บทที่ 62 พี่ฉางหลิน งามหรือไม่?

จะพูดยังไงดีล่ะ แค่รู้สึกว่าสวีฉางหลินดีกับเมีย ไม่เพียงแค่ดีกับนางโจวกุ้ยหลานเท่านั้น

พอคิดอย่างนี้ นางเบ้ปาก รู้สึกไม่ชอบใจนัก

กำลังครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงโจวชิวเซียงดังขึ้นว่า “พี่ฉางหลิน พี่ตื่นเช้าขนาดนี้เชียวรึ?”

โจวกุ้ยหลานเหลือบตามองไป ก็เห็นโจวชิวเซียงวิ่งถือชุดตัวเองเข้ามาทางนี้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม สายตาจับจ้องมองสวีฉางหลินเขม็ง

“ต้องออกนอกหน้าขนาดนี้ไหมเนี่ย?”

โจวกุ้ยหลานพึมพำออกมาหนึ่งคำ ยังไม่รอนางพูดอะไร โจวชิวเซียงก็วิ่งมาตรงหน้าแล้ว

ตอนนี้โจวกุ้ยหลานถึงเห็นว่าโจวชิวเซียงใส่ชุดกระโปรงลายดอกไม้เล็กๆ เดิมทีนางก็เป็นสตรีที่งดงามที่สุดในหมู่บ้านอยู่แล้ว พอแต่งตัวเข้า ก็ยิ่งอรชรขึ้นหลายส่วน

ไม่รอสวีฉางหลินมีปฏิกิริยา โจวกุ้ยหลานก็เอ่ยปากก่อนเลยว่า “วันนี้ชิวเซียงใส่ชุดใหม่รึ?”

โจวชิวเซียงถลึงตามองโจวกุ้ยหลานอย่างรังเกียจ

วันนี้นางจงใจเอาชุดที่ดีที่สุดออกมาใส่ ก็เพื่อใส่ให้สวีฉางหลินดู พี่ฉางหลินยังไม่ได้พูดอะไรเลย โจวกุ้ยหลานก็พูดก่อนแล้ว นางรู้สึกว่าโจวกุ้ยหลานขัดหูขัดตาเป็นส่วนเกินยิ่งนัก

โดนนางถลึงตาใส่อย่างนี้ โจวกุ้ยหลานอดไม่อยู่ลูบจมูกตนเอง

นางพูดอะไรผิดล่ะ ทำไมรู้สึกเหมือนโจวชิวเซียงอยากฆ่านางนัก?

“ใช่ไง พี่ฉางหลิน งามหรือไม่?” โจวชิวเซียงยกชายกระโปรงตนขึ้น ยิ้มอย่างเขินอาย แต่ความหมายของคำพูดคือ บอกสวีฉางหลินว่า “รีบชมข้าเร็ว!”

สวีฉางหลินพินิจมองดูชุดตรงหน้า พลางพยักหน้า ชุดนี้งามยิ่ง พอคิดว่าเมียตนกลับมีแค่ชุดผ้าฝ้ายไว้ผลัดเปลี่ยนแค่สองชุดเท่านั้น ก็รู้สึกว่า ควรจะต้องไปทำให้เมียสักชุด

“อืม งาม”

ในใจคิด ก็พูดออกมาเลย

โจวชิวเซียงที่ได้รับคำชมรู้สึกเหมือนตัวลอยขึ้นมา พี่ฉางหลินชอบนางจริงๆด้วย!

หันมองโจวกุ้ยหลานที่แห้งกร้านยืนอยู่ข้างๆอย่างไม่แยแส พลางแค่นเสียงฮึ

โจวกุ้ยหลานที่หน้าตาแห้งกร้านเหลืองอ๋อยนี่ เอาอะไรมาเทียบกับนางกัน?

โจวกุ้ยหลานลูบจมูกแก้เก้ออีกครั้ง ทำไมนางรู้สึกว่าโจวชิวเซียงดูเลิศเลอกว่านางล่ะ?

“งั้นข้างามหรือพี่กุ้ยหลานงามเล่า?” โจวชิวเซียงรุกถามต่อ

โจวกุ้ยหลานสีหน้าดำมืดไปหลายส่วน ยัยหนูนี่จะเกินไปไหม?

สวีฉางหลินเทน้ำลงในโอ่งน้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเลย

“พี่ฉางหลิน ข้างามหรือพี่กุ้ยหลานงามกว่า?” โจวชิวเซียงไม่ได้ยินคำตอบที่ตนพอใจ ทนไม่ไหวรุกถามอีกรอบ

นี่เห็นเสือไม่แยกเขี้ยว เลยนึกว่านางเป็นแมวป่วยหรือไง?

“ภายภาคหน้าในสายตาสามีเจ้า เจ้าย่อมงามที่สุดอยู่แล้ว” โจวกุ้ยหลานเบ้ปาก พูดออกมา

พูดอีกอย่างคือ ในสายตาสามีนาง ย่อมเป็นเมียคนนี้ที่งามกว่า

สวีฉางหลินที่ยืนอยู่ข้างๆพยักหน้ารับ พลางพูด “อืม”

คำพูดนี้ทำโจวชิวเซียงโกรธจัด เพื่อให้ได้มาเจอพี่ฉางหลิน นางลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่เช้า ตอนนี้กลับโดนว่าอย่างนี้เข้า นางมีหรือจะยอมรับง่ายๆ?

“ข้าถามพี่ฉางหลินนะ เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? เจ้ากลัวพี่ฉางหลินจะบอกว่าข้างามกว่าเจ้ากระมัง?” โจวชิวเซียงย้อนใส่โจวกุ้ยหลานอย่างโกรธเคือง

ยัยเด็กนี่ ทำไมซื่ออย่างนี้นะ?

โจวกุ้ยหลานปาดเหงื่อเป็นกังวลกับไอคิวโจวชิวเซียงแล้ว