ตอนที่ 239 อากาศอุ่นแล้ว...

“วันหน้ามีเงินเมื่อไร ข้าจะสร้างบันไดหินที่นี่ แบบนี้เวลาขึ้นลงจะได้สะดวกสบาย” ขณะโจวกุ้ยหลานวางแผน

“เจ้าคิดจะอยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิต?”

“แน่นอน ไม่งั้นข้าจะสร้างบ้านดี ๆ แบบนี้ไว้บนภูเขาทำไม ถ้าไม่อยู่ก็เสียเปล่าแล้ว!” โจวกุ้ยหลานตอบกลับมา ลูบเหงื่อบนหน้าตัวเอง เมื่อกี้วิ่งเร็วไปหน่อย ร่างกายเลยร้อนไปหมด

ในใจสวีฉางหลินมีความสุข มุมปากโค้งขึ้นมา

โจวกุ้ยหลานกะพริบตามองสวีฉางหลินด้านหน้าที่กำลังยิ้ม ไม่รู้ว่าทำไมในใจนางก็มีความสุขขึ้นมา

“เท่านี้เจ้าก็วางใจใช่ไหม ชอบสงสัยว่าข้าจะจากไป เจ้าก็ไม่คิดบ้างว่าเจ้าเองก็ทั้งหน้าตาดี ทั้งดีต่อข้า ข้าคงบ้าแล้วถึงจะไปคิดถึงบุรุษผู้อื่น”

ฟังคำภรรยาตัวน้อย ใบหูของสวีฉางหลินแดงขึ้นมา โค้งมุมปากยิ่งเด่นชัดขึ้น

“ผู้อื่นล้วนกล่าวว่า บุรุษมีเงินแล้วจะเลว ถ้าหลังจากนี้บ้านพวกเรามีเงินแล้ว กลัวว่าเจ้าจะหาหญิงอื่นแล้ว” โจวกุ้ยหลานขึ้นเขาไปได้เล็กน้อย ก็กล่าวออกมาอย่าง สบาย ๆ

เพิ่งจะพูดจบ จู่ ๆ สวีฉางหลินที่อยู่ด้านหน้าก็หยุดเดิน โจวกุ้ยหลานไม่ทันได้หยุดเท้า เกือบจะชนกับสวีฉางหลิน

ในใจนางนึกหวาดกลัวอยู่ครู่หนึ่ง เพิ่งจะคิดถามสวีฉางหลินหยุดเดินทำไม ก็เห็นเขาหันหน้ามา ตาดำคู่นั้นจ้องมองนางอย่างเคร่งเครียด สายตาจริงจังอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

“เป็นไปไม่ได้”

“แน่นอนว่าตอนนี้เจ้าย่อมไม่ทำ แต่รออีกห้าปีสิบปี นั้นก็ไม่แน่แล้ว” โจวกุ้ยหลานตอบตามใจ

แม้จะพูดอย่างนี้ แต่ในใจก็รู้ว่าสวีฉางหลินไม่ทำ

สวีฉางหลินไม่ใช่คนที่เข้าใจคนพูดไร้สาระอย่างนางเหมือนเหล่าไท่ไท่ ขณะนั้นแรงบนมือก็เพิ่มขึ้น ในตาดคู่นั้นสะท้อนเพียงเงาร่างเล็กของผู้หญิงตรงหน้า กล่าวอย่างสบาย ๆ และจริงจังอย่างยิ่ง “ชีวิตนี้ข้าสวีฉางหลิน จะดีแต่โจวกุ้ยหลานผู้หญิงเพียงคนเดียว ถ้านอกใจ จะต้องตายด้วยน้ำมือของโจวกุ้ยหลาน”

“เพ้ย เพ้ย เพ้ย ใครจะอยากฆ่าเจ้า พูดจาเหลวไหลอะไรกัน รีบเดิน ข้าจะกลับไปพักแล้ว!”

โจวกุ้ยหลานจับหน้าอกที่เต้นตึกตักไม่หยุดของตัวเอง ตะโกนใส่ชายตรงหน้า

แค่พูดก็พอแล้ว จะสาบานพิษทำไมกัน

นางก็ไม่ใช่พวกยึดติดขนาดนั้น ถ้าวันหน้ามีรักแท้ของตัวเองจริง ๆ ทุกคนเลิกลากันไปด้วยดีแล้วต่างคนต่างมีความสุข

เพียงแต่คิดอย่างนี้ ในใจก็รู้สึกเป็นทุกข์

โจวกุ้ยหลานลอบถอนหายใจ เข้าใจว่าตัวเองนั้นหลงสวีฉางหลินไปแล้ว ทั้งดวงใจทั้งดวงตาล้วนเป็นเขา

โดนนางแผดเสียงใส่อย่างนั้น ในใจสวีฉางหลินโล่งอก โค้งมุมปากยิ่งเด่นชัดขึ้น แรงจับมือโจวกุ้ยหลานแน่นขึ้นกว่าเดิม หันกาย ยกเท้าเดินไปข้างหน้าต่อ

เจ้าก้อนน้อยที่ถูกอุ้มอยู่ก็มองพ่อตัวเอง แล้วหันไปมองแม่ตัวเอง ในหัวแตงเล็ก ๆ อย่างไรก็ไม่เข้าใจความหมายคำพูดเมื่อกี้ของพ่อแม่เลย

“ท่านแม่จะฆ่าท่านพ่อ?”

“ไม่มีอะไร พ่อกับแม่รักใคร่กันอยู่ อย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของพ่อเจ้า!” โจวกุ้ยหลานรีบตอบกลับไป

อย่าเห็นว่าวันนี้เจ้าก้อนน้อยยังเด็ก ยังไม่ถึงสี่ขวบ แต่เขารู้สึกไวมาก การเปลี่ยนแปลงอารมณ์เล็กน้อยเขาล้วนรู้สึกถึงได้ ห้ามทำให้เขาไม่มีความสุข!

ล้วนโทษสวีฉางหลิน ช่างเป็นคำสาบบานที่พิษเสียนี่กระไร!

ขณะคิด นางก็จ้องสวีฉางหลินอย่างดุดัน

เจ้าก้อนน้อยก็ไม่รู่ว่าอะไรคือฆ่า แต่ท่านแม่บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่