุ้ยหลานตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เมื่อมีการตอบสนองกลับมา จึงนำศีรษะพิงกำแพง เงยหน้าขึ้น : “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีล่ะ มันมาถึงขั้นนี้แล้ว”

“ทำได้เพียงคิดว่า ใครเป็นคนลงมือ และจุดประสงค์คืออะไร”

เสี่ยวจิ่วรู้สึกเจ็บแปลบที่บาดแผล นางเอ่ยถามโจวกุ้ยหลานว่า : “เจ้าคิดออกหรือไม่ล่ะ?”