ตอนที่5 ศัตรูหัวใจ

นินิวกำมือเข้าหากันแน่น ได้แต่นับหนึ่งถึงสิบในใจ ทั้งที่อยากตบหน้าผู้หญิงตอแหลตรงหน้าเธอเหลือเกิน เธอรู้ว่าที่โมนาพูดแบบนี้ เพราะต้องการดูดีในสายตาของออสติน

“กูเคยบอกไปแล้วว่าอย่ายุ่งกับกู ไม่ต้องมาเรียกชื่อหรือพูดกับกูนอกจากเวลาทำงาน กูไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนอย่างมึงเลยแม้แต่วินาทีเดียว”

“มีอะไรกันอีกนิว”อัญชันเดินเข้ามาในห้องและทันเห็นเหตุการณ์พอดี ด้วยความรักเพื่อนเลยเข้ามายืนเคียงข้างเพื่อนทันทีและเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่กลัว

“ใครจะไปกล้ามีเรื่องกับนินิวเพื่อนรักเธอล่ะ องครักษ์เยอะขนาดนี้ นี่ถ้าตินไม่เข้ามากับฉันด้วย ไม่รู้ว่าพวกเธอจะรุมฉันหรือเปล่านะ”

“พอเหอะโม เดี๋ยวผู้กำกับมาแล้ว”

ขุนเขาเป็นคนเอ่ยห้ามออกมา เพราะตอนนี้เริ่มมีทีมงานเดินเข้ามาให้ห้องแล้ว และทุกสายตาก็มองมายังกลุ่มของพวกเขาที่กำลังยืนประจันหน้ากันอยู่

“ไปค่ะติน โมไม่อยากยืนตรงนี้แล้วค่ะ”

โมนาหันหน้าไปควงแขนออสตินออกไปทันที โดยที่ออสตินยังหันหน้ามาสบตากับนินิวตลอดเวลาที่เดินไปกับอีกฝ่าย เขาเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูดออกมา

“มึงดูมันดิ น่าตบฉิบหาย ถ้าไม่ติดว่าอยู่ที่นี่ กูจะตบให้หน้าหันเลย ตอแหลไม่มีใครเกินมันเลย”

อัญชันยังโมโหไม่หาย พูดพึมพำไม่หยุดจนกระทั่งมานั่งประจำที่ก็ยังไม่หยุดพูดจนขุนเขาต้องเอ่ยแทรกขึ้นมา“เธอควรจะห้ามเพื่อน ไม่ใช่สนับสนุน เธอก็รู้ว่าโมนาเป็นคนยังไง ถ้าเราไปตามเกมส์ที่เขาวาง เราจะกลายเป็นคนผิดทันที”

“พี่ก็ดีแต่พูดแบบนี้แหละ พี่ก็เห็นว่านิวมันไม่ได้เริ่มก่อน คนแบบนั้นใครจะอยากไปคุยด้วย ขยะแขยงจะตาย”

“นิวยังไม่รู้เลยว่าจะอดทนได้ถึงขนาดไหน คิดว่านิวหายไปแล้วนางจะดีขึ้นเสียอีก”เธอเองก็เหนื่อยใจเต็มทีที่ต้องเป็นแบบนี้ ยังไม่ทันเปิดกล้อง ก็ดูเหมือนโมนาจะเริ่มเกมส์ประสาทกับเธอเสียแล้ว

“ถ้ามีพี่อยู่ พี่ไม่ยอมให้เกิดเรื่องเหมือนห้าเดือนที่แล้วแน่นอน”

ขุนเขาให้คำมั่นสัญญา วันนั้นถ้าเขาเอะใจและเดินตามหลังนินิวเข้ามาที่ห้องแต่งตัว เรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เขาเพิ่งสารภาพรักกับเจ้าตัวไป ทำให้ต้องถอยห่างตัวเองออกมาปรับสภาพจิตใจที่โดนเธอปฏิเสธ

“ค่า...เชื่อแล้วว่าเป็นองครักษ์ของยัยนิวจริง ๆ ขอให้ทำได้อย่างที่พูดนะคะ”

“ถ้าไม่พูดบ้างก็ดีนะ ไม่มีใครเขาหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ”

“สองคนนี้ก็ยังเถียงกันไม่เปลี่ยนเลยนะคะ รู้ไหมคะว่านิวเคยเห็นแบบนี้แล้ว ต่อมาก็มีลูกหัวปีท้ายปีเลยค่ะ”นินิวเอ่ยหยอกล้อคนทั้งสองคนที่เอาแต่เถียงกันไม่หยุด

“ไม่ใช่ฉันกับผู้ชายคนนี้แน่นอน”

“เหอะคิดว่าฉันอยากมีลูกกับเธอหรือไง”

“พอเถอะค่ะ ผู้กำกับมาแล้วค่ะ”

นินิวส่ายหน้าและถอนหายใจออกมา ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ทำให้ทั้งสองหยุดเถียงกันได้เลย แต่โชคยังดีที่ผู้กำกับและพี่ทีมงานเข้ามาประจำที่เสียก่อน ไม่งั้นทั้งสองคนก็ยังคงไม่หยุดเถียงกัน

ระหว่างที่กำลังนั่งต่อบทกันอยู่ นินิวก็รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา เธอหันไปมองกี่ครั้ง เขาก็เอาแต่ยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอ จนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบหน้าเขาแทน

“ลูกชายสปอนเซอร์รายใหญ่ มองหน้ามึงไม่หยุดเลย เขากับมึงนี่ยังไงกันว่ะ”อัญชันเอี้ยวตัวมากระซิบกับเธอ คงจะเห็นและรู้สึกเหมือนกันกับเธอว่าเขามองเธอแปลก ๆ มาสักพักแล้ว

“มึงก็เห็นว่าเขามากับโมนา ผู้ชายของมันกูไม่ยุ่ง”

“อีโมนามันควงยั่วมึงหรือเปล่าว่ะ เขาอาจไม่ได้คิดอะไรกับมันก็ได้ เพราะดูเหมือนเขาจะอยากคุยกับมึงมากกว่ามันอีกนะ”

เธอเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจที่อัญชันพูด ไว้รอให้เลิกเวิร์คช็อปวันนี้ก่อน เธอเองก็อยากจะถามเขาเหมือนกันว่ามองเธอทำไมนักหนา แล้วมีเวลาว่างมากหรือไง ถึงได้มานั่งเฝ้าผู้หญิงที่นี่ เห็นแล้วก็หมั่นไส้

ด้านโมนาก็กำลังไม่พอใจที่ออสตินผู้ชายที่เธอกำลังสนใจอยู่ตอนนี้กำลังนั่งมองไปทางอดีตเพื่อนสนิทของเธอไม่วางตา เป็นแบบนี้ทุกครั้งตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ที่ไม่ว่าเธอสนใจผู้ชายคนไหน ผู้ชายพวกนั้นมักให้ความสนใจนินิวมากกว่าเธอและเธอก็รู้ด้วยว่าออสตินมีความรู้สึกพิเศษกับนินิวมาตลอด เพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้

“เย็นนี้ไปทานข้าวที่ร้านอาหารริมแม่น้ำกันดีกว่าค่ะ”