บทที่ 89 แม่ใจดี

เมื่อคิดอย่างนี้โจวกุ้ยหลานก็หุบปากปล่อยให้เหล่าไท่ไท่ด่าไป เพียงแต่รอบด้านมีหนามยื่นออกมาไม่น้อย นางจึงต้องดูที่เท้าอย่างระมัดระวัง

แต่ถึงตอนนี้นางมีความรู้สึกชื่นชมมาก มันเป็นถนนที่เดินยากมาก โจวชิวเซียงวิ่งทุกรอบได้ยังไง

เหล่าไท่ไท่ด่าอยู่ครู่หนึ่ง ความโกรธในใจก็เบาบางลง เพิ่งนึกถึงลูกสาวที่อยู่ข้างหลังตัวเอง

แล้วหันไปด่าโจวกุ้ยหลานอีกรอบ “เจ้าตายแล้วเหรอ มีคนเลวทำลายผักของเจ้าจนไม่มีชิ้นดี แต่เจ้าไม่กล้ามีปากมีเสียงอะไรเลยเหรอ”

“เรายังไม่รู้ว่าเป็นใคร แล้วจะให้ทำอะไร” โจวกุ้ยหลานตอบด้วยเหตุผล

แม้ว่านางจะตั้งเป้าหมายไว้ที่เฉินโหยวซวนแล้ว แต่นางต้องตรวจสอบก่อน ถึงตอนนั้นนางค่อยจัดการเขาขั้นเด็ดขาด!

ก่อนหน้านี้นางสงสัยหวังหยู่ชุน วันนั้นจงใจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าหวังหยู่ชุน หวังหยู่ชุนคิดแค่เรื่องกินไม่ได้มีปฏิกิริยาอื่นๆ นางจึงไม่เชื่อว่าหวังหยู่ชุนจะแสดงได้ดีขนาดไม่มีข้อบกพร่องสักนิด

เหล่าไท่ไท่โมโหลูกสาวตัวเองจนจะตายอยู่แล้ว “ยัยเด็กคนนี้ยังจะมีเหตุผลอีกเหรอ เจ้าไม่รู้ว่าเป็นใครเลยไม่ด่า งั้นคนที่ถูกด่าก็ไม่รู้ว่าคนโดนด่าเป็นเขาเหรอ เราด่าสิบแปดชั่วโคตรของเขาไป เขาก็จะไม่กล้าเอ่ยปากสักคำแม้แต่คำ แบบนี้ยังจะไม่ยอมโกรธเขาอีกเหรอ”

พูดแบบนี้ฟังดูก็เหมือนสมเหตุสมผล

โจวกุ้ยหลานอดไม่ได้ที่จะเห็นด้วยกับเหล่าไท่ไท่ “ท่านแม่มีความสามารถเหมือนเดิมเลย แต่คำด่าแบบแม่ข้าด่าไม่เป็นหรอก!”

“เจ้าอยู่กับข้ามาตั้งหลายปี ไม่ได้เรียนรู้ความสามารถของข้าเลยจริงๆ!”

เหล่าไท่ไท่กัดฟันกรอดอย่างโมโห

โจวกุ้ยหลานหัวเราะเจ้าเล่ห์ทันที “ท่านแม่ งั้นท่านแม่ช่วยด่าแทนข้าเลย ท่านแม่ช่วยข้าระบายความโกรธแล้ว ข้าจะดูว่ายังมีใครไม่พอใจข้า ถึงตอนนั้นข้าค่อยตบเขาแรงๆ สักที!”

“ได้เลยๆ เอาไว้ถึงเวลานั้นให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!”

ได้ยินคำพูดของเหล่าไท่ไท่แล้ว โจวกุ้ยหลานก็สบายใจ

นางกำลังคิดว่าจะไปทดสอบเฉินโหยวซวนยังไง บางทีเหล่าไท่ไท่อาจจะเอะอะโวยวาย ถึงตอนนั้นเขาจะต้องเผยตัวเสียเอง

ในเวลาต่อมา ด้วยการจงใจเยินยอของโจวกุ้ยหลาน เหล่าไท่ไท่จึงสงบลงได้ไม่น้อย

โจวกุ้ยหลานใช้โอกาสนี้คุยเรื่องหลี่ซิ่วยิงกับเหล่าไท่ไท่ เหล่าไท่ไท่จึงเริ่มคุยไปกับนาง

เมื่อวานนัดไปแล้วว่าเหล่าไท่ไท่จะพาโจวชิวเซียงเข้าไปในตำบลแต่เช้า วันนี้ ดังนั้นตอนเช้าเหล่าไท่ไท่จึงไปที่บ้านของโจวต้าซาน จึงเห็นโจวชิวเซียงนอนร้องครางอยู่บนเตียง

เหล่าไท่ไท่จึงรีบถามเลยรู้ว่าเมื่อวานนางถูกงูกัด หลี่ซิ่วยิงแบกนางกลับมาจนเอวยอก เลยก็นอนร้องครางอยู่บนเตียงด้วย

“ยัยเด็กนั่นก็อยู่ไม่สุขเลย กลางค่ำกลางคืนวิ่งออกไปทำอะไร ยังให้งูมันกัด แบบนี้ต้องเสียเงินอีกไม่ใช่เหรอ แล้วยังจะถ่วงแม่ตัวเองไปด้วย!” เหล่าไท่ไท่สรุปในตอนท้าย

นางยังคงไม่ค่อยชอบหลานสาวตัวเองคนนี้ เป็นสาวบ้านนอกที่ไม่ทำอะไรเลย บอบบางเกินไป

ในความคิดของเหล่าไท่ไท่ คนบ้านนอกต้องขยัน นางไม่ชอบพวกคนเกียจคร้าน

“แล้วท่านไม่คิดบ้างเหรอว่านางอยู่ที่ไหนถึงได้ถูกงูกัด”

โจวกุ้ยหลานมุ่ยปากถามกลับด้วยท่าทีสบายๆ

เหล่าไท่ไท่ชะงักไป เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้ถามตรงจุดนี้

“เจ้ารู้เหรอ”

โจวกุ้ยหลานลูบจมูกตัวเอง “เมื่อคืนนางมาบ้านข้าเพื่อมาอาลัยอาวรณ์บอกลาฉางหลิน พวกเราทะเลาะกัน และป้าใหญ่ข้า หาว่าถีบหัวส่งนาง”