ตอนที่ 3 บ้านใหญ่สกุลหนาน3

ทุกวันนี้หากไม่มีเงินที่เจ้ารองส่งกลับมา บ้านสกุลหนานคงไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน หากไล่สตรีแซ่เจียงกับเสี่ยวเป่าออกไป เจ้ารองมารู้เรื่องภายหลังเขาจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงกัน ตราบใดที่เจียงหว่านหนิงยังอยู่บนที่ดินของสกุลหนาน เงินจากเจ้ารองก็ต้องส่งมาบ้านใหญ่ทุกเดือน เขาไม่มีทางปล่อยเงินนี้ไปเด็ดขาด!

เหลียงหลิงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ทำได้เพียงสงสัย ในใจมีความขุ่นเคืองพ่อสามีที่ไม่เด็ดขาดกับนางเจียงหว่านหนิงนั่นสักที ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรที่นางไม่รู้กันแน่

‘คืนนี้ค่อยถามท่านพี่ก็แล้วกัน’

เมื่อหนานหยุนซีออกมาจากห้องและหนานเลี่ยงรุ่ยกลับมาจากเล่นข้างนอก ครอบครัวบ้านใหญ่สกุลหนานก็ลงมือทานมื้อเย็น ซึ่งมีเพียงข้าวต้มข้นๆ ผัดผักและไข่ต้มสำหรับบุรุษในครอบครัว ส่วนสตรีก็กินเพียงผัดผักกับผักดองเท่านั้น

‘อย่างน้อยข้าก็ยังได้กินข้าวต้มข้นๆ ส่วนเจียงหว่านหนิงก็คงนอนกอดท้องกินลมไปวันๆ ไม่รู้เมื่อไหร่จะตายไปสักที’ เหลียงหลิงนั่งคิดในใจ พลางซดข้าวต้มร้อนๆพร้อมกับผักดองรสเค็ม ซึ่งในช่วงนี้นับว่าเป็นอาหารที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัวหนึ่งแล้ว

“ท่านพ่อ...ปีนี้ข้าต้องสอบจวี่เหรินขอรับ คงต้องมีค่าเดินทางไปในเมืองสักหน่อย การสอบคราวนี้ต้องสอบถึงสามวันสามคืน อาจจะต้องไปพักในเมืองล่วงหน้าสักเดือน” หนานหยุนซีพูดขึ้น มือของเขาวางตะเกียบลง มองไปยังบิดาที่ตอนนี้เป็นหัวแรงหลักของครอบครัว ดังนั้นเรื่องเงินในการสอบก็ต้องขอจากบิดาเท่านั้น

“ต้องใช้เงินเท่าไหร่ ค่าเช่าบ้านในเมืองก็ไม่ใช่ถูกๆ” หนานกัวถามบุตรชายคนโตที่เป็นหน้าเป็นตาเป็นสกุลหนาน หากคราวนี้เขาสอบได้จวี่เหรินละก็...สกุลหนานต้องเจริญรุ่งเรืองที่สุดในรอบหลายรุ่นที่ผ่านมา

“น่าจะห้าตำลึงทองขอรับ ยังมีเครื่องเขียนที่ยังไม่ได้ซื้อด้วย เครื่องเขียนข้าตอนนี้เก่าชำรุดเกือบหมดแล้ว เพราะช่วงนี้ข้าหักโหมฝึกฝนจนเกินไป” หนานหยุนซีบอกจำนวนเงินที่เขาต้องการ ทำให้หนานกัวถึงกับชะงัก ส่วนคนอื่นๆนั้นอ้าปากค้างกับจำนวนเงินที่มากกว่าทำงานสองปีเสียอีก

“จะ...เจ้าใหญ่ มากถึงเพียงนั้นเชียว” หลี่กุ้ยฮวาใบหน้าซีดเซียวกับจำนวนเงินที่ไม่รู้ว่าในบ้านจะมีถึงหรือไม่ เพราะยังคงมีค่าอาหารที่ต้องสำรองเอาไว้ยามจำเป็น อีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้วด้วย หากนำเงินเอาไว้สำหรับสอบจนหมด หน้าหนาวนี้ครอบครัวสกุลหนานอาจจะต้องลำบากมากเป็นแน่

ความคิดเห็น