ตอนที่ 6 คำสั่งห้ามเข้าใกล้

ตอนที่ 6

คำสั่งห้ามเข้าใกล้

บ่ายวันหนึ่งในจวนสกุลเฟิง ท้องฟ้าเหนือเรือนกระจ่างใส แต่ในศาลากลางสระบัวกลับปกคลุมด้วยความเงียบและแรงกดดันแผ่ว ๆ จากผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

องค์ชายสามหลี่อวี้เหิง เขาอยู่ในชุดคลุมสีดำสนิท ยืนสงบนิ่งราวกับเงามืด อยู่ที่ทางเข้าศาลา

ตรงข้ามเขา เฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ประณีตกลางศาลา เธอดื่มชาอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับไม่ได้สนใจสายตาคมที่จ้องมองเธอแม้แต่น้อย

“ข้าไม่ได้คิดจะมาเยี่ยมเยียน แต่มีบางเรื่องที่ข้าไม่อาจนิ่งเฉยได้”

หลังจากยืนนิ่งอยู่นานเขาก็พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบ เยือกเย็น ทว่าแฝงด้วยแรงสะกดดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย

“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าซูเยี่ยนแอบมาหาเจ้าทุกวัน”

เฟิงเหม่ยหลินไม่ตอบทันที เธอวางถ้วยชาลงเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า สายตาคู่นั้นนิ่ง เย็นชา และเรียบเฉยราวกับน้ำแข็งที่ไม่ยอมละลาย

“ข้ารู้”

เพียงคำเดียว น้ำเสียงแผ่วเบา ทว่านิ่งเสียจนคล้ายจะกระแทกอากาศรอบตัว

หลี่อวี้เหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้ากำลังใช้วิธีตีสนิทกับนาง เพื่อให้ทุกคนตายใจ แล้วกลับเข้าสู่วงในของวังหลวงใช่หรือไม่”

หลังองค์ชายสามพูดจบ เฟิงเหม่ยหลินก็หัวเราะเบา ๆ ราวกับได้ยินเรื่องขบขัน

เธอเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเดิม

“ถ้าท่านกลัวนัก ก็ล่ามโซ่นางไว้เสียสิ”

ถ้อยคำเรียบง่าย แต่แรงพอจะทำให้องค์ชายสามชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาไม่คิดว่าเฟิงเหม่ยหลินจะกล้าพูดกับเขา ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเยี่ยงนี้

“เจ้า” หลี่อวี้เหิงจ้องเธอนิ่ง ดวงตาคมวาว “เจ้ากำลังวางแผนร้ายอีกครั้งใช่หรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร”

เฟิงเหม่ยหลินยกถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง ดวงตายังสบกับเขาอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะคลี่ยิ้มเหยาะเล็กน้อยที่มุมปาก

“ท่านรู้” เธอจิบชาเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบ แต่แฝงความหมิ่นแคลนจาง ๆ “ข้าคิดว่าท่านจะฉลาดกว่านี้เสียอีก”

ดวงตาขององค์ชายสามไหววูบ ในวินาทีนั้น เขาไม่แน่ใจว่าหญิงตรงหน้า คือเฟิงเหม่ยหลินคนเดิมที่เขารู้จักจริงหรือไม่

เธอสงบขึ้น ไม่โวยวาย ไม่ยื้อแย่ง ไม่แสดงตัวเด่น แต่กลับมีแรงกดดันบางอย่าง ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมองทะลุ

ไม่ใช่ด้วยไฟแค้น แต่ด้วยแววตาของคนที่ไม่สนใจเขาอีกแล้ว

“เจ้าเปลี่ยนไป” เขากล่าวเสียงเบา เหมือนเป็นคำพูดกับตัวเอง

เฟิงเหม่ยหลินเพียงยกยิ้มจาง ๆ วางถ้วยชาลงเบา ๆ ก่อนจะหันหน้ามองสวนที่มีดอกเหมยผลิบานอยู่ไกล ๆ

“ข้าไม่ได้เปลี่ยน ข้าแค่ไม่อยากเสียเวลาทำเรื่องเดิมซ้ำอีก จะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ท่านองค์ชาย”

เหม่ยหลินพุดแค่นั้น แล้วเธอก็มองออกไปข้างนอนศาลาอย่างไม่สนใจคนที่ยื่นอยู่ เหมือนกลับกำลังบอกว่าให้เขากลับไปได้แล้ว