บทที่375 ให้ค่าข้าขนาดนั้นเชียวหรือ

นางน้อยจอมพลังของนายพลบ้านนา ตอนที่375 ให้ค่าข้าขนาดนั้นเชียวหรือ

“ทำไมเล่า ลูกค้าท่านนี้กำลังดูถูกสตรีรึ” ขณะโจวกุ้ยหลานพูด ก็เดินไปที่ด้านข้างของขอทาน

ลูกค้าคนนั้นตะคอกอย่างเย็นชา “สตรีไม่คู่ควรคุยกับบุรุษ”

โจวกุ้ยหลานก็ไม่ได้โกรธเคือง “งั้นสตรีที่มีอำนาจสามารถให้เจ้ากินก่อนค่อยจ่ายได้ เจ้าก็ดูถูกรึ”

ขณะพูด นางหันหน้ามองคนงานที่โกรธเกรี้ยว “ให้อาหารชุดสำหรับหนึ่งคนกับเขา”

“สำหรับหนึ่งคนข้ากินไม่อิ่ม！” ขอทานตะโกนอย่างโกรธจัด

โจวกุ้ยหลานเปลี่ยนคำพูดด้วยรอยยิ้ม “งั้นก็เอามาสำหรับสองคน”

“เถ้าแก่ขอรับ！” คนงานคนนั้นตะโกนด้วยความโกรธ

เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้มาที่นี่เพื่อชักดาบ เถ้าแก่ยังจะให้ของกินเขาเยอะขนาดนี้อีกหรือ อีกอย่าง คนคนนี้ยังดูถูกเถ้าแก่โจวของพวกเขา！

โจวกุ้ยหลานจ้องมองเขา “ยังไม่รีบออกใบรายการอีกรึ”

คนงานคนนั้นอึดอัดใจจนโมโห หยิบป้ายอย่างเดือดพล่าน ขีดเขียนด้านบนสองสามครา แล้วจึงวางไว้ในหน้าต่างด้านหลัง

ทันใดนั้นก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาจากข้างใน หยิบใบรายการไป นักบัญชีที่อยู่ในสุดของเคาน์เตอร์เขียนจำนวนเงินนี้ลงในบัญชีของตัวเอง

“เลขที่ลำดับของเจ้า！” คนงานวางป้ายไว้ตรงหน้าขอทาน กล่าวอย่างไม่อดกลั้น

ขอทานส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา หยิบป้ายแล้วหาที่นั่งใกล้ประตู

“เถ้าแก่ขอรับ เขามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา! อีกเดี๋ยวต้องไม่เอาเงินออกมาจ่ายแน่！” คนงานกล่าวอย่างเดือดพล่าน

โจวกุ้ยหลานวางศอกบนเคาน์เตอร์ เบี่ยงกายมา กล่าวเสียงเบา “ถ้าเรากำจัดเขาไปก่อน แล้วการค้าของพวกเรายังจะทำได้อยู่ไหม”

คนงานลองคิดดูก็ใช่ แต่สุดท้ายในใจก็ไม่ยินยอม

“เอาล่ะ เจ้าไปทำงานก่อนเถอะ” โจวกุ้ยหลานพูด เหยียดกายตรง จากนั้นสุ่มเลือกโซฟามาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง

ลูกค้าที่เฝ้าดูความตื่นเต้นตอนนี้ก็ไม่ได้เห็นเรื่องตื่นเต้นแล้ว จึงกินอาหารของตัวเองต่อ

เมื่อเห็นว่ามีคนไม่ถึงครึ่งเท่าเมื่อก่อน โจวกุ้ยหลานก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ การค้าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แล้วมองขอทานคนนั้นที่ประตูอีกครั้ง กำลังกินอย่างช้า ๆ คล้ายกับไม่ได้หิวอะไรมากมาย

โจวกุ้ยหลานลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าขอทานคนนั้น

ขอทานคนนั้นเห็นนางเดินเข้ามา กล่าวเยาะเย้ยว่า “ทำไม ตอนนี้คิดจะถามหาเงินข้าหรือ”

“มื้อนี้ของเจ้าข้าเลี้ยง เจ้าค่อย ๆ กินก็พอ” โจวกุ้ยหลานพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วหันหลังจากไป

ขอทานคนนั้นส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา ค่อย ๆ กินของบนโต๊ะไปเรื่อย ๆ

โจวกุ้ยหลานกลับไปที่ห้องโค้กของตน ทำงานของตัวเองต่อไป

ตกเย็นไป๋ยี่เซวียนกลับมา บอกนางว่า เขาได้ไปดูมาสองสามร้านแล้ว ถึงคราวให้โจวกุ้ยหลานไปดูบ้าง แล้วเลือกมาที่หนึ่ง

โจวกุ้ยหลานตอบรับ ตกลงที่จะไปดูในวันถัดไป

เช้าตรู่วันถัดมา พวกเขานั่งรถม้าออกเดินทาง ดูร้านค้าหลายแห่งแล้ว โจวกุ้ยหลานก็เลือกร้านที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุดมาแห่งหนึ่ง ไป๋ยี่เซวียนจ่ายเงินมัดจำทันที ตัดสินใจซื้อร้านเลย

ทั้งสองกลับไปด้วยกัน ก็ได้คุยกันระหว่างทาง โจวกุ้ยหลานคุยเรื่องไป๋ยี่เฉินมาหานาง พูดติดตลกว่า “เพื่อร่วมงานกับเจ้า ข้าพลาดไปสามแสนตำลึงเลยนะ！”

ไม่คาดคิดว่าไป๋ยี่เซวียนพยักหน้า “เจ้าขาดทุนแล้วจริง ๆ ”

“ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าควรพูดว่าจะช่วยข้าหาเงินให้ได้สามแสนตำลึงหรอกรึ” โจวกุ้ยหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ไป๋ยี่เซวียนส่ายหน้า “ใครจะรู้เล่า อาจเป็นเจ้าที่พาข้าหาเงินก็ได้”

โจวกุ้ยหลานพยักหน้า “ก็จริง”