ตอนที่ 3 บ้านใหญ่สกุลหนาน2

ริมฝีปากที่ไม่ได้แห้งแตกเหมือนเก่ายกยิ้มเล็กน้อย มองคนที่ยืนกอดอกอยู่นอกรั้วด้วยดวงตาวาวโรจน์ มือบางหยิบไม้ท่อนหนึ่งติดมือไปด้วย เพราะต่อจากนี้คงมีเรื่องให้ต้องใช้อย่างแน่นอน

เหลียงหลิงหรี่ตามองตัวเสนียดที่ออกมาแทนเจ้าเด็กเหลือขอด้วยความไม่พอใจ ยืดตัวขึ้นบิดปากมองสภาพหญิงสาวที่เคยงดงาม ยามนี้กลับไม่ต่างจากหญิงขอทานข้างถนน แค่เข้ามาใกล้ก็ได้กลิ่นเหม็นโชยออกมา

“นางตัวเสนียดออกมาทำไม นี่ยังไม่ตายอีกเหรอ สภาพเหมือนศพแล้วทำไมไม่ตายๆไปซะ” เหลียงหลิงยกมือขึ้นปัดกลิ่นที่โชยมาและเปิดปากด่าทันที ดวงตาเล็กๆนั่นมองเจียงหว่านหนิงศีรษะจรดปลายเท้าอย่างดูถูก

“ข้าจะตายหรือไม่ตายก็เป็นเรื่องของข้า ส่วนเจ้าก็กลับไปเสีย ต่อจากนี้ไป...เสี่ยวเป่าไม่ต้องไปบ้านใหญ่อีกแล้ว” เจียงหว่านหนิงไม่สนใจคำพูดของเหลียงหลิง เพราะตอนนี้สภาพของนางไม่สมควรให้โต้ตอบ แต่หลังจากนี้สักเดือนรับรองว่าเหลียงหลิงไม่กล้าแม้แต่จะกวาดสายตามองดูถูกนางเช่นนี้

“เหอะ...อย่างเจ้ามีปัญญาเลี้ยงลูกเหรอ หากมีปัญญาจริงๆไอ้เด็กเหลือขอนั่นคงไม่ต้องพึ่งน้ำข้าวจากบ้านข้าหรอก ดีเท่าไหร่แล้วที่น้ำข้าวบ้านข้ายังมีให้ไอ้เด็กนั่นกิน โธ่ๆ...พ่อก็ไม่มี แม่ก็จะกลายเป็นผีอยู่รอมร่อ น่าสังเวชทั้งบ้าน!” เหลียงหลิงยังคงปากจัด ไม่เพียงด่านางยังพูดถึงเสี่ยวเป่าในทางที่ไม่ดี ไม่รู้ว่าเสี่ยวเป่าได้ยินคำพูดพวกนี้มาเท่าไหร่แล้ว

เจียงหว่านหนิงอาจจะด่าทอเสี่ยวเป่าแต่คำพูดล้วนไม่เคยเหยียดหยามเขา มีเพียงกระทบกระเทียบถึงหนานหนิงเฉิงเท่านั้น

“เช่นนั้นก็เก็บน้ำข้าวบ้านท่านเอาไว้เถอะ บ้านข้าไม่ขอรับมากิน! ส่วนพ่อของเสี่ยวเป่า...เขาต้องกลับมาแน่ และข้าก็ไม่ตายง่ายๆอีกด้วย แล้วเสี่ยวเป่าก็ไม่ใช่เด็กเหลือขอ...ส่วนคำๆนี้ก็ควรจะใช้เรียกบุตรชายของเจ้ามากกว่านะ รังแกคนอื่นไปทั่ว...ไม่แน่สักวันก็จะกลายเป็นพวกเดนคน!”

ไม่ใช่เพียงคำพูดลอยๆ แต่หนานเลี่ยงรุ่ยในอนาคตนั้นเป็นพวกกากเดนคนจริงๆ เพราะไม่เพียงทำตัวเป็นอันธพาลยังฉุดคร่าหญิงสาว สุดท้ายก็โดนจับได้ต้องโทษเนรเทศไปแดนรกร้างทางเหนือตลอดชีวิต

“เจ้า! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแช่งลูกชายของข้า นางผีเน่า! วันนี้ข้าจะฉีกปากเน่าๆของเจ้าซะ!” เหลียงหลิงกระชากประตูรั้วยกมือขึ้นเตรียมตบหน้าของเจียงหว่านหนิง แต่เพียงยกมือก็ต้องก้าวถอยหลัง เมื่ออีกฝ่ายยกไม้ท่อนใหญ่ขึ้นมา

“เข้ามาซิ...แน่จริงก็เข้ามา ข้าจะฟาดให้ปากฉีกเช่นกัน! หน็อย...ด่าลูกคนอื่นไม่แหกตาดูลูกตัวเองว่ามีอันใดให้น่ายกย่อง!” เจียงหว่านหนิงไม่พอใจอยู่เป็นทุนเดิม ยิ่งได้ยินกับหูและมองด้วยตาก็โกรธจนควันออกหู ท่อนไม้ในมือยกขึ้นเตรียมฟาดคนปากสุนัข

ความคิดเห็น