ตอนที่ 3  บ้านใหญ่สกุลหนาน1

ตอนที่ 3 บ้านใหญ่สกุลหนาน1

ข้าวขาวและกับข้าวสองอย่างตั้งอยู่บนโต๊ะ มีทั้งข้าว เนื้อและไข่ เด็กชายมองอาหารบนโต๊ะแล้วกลืนน้ำลาย ตั้งแต่เกิดมาเข้าเคยกินเนื้อแค่สองครั้ง วันปีใหม่ของบ้านใหญ่ที่ผ่านมากับสองเดือนก่อนในเมือง หากไม่ใช่เพราะท่านปู่เขาคงไม่ได้กินเนื้อหนึ่งชิ้นนั้น และหากไม่ใช่เพราะท่านแม่ต้องการขายเขาก็คงไม่ได้กินซาลาเปาไส้เนื้อฉ่ำน้ำมันหอมๆ

“เสี่ยวเป่ากินได้แล้ว” เจียงหว่านหนิงคีบเนื้อเปรี้ยวหวานลงบนชามข้าวขาวของบุตรชาย ก่อนจะคีบผัดผักให้ตัวเอง นางไม่ค่อยชอบกินเนื้อแต่ชอบทานผัก ดังนั้นอาหารจานเนื้อนางจึงทำให้เสี่ยวเป่าเท่านั้น

“ขะ...ข้ากินได้จริงๆหรือขอรับ” เสี่ยวเป่ายังคงไม่กล้าคีบอาหารใส่ปาก เขายังคงมีความกังวลปนความหวาดกลัว ได้เพียงมองมารดานั่งกินนิ่งๆ

“กินได้สิ หากเจ้าไม่กิน แม่จะเอาไปเททิ้ง” เจียงหว่านหนิงข่มขู่ ทำท่าจะยกชามเนื้อออกไป

เสี่ยวเป่าด้วยความกลัวว่ามารดาจะเสียอารมณ์และยกเนื้อไปทิ้งจริงๆ ก็รีบพุ้ยข้าวพร้อมกับเนื้อเข้าปาก ปากเล็กเคี้ยวหมุบหมับ แม้จะดูมูมมามไปสักหน่อย แต่ค่อยๆสอนไปก็พอแล้ว

“ช้าๆหน่อย ไม่ต้องรีบเดี๋ยวจะสำลักเอา แม่ล้อเล่นไม่เอาเนื้อของเจ้าไปทิ้งหรอก กินผักกับไข่ด้วยจะได้โตเร็วๆ” นางคีบจานผักให้เสี่ยวเป่าเพิ่มตามด้วยเนื้ออีกหลายชิ้น ก่อนจะก้มลงทานข้าวกับผักของตัวเอง ผลัดกับเงยหน้ามองการกินของเสี่ยวเป่าที่ใช้เวลาเพียงไม่นานก็หมดชาม

นางวางตะเกียบกับชามของตัวเอง มองอาหารบนโต๊ะที่หมดลง กาน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำพุวิญญาณถูกรินใส่จอกชา นางยื่นน้ำให้บุตรชาย ก่อนจะยกของตัวเองขึ้นดื่ม

เสี่ยวเป่ายกมือขึ้นลูบพุงที่ป่องออกมาเล็กน้อย ใบหน้ามอมแมมยกยิ้มก่อนจะมองไปยังมารดาที่มองเข้าอยู่ก่อนแล้ว เด็กชายหลบสายตาไม่กล้ามองมารดาที่ยามนี้แววตาเปลี่ยนไปมาก เขายังกลัวเลยว่านี่จะเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

“คืนนี้แม่จะอาบน้ำให้เจ้าใหม่ แล้วก็ซักชุดเก่านี่ด้วย” เจียงหว่านหนิงไม่อาจมองความสกปรกนี้ได้อีกแล้วจึงคิดจะจัดการเสียแต่คืนนี้ ตัวนางเองก็เช่นกันกลิ่นเหลือทนแล้วจริงๆ

“อาบน้ำหรือขอรับ ทะ...ท่านแม่จะอาบให้ข้าด้วย” เสี่ยวเป่าที่ไม่คิดไม่ฝัน เคยเห็นแต่มารดาคนอื่นอาบให้ลูกของตน แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาที่มารดากำลังจะอาบน้ำให้

เด็กชายดีใจจนตื่นเต้นไปหมด และเฝ้ารอช่วงเวลานั้นอย่างเงียบๆ