ตอนที่3 เพื่อนสมัยมัธยม

"มึงไม่น่าลากกูมาเลย เห็นแล้วหมั่นไส้ ตอนมึงไม่อยู่มันก็เอาแต่ออเซาะคนอื่นไปทั่ว"

"เหอะน่า ยังไงมึงก็ยังมีเวลาจัดการมันอีกเยอะ"

“ลืมบอกไป กูดีใจนะที่มึงกลับมา”อัญชันพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างจริงใจ ซึ่งนินิวเองก็ยิ้มกลับไปให้เหมือนกัน เธอกับอัญชันสนิทกันเพราะได้เล่นละครเรื่องแรกด้วยกัน อีกทั้งเราสองคนยังอายุเท่ากันอีกด้วย ทำให้พูดคุยกันถูกคอและเธอก็รู้ว่าอัญชันเป็นเพื่อนที่จริงใจกับเธอจริง ๆ

“กูก็ดีใจนะ ที่ได้เล่นเรื่องเดียวกับมึงอีก”

“ว้าวว มึงดูอาหารดินิว น่ากินทุกอย่างเลย วันนี้กูจะฟาดให้เรียบเลย”

ตอนแรกเธอเองก็ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แต่ทว่าพอเห็นหน้าตาอาหารจากร้านอาหารดังแล้ว ก็ทำเอาน้ำย่อยในกระเพาะอาหารส่งเสียงออกมาทันที“มึงกินเยอะได้ดิ กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ไม่เหมือนกู”

“มึงกินแล้วก็ไปออกกำลังกายสิ เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน”

“นิวนั่งไหนเหรอครับ”

ขุนเขาเดินตามเข้ามา ทำให้อัญชันเบะปากใส่ทันที เธอรู้ว่ารุ่นพี่คนนี้ชอบพอเพื่อนของเธอ ทั้งที่นินิวปฏิเสธไปแล้ว แต่ก็ยังทำตัวน่ารำคาญไม่หยุด

“ปากเป็นอะไรเหรอครับอัญชัน”

“จะเป็นอะไรก็เรื่องของฉันค่ะ พี่ไม่ต้องยุ่ง”

"เอ่อ เราสองคนขอตัวก่อนนะคะ"

นินิวที่เห็นท่าไม่ดี กลัวว่าทั้งสองคนจะเถียงกันอีก เลยรีบจับมืออัญชันเดินแยกออกไปตักอาหารทันที

"มึงไม่รำคาญบ้างเหรอว่ะ"

"ช่างเขาเถอะ พี่เขาก็อยู่ในขอบเขตนะ ถ้าเกินขอบเขตอีกเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน"

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังตักอาหารกันอยู่นั้น หางตานินิวก็เหลือบไปเห็นทีมผู้กำกับและผูัจัดกำลังเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับผู้ใหญ่แต่งตัวด้วยชุดสูทเต็มยศ ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ของละครเรื่องนี้

"นินิวกับขุนเขามานี่ก่อนครับ มารู้จักคุณธีรดลเจ้าของบริษัทxxx"

พี่แมนผู้กำกับเรียกชื่อเธอกับขุนเขาให้เข้าไปทำความรู้จักกับสปอนเซอร์รายใหญ่ของละครเรื่องนี้ ซึ่งเธอและขุนเขาก็ยกมือขึ้นสวัสดีผู้อาวุโสกว่าทันที ส่วนโมนานั้นเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเห็นแล้วชะงักไปทันที

"ออสตินเหรอ"เสียงหวานพึมพำออกมาเสียงเบา แต่ทว่าธีรดลทันได้ยินพอดี

"รู้จักกันด้วยเหรอ"

ธีรดลเอ่ยถามเธอออกมา ทำให้เธอรีบพยักหน้าตอบทันที

"อะ เอ่อค่ะ"

"คนนี้คือลูกชายของผมเอง เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ผมจะให้เขามาดูโปรเจ็กต์นี้แทนผม"

นินิวจ้องหน้าเพื่อนสมัยมัธยมอีกคนของเธอไม่วางตา ไม่น่าเชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ล่าสุดที่เจอกันคือเมื่อหลายปีก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อเมืองนอกกระทันหันโดยไม่ได้ร่ำลาเธอสักคำ ทั้งที่เป็นเพื่อนสนิทอยู่กลุ่มเดียวกันแท้ ๆ

"แกหิวไม่ใช่เหรอ ให้หนูโมนาพาไปหาอะไรกินสิ วันนี้เป็นอาหารจากภัตตาคารชื่อดังเชียวนะ ส่วนผมขอตัวก่อนนะครับ แค่แวะพาลูกชายมาแนะนำให้ทุกคนรู้จัก"

"ได้ค่ะคุณลุง ไปเถอะติน เดี๋ยวโมนาจะทานเป็นเพื่อน"

"เมื่อกี้มันยังบอกลดความอ้วนอยู่เลย"

อัญชันที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเพราะยืนอยู่ด้านหลังนินิวก็กระซิบเสียงเบาใกล้หูเพื่อนสนิททันทีด้วยความหมั่นไส้

"แล้วเธอทานข้าวหรือยังนิว"

เสียงทุ้มของออสตินถามนินิวขึ้นมา แต่ทว่าเธอเลือกที่จะไม่ตอบและหันหน้าไปหาอัญชันกับขุนเขา เอ่ยชวนทั้งสองคนไปทานข้าวทันที

"เราก็ไปกินข้าวกันเถอะ"

หมับ!!!

"ฉันถามเธอไม่ได้ยินเหรอ"

ใบหน้าสวยก้มมองแขนเล็กที่ถูกฝ่ามือหนาจับเอาไว้ พร้อมกับทำสายตาเป็นเชิงบอกให้ปล่อย

"อย่าไปสนใจเลยค่ะ เดี๋ยวนี้นินิวเธอไม่ใช่เพื่อนสมัยมัธยมที่เรารู้จักอีกแล้วค่ะ"

"นี่โมนา คำนี้เธอหมายถึงตัวเองมากกว่ามั้ง"

อัญชัญพูดแทรกไปทันทีเมื่อได้ยินอะไรไม่เข้าหู