ตอนที่๑||จุดจบคนดี(จบตอน)

ใช้เวลาราวชั่วโมงเศษพวกเธอก็ลงจากห้องพัก เดินฝ่าลมร้อนตอนหัวค่ำตรงไปยังหน้ามหาวิทยาลัยแล้วเรียกรถไปยังร้านที่นัดกับพวกรุ่นพี่เอาไว้

พอถึงร้านประจำที่รุ่นพี่ชอบนัดรวมตัว อรรัมภา ไปทักทายทั้งเพื่อนร่วมคณะและรุ่นพี่จนครบจึงปลีกตัวมาทรุดนั่งมุมสุดที่ประจำตามประสาพวกโลกส่วนตัวสูงแต่จำเป็นต้องเข้าสังคมบ้าง ขณะเพื่อนคนอื่นส่งแก้วเบียร์มาให้ เธอถอนใจรับไปดื่มเงียบ ๆ เช่นเดิมปล่อยให้ทุกคนสนุกสนานกันไปส่วนเธอชอบเฝ้าโต๊ะนังมองมากกว่า

ให้ตาย...ฉันนี่มันโง่เองที่คาดหวังตอนจบดี ๆ ...

พอดื่มไปหลายแก้วและไม่มีใครมารบกวน ความคิดของอรรัมภากลับหวนไปถึงชีวิตรันทดของสวีเจียงหลัวอีกครั้ง

เจียงหลัวของฉัน...ถ้าฉันอยู่ในเรื่อง...ฉันจะลากไอ้พระเอกกับนางเอกลงนรกช่วยเธอเอง!

“เฮ้ย ไอ้รัม ไม่ออกไปเต้นเหรอวะ!” เสียงเพื่อนเรียก แต่เธอไม่ตอบ เพียงยกแก้วขึ้นซดจนหมด

กระทั่งใกล้เที่ยงคืน เสียงเพลงเริ่มเบาลง ผู้คนทยอยกลับ เพียงจันทร์บอกเสียงอ้อแอ้เล็กน้อย “ฉันจะไปต่อกับรุ่นพี่เพรียวนะ แกกลับหอคนเดียวได้ใช่ไหม?”

“ได้...เดี๋ยวจะแวะกินก๋วยเตี๋ยวแถวหอก่อนกลับ แกเองก็ระวังด้วยล่ะอย่าหลงคนหล่อจนลืมรักตัวเองนะเว้ย”

“เออ! ฉันไม่รักใครกว่าตัวเองหรอกน่า แกเถอะกลับไปก็พักผ่อนด้วย มะรืนมีส่งงาน อย่ามัวแต่หานิยายเรื่องใหม่อ่านอีกเล่า”

“จ้า!”

อรรัมภารับปากเพื่อนสนิทก่อนจะลากขาออกมาจากร้านแยกย้าย อากาศเย็นปะทะหน้าแค่พ้นจากภายในร้านมายืนที่ถนนรอรถที่เรียกเพื่อกลับหอพัก สติพร่าเลือนด้วยฤทธิ์เบียร์เล็กน้อย

ไม่นานรถที่เรียกก็มา นั่งไม่ถึง 20 นาทีก็ถึง แต่อรรัมภายังไม่เข้าหอพัก หญิงสาวเดินช้า ๆ ตรงไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำตั้งแต่ตนเองเพิ่งเข้ามาเรียนปีที่1

เจ้าของร้านเงยหน้ามายิ้มให้เมื่อพบลูกค้าประจำ “มาอีกแล้วเหรอหนู เส้นเล็กต้มยำเหมือนเดิมใช่ไหม?”

“ค่ะ...”

เธอทรุดนั่ง ซบหน้ากับแขนที่เท้าอยู่โต๊ะเพราะรู้สึกมึนเมาเล็กน้อย กลิ่นน้ำซุปต้มยำหอมฉุยโชยมาแตะจมูก พลางคิดในใจว่านิยายทำให้ใจพัง ก็ต้องเยียวยาด้วยของอร่อย แล้วเธอค่อยไปหาซีรีส์สักเรื่องดูรักษาแผลในใจที่ถูกนักเขียนหักหลัง

ขณะนั้นกลิ่นของน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อก็ลอยมายั่วยวนเรียกน้ำย่อยชวนให้คนที่กำลังนอยด์นักเขียนใจเย็นลงได้บ้าง ตามมาด้วยกลิ่นเครื่องปรุงต้มยำหอมคลุ้ง อรรัมภาหลับตาซบแขน ปล่อยให้กลิ่นอาหารที่ตนเองชอบซึมเข้าหัวจนเคลิ้ม

แต่ความสงบอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากถนนใหญ่สายหลักหน้ามหาวิทยาลัย

บรึ๊นๆ บรึ๊น!

ไม่นานภาพมอเตอร์ไซค์กลุ่มใหญ่ก็ขับแข่งกันมา เสียงท่อแต่งดังจนแสบแก้วหูไปหมด ชาวบ้านที่ยังไม่นอนต่างด่าทอสาปแช่งไล่หลัง

“ไอ้พวกเด็กเปรต! ชอบสร้างแต่ความเดือดร้อนให้ชาวบ้านชาวช่องเสียจริง!!!”

อรรัมภาเงยหน้าขึ้นทันที แสงไฟหน้ามอเตอร์ไซค์นับสิบคันสาดตรงมาก่อนร่างวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งจะพุ่งเข้าตีกันกลางถนน เสียงเก้าอี้แตก เสียงขวดปากระจาย ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“เวรแท้ๆ แค่จะกินของอร่อยเยียวยาจิตใจ สวรรค์ยังไม่เป็นใจอีก”