บทที่ 514 คุณหนีไม่พ้นหรอก

ถ้าฮ่อหยุนเฉิงไม่ได้อยู่ในเมือง B ทำไมโทรศัพท์มือถือของเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เที่ยวเรือข้ามฟากเที่ยวสุดท้ายของเมืองBคือเวลาสองทุ่ม ถ้ามีคนคิดอยากจะพาฮ่อหยุนเฉิงออกไปจากเมืองที่นี่ล่ะก็ อย่างเร็วที่สุดก็คงเป็นวันพรุ่งนี้...

ใช่แล้ว มิเชล！

จู่ๆ ชื่อของมิเชลก็แวบเข้ามาในหัวของซูฉิง ฮ่อหยุนเฉิงมาที่เมือง Bเพื่อช่วยมิเชล ถ้าฮ่อหยุนเฉิงหายตัวไปคนสุดท้ายที่เจอเขาควรจะต้องเป็นมิเชลสินะ

เพราะด้วยอำนาจที่มีอยู่พอตัวของฮ่อหยุนเฉิง คนธรรมดาทั่วไปคงไม่คิดจะทำร้ายอะไรเขาได้ บางทีเรื่องนี้อาจมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับมิเชลก็เป็นได้

เดิมทีมิเชลอยากฉวยโอกาสที่ฮ่อหยุนเฉิงไม่มีเรี่ยวแรงพอจะขัดขืนใดๆ รวบหัวรวบหางและยัดเยียดตัวเธอเองให้เป็นของเขา แต่ใครจะรู้ว่าฮ่อหยุนเฉิงนั้นแข็งแกร่งมาก ชายหนุ่มพยายามปฏิเสธและใช้แรงที่มีอยู่ดันทุลังให้ตนเองหลุดพ้นจากเงื้อมมือของมิเชล แต่ด้วยความที่มิเชลเองไม่ได้มีความอดทนมากมายขนาดนั้น เธอพยายามหว่านล้อมและทำใจเย็นกับฮ่อหยุนเฉิง เธอจะไม่ยอมเสียเวลาไปกับเรื่องแบบนี้โดยเสียเปล่า เพราะเธอกลัวว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ซูฉิงก็จะยิ่งรู้ตัวได้เร็วเท่านั้น

เธอคงต้องรีบใช้โอกาสที่อีกฝ่ายยังไหวตัวไม่ทัน และจัดการนำตัวฮ่อหยุนเฉิงกลับฝรั่งเศสไปพร้อมกับตนเอง โดยเธอได้จัดเตรียมเครื่องบินส่วนตัวไว้แล้ว เครื่องบินส่วนตัวที่แค่เธอออกคำสั่งบินก็พร้อมขึ้นบินได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

เหล่าบอดี้การ์ดพากันเดินไปหลบตามซอกมุมต่างๆอย่างรู้งาน พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ใส่ใจกับการเคลื่อนไหวของนายหญิงของตน

มิเชลลุกขึ้นยืนและหยิบเสื้อสเวตเตอร์บนเก้าอี้ขึ้นมาพาดไว้บนบ่าและเอ่ยปากออกคำสั่งกับเหล่าบอดี้การ์ดที่กำลังยืนอยู่ “พวกแกออกมานี่ จัดการมัดตัวฮ่อหยุนเฉิงไว้ให้แน่น หนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้เมื่อถึงเวลาฟ้ารุ่งสางเราจะเดินทางกลับฝรั่งเศสทันที”

“ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันนะ!”

มือของฮ่อหยุนเฉิงถูกรวบมัดไว้ทางด้านหลัง มือของเขาถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาโดยมีบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งสองคนกำลังจับตัวเขาไว้ และเหล่าบอดี้การ์ดยังยืนอยู่ข้างฮ่อหยุนเฉิงทั้งทางด้านซ้ายและด้านขวาโดยไม่ปล่อยให้เขาพ้นสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว

“หยุนเฉิง หยุดดิ้นแล้วฟังฉันนะ คุณต้องกลับไปที่ฝรั่งเศสกับฉัน พวกเราจะต้องคบหาดูใจกันอย่างมีความสุขแน่นอน” เสียงของมิเชลฟังดูอ่อนโยนมาก ริมฝีปากสวยเผยรอยยิ้มเห็นฟันเล็กสองซี่ที่มองดูแล้วคล้ายๆกับนางปีศาจร้ายก็ไม่ปาน

ฮ่อหยุนเฉิงมองมิเชลอย่างสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงหลงใหลในตัวเขามากขนาดนี้ "มิเชล คุณเป็นลูกของเดอโกล และพ่อของคุณกับฉันเป็นเพื่อนกัน ถ้าพูดตามความเป็นจริงฉันก็ถือเป็นผู้อาวุโสของคุณเช่นกัน คุณไม่ควรทำเช่นนี้จริงๆ คุณเข้าใจไหม?”

มิเชลเอียงศีรษะพร้อมยักไหล่ เธอเอ่ยพูดออกมาอย่างเฉยเมย “คุณลุง? หยุนเฉิงคุณอายุมากกว่าฉันแค่ห้าปีหกปีเท่านั้น และฉันก็ไม่นับว่าคุณเป็นคุณลุงของฉัน เพราะฉันชอบคุณมากจริงๆ ฉันอยากเจอคุณในทุกๆวัน"

“แล้วซูฉิงล่ะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวจางหายไปในทันที และเห็นได้ชัดว่าตอนนี้ใบหน้าของหญิงสาวไม่มีร่อยรอยของความสุขปรากฎอีกต่อไป “ฮ่อหยุนเฉิง ทำไมคุณต้องพูดถึงซูฉิงด้วย? ฉันอิจฉาเธอมาก ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณฉันก็เริ่มอิจฉาเธอที่ได้ครอบครองคุณ"

ฮ่อหยุนเฉิงเม้มริมฝีปากแน่นและมองมิเชลอย่างสับสน เขาไม่ได้คาดหวังว่ามิเชลจะเป็นแบบนี้

ในเวลาเดียวกัน ซูฉิงได้รับโทรศัพท์จากหลินเหยียนเฟิง "นายหญิง เราไม่พบท่านประธาน! อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับท่านประธานหรือเปล่า?”

ตอนนี้ซูฉิงสงบลงแล้ว เธอขอให้แอนโธนี่ช่วยตรวจสอบตำแหน่งที่อยู่ของมิเชลในขณะนี้ และสิ่งที่เธอต้องทำในขั้นตอนต่อมาคือโทรหาหลินเหยียนเฟิง เพราะถ้าฮ่อหยุนเฉิงอยู่กับมิเชลจริงๆยิ่งมีคนร่วมไปช่วยเยอะก็มีโอกาสชนะได้เยอะกว่า

แน่นอน เธอไม่ต้องการให้มิเชลเป็นเหมือนสวีหว่านเอ๋อร์

“หยุนเฉิงน่าจะอยู่ในเมืองB ฉันจะส่งพิกัดสถานที่ให้คุณ และคุณช่วยส่งคนมาสมทบฉันในทันที”

โอเค

มิเชลรอให้ถึงเวลารุ่งสาง เธอเตรียมนำเครื่องบินส่วนตัวขึ้นบินในอีกไม่ช้า ในที่สุดเธอก็สามารถพาฮ่อหยุนเฉิงไปฝรั่งเศสได้สำเร็จ เมื่อถึงตอนนั้นซูฉิงก็ยากที่จะตามหาทั้งเขาและเธอเจอ