บทที่49 นอนกับภรรยาเป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้โจวกุ้ยหลานรีบยกขาอีกข้างเตะออกไป แต่ถูกสวีฉางหลินทับไว้อีกครั้ง

มือของนางถูกสวีฉางหลินจับไว้ ขาสองขาถูกเขาทับไว้ ขยับไม่ได้เลย

ผู้ชายคนนี้อยากขืนใจเขางั้นเหรอ?

ไม่รู้ว่าทำไม ในสมองก็มีภาพที่โจวชิวเซียงไปส่งน้ำให้เขาลอยขึ้นมา นางยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงพูดพึมพำว่า: “เจ้ารังแกข้าแล้วได้อะไร? คิดว่าข้าเป็นผู้หญิงก็จะรังแกได้ง่ายๆงั้นเหรอ?”

“เจ้าเป็นภรรยาของข้า นอนกับภรรยาเป็นเรื่องปกติ” สวีฉางหลินไม่รู้สึกว่าตัวเองรังแกภรรยาของตัวเอง

เขารักนางมาก รังแกนางเมื่อไหร่กัน?

เจ้าก้อนน้อยงุนงงกับการกระทำของทั้งสอง เบิกตาโพลงจ้องมองไปมา

เห็นขาของพ่อทับขาของแม่ไว้ และเห็นแม่ตัวเองโกรธ ในใจก็พอเดาได้ว่าแม่ตัวเองกำลังถูกรังแก

พอนึกได้ เขาก็ยกมือเล็กๆของเขาตีไปยังมือของสวีฉางหลินที่จับโจวกุ้ยหลานเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหน่อมแน้มว่า: “ห้ามรังแกท่านแม่นะ!”

ผู้ใหญ่สองคนตะลึงกับการกระทำของเขา

สักพักใหญ่ โจวกุ้ยหลานถึงได้สติ ลูกชายกำลังปกป้องนางอยู่งั้นเหรอ

นางจุ๊บแก้มของเจ้าก้อนน้อยอย่างดีใจ: “เด็กดี!”

ว่าแล้ว มืออีกข้างก็ปล่อยหูของเขา ชี้หน้าสวีฉางหลินแล้วฟ้องกับเจ้าก้อนน้อยว่า: “พ่อเจ้าตีแม่ แถมยังกดตีอีก!”

ว่าแล้วนางก็แอบดูถูกตัวเองในใจ กล้าหลอกใช้ลูกชายได้ยังไงกัน

แต่นางสู้สวีฉางหลินไม่ไหวจริงๆ จึงต้องพึ่งพาลูกชายตัวเอง

เจ้าก้อนน้อยร้อนใจ ขยับร่างเล็กของเขา ยื่นมือเล็กไปแกะมือสวีฉางหลินออก อยากช่วยแม่ให้พ้นจากพันธนาการของพ่อ

มือข้างเดียวแกะไม่ออก ก็ใช้สองข้างเข้าช่วย

ใช้แรงทั้งหมดที่ดีก็ยังแกะนิ้วมือของสวีฉางหลินไม่ออก

แต่สวีฉางหลินกลับรู้สึกปวดใจ

เขาเลี้ยงลูกชายมาสามปี แต่กลับปกป้องแม่ที่เพิ่งดูแลเขาได้เดือนเดียว

เขารู้สึกปวดใจ และกลัวจะทำร้ายเจ้าก้อนน้อย จึงต้องยอมปล่อยมือออก

เจ้าก้อนน้อยคิดว่าตัวเองแกะสำเร็จแล้ว ดีใจจนรีบนอนคั่นกลางระหว่างสองคน เพื่อป้องกันไม่ให้พ่อทำอะไรแม่ตัวเองอีก

“ลูกจ๋า แม่เจ็บขามาก……”

โจวกุ้ยหลานรีบฟ้องกับลูกชายตัวเอง

เจ้าก้อนน้อยมองไปยังขาของโจวกุ้ยหลาน เห็นว่าขาของพ่อยังทับขาของแม่อยู่

เขาลุกขึ้นวิ่งไปแล้วนั่งลงยกขาของสวีฉางหลินขึ้น

มองดูก้นเล็กๆของเด็กที่ส่ายไปมาตรงหน้าตัวเอง สวีฉางหลินก็ตบไปเบาๆ

“เจ้าทำอะไรน่ะ?”

โจวกุ้ยหลานมองสวีฉางหลินอย่างโมโห ยื่นมือไปดูก้นของเจ้าก้อนน้อย ยังดีที่ไม่แดง

“ตบยุง” สวีฉางหลินพูดอย่างเศร้าๆ

ลูกชายตัวเองกล้าทรยศพ่อแท้ๆได้ยังไง

เจ้าก้อนน้อยลูบก้นตัวเองเบาๆ หันหน้ากลับไปมองสวีฉางหลิน “ห้ามรังแกท่านแม่ของข้านะ!”

สวีฉางหลินยิ่งเศร้าเข้าไปเลย รู้สึกลูกชายตัวเองโง่จนเกินเยียวยาแล้วล่ะ

เห็นพ่อไม่สนใจตัวเอง เจ้าก้อนน้อยก็ยกขาของสวีฉางหลินอีกที สวีฉางหลินก็ไม่แกล้งเขาต่อ เลยยกขาขึ้นมา โจวกุ้ยหลานรีบหดขาสองข้างไว้ รีบกลิ้งไปอยู่ข้างในเตียง

ต่อมาก็กอดเจ้าก้อนน้อยแล้วจุ๊บแรงๆไปหนึ่งที

“เด็กดีของแม่ รู้จักปกป้องแม่ด้วย ขอบใจมากนะเจ้าลูกชาย!”