ตอนที่ 10 เธอลางานกับผมแล้ว

"รบกวนหยุดรถหน่อยได้มั้ยคะ" ซูฉิงรีบลงจากรถแท็กซี่ เพื่อที่จะไปนำสุนัขกลับมา

คุณปู่รับเลี้ยงสุนัขจรจัดหลายตัว ทำให้ซูฉิงเองก็รักสุนัขอย่างสุดซึ้งตั้งแต่เธอยังเด็ก

ซูฉิงเดินไปหาลูกสุนัขตัวนั้น แต่ทันใดนั้นเองก็มีรถสปอร์ตสีแดงคันหนึ่งวิ่งชนเข้าไปที่ลูกสุนัขตัวนั้น

ไม่นะ!

รถกำลังจะชนเจ้าหมาน้อย!

ซูฉิงไม่มีทันได้คิดอะไร เธอก็รีบกระโจนเข้าหาลูกสุนัขและกอดลูกสุนัขไว้ในอ้อมแขนของเธอแน่น

เสียงเบรกดังยาวสนั่นของรถสปอร์ตคันนั้นได้ขับผ่านเลยตัวซูฉิงไป ผู้หญิงที่แต่งตัวมีสไตล์ ฝั่งที่นั่งคนขับก็โผล่หัวออกมาและสาปแช่งเสียงดัง "ยัยบ้า! อยากตายก็ไปตายไกลๆ!"

ทำไมผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนคุ้นเคยกันมาก่อนนะ?

ก่อนที่จะนึกถึงเรื่องนี้ ซูฉิงก็กอดสุนัขจรจัดและพาไปโรงพยาบาลสัตว์ในทันที

แม้ว่าตอนนี้เธอจะกระโจนออกไปช่วยลูกสุนัขได้ทัน แต่ขาหน้าของลูกสุนัขถูกรถชนจนได้รับบาดเจ็บ

มองดูเวลาแล้ว เธอไปทำงานสายแน่นอน

ซูฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็โทรหาฮ่อหยุนเฉิง

"มีเรื่องอะไร" ชายปลายสายถามเสียงเรียบๆ

"คือว่าฉันมีธุระ เช้านี้ฉันเข้างานสายนะ" ซูฉิงแจ้งขอลา

พูดไม่ทันจบก็โดยปลายสายพูดตัดบททันที "เรื่องไร้สาระแบบนี้ไม่ต้องมาบอกฉัน"

เมื่อพูดจบ สายก็ถูกตัดอย่างรีบร้อน

ชูฉิงทำปากมุ่ย ผู้ชายคนนี้เย็นชาจริงๆ แม้แต่ประโยคเดียวก็ไม่อยากพูดกับเธอ

อย่างไรก็ตามถือว่าเธอได้ขอลาไปแล้ว ซูฉิงขอให้แพทย์ตรวจดูสุนัขจรจัดอย่างละเอียด

"สามารถให้พักฟื้นที่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตการณ์ได้ไหมคะ?" ซูฉิงยังคงกังวลเล็กน้อย

คุณหมอยิ้ม "ได้สิ ไม่มีปัญหา"

ซูฉิงจ่ายเงิน 2,000 หยวนและทิ้งสุนัขไว้ให้พักฟื้นที่โรงพยาบาล เธอวางแผนไว้ว่าหลังจากที่มันหายดีสองสามวัน

จะหาคนรักสุนัขที่จะรับมันไปเลี้ยง

รอจัดการเรื่องนี้เสร็จ เมื่อซูฉิงรีบเดินทางไปถึงที่ฮ่อกรุ๊ป เวลาก็ใกล้จะ 11 โมงแล้ว

"เธอยังมาทำงานสายอีกเหรอ รู้ไหมนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว!" เมื่อชูชิงก้าวเข้าไปในประตูสำนักเลขาธิการ เธอเห็น เซี่ยซิงซิงเดินตรงมาที่เธอด้วยอารมณ์โกรธ

"ฉันมีธุระนิดหน่อย เลยทำให้ต้องมาช้าค่ะ" ซูฉิงพูดเบาๆ

"มีธุระทำให้มาช้า?" เซี่ยซิงซิงพูดเยาะเย้ย ดวงตาที่เย้ยหยันของเธอก็จับจ้องไปที่ซูฉิง "ฉันจะบอกเธอให้นะซูชิง ทำงานวันที่สองเธอก็ขาดงานซะแล้ว อย่างนี้คนเค้ายังจะเอาเธอเป็นลูกสะใภ้อยู่อีกเหรอ?"

เมื่อเผชิญกับคำกล่าวหาของเซี่ยซิงซิง แต่ทว่าสีหน้าของซูฉิงยังคงเป็นปกติ "ประการแรก ฉันมาสาย ไม่ได้หยุดงาน และประการที่สอง ฉันลางานแล้ว จะไม่ถือว่ามาสาย"

"กล้าเถียงฉันเหรอ?เธอมาขอลางานกับฉันเมื่อไหร่กัน!" เซี่ยซิงซิงชี้ไปที่ซูฉิง ความโกรธในดวงตาของเธอก็เพิ่มมากขึ้น: "ซูฉิง เธอขาดงาน ฉันไล่เธอออก!"

รู้สึกถึงความเกลียดชังที่รุนแรงของผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเธอ ซูฉิงผลักมือที่ชี้มาที่เธออย่างใจเย็นและยิ้มมุมปากเสียดสีเล็กน้อย: "ฉันลางานกับประธานฮ่อแล้ว เลขาเซี่ยหาว่าฉันขาดงานเลยไล่ฉันออก นี่คุณคิดว่าประธานฮ่อไม่มีสิทธิ์เพียงพอที่จะอนุมัติลาฉันเหรอ:black">?"

เมื่อเซี่ยซิงซิงถูกซูฉิงสวนกลับฉากใหญ่ในที่สาธารณะ เธอจึงไม่อาจถอยกลับได้ จึงลากซูฉิงไปที่ห้องของท่านประธาน "ที่เธอพูดมันไร้สาระ! ไปหาประธานฮ่อกับฉัน ไปยืนยันด้วยตัวเอง!"

"ได้สิ" ซูฉิงตอบเพียงคำเดียวสั้นๆ

ดีจริงๆเรื่องบัญชีแค้นเมื่อวานเย็น ฉันคิดกับเธอเลยแล้วกัน

เซี่ยซิงซิงพาซูฉิงไปที่ประตูห้องทำงานของท่านประธาน เธอใช้มือจัดผม เสื้อผ้า และแตะเครื่องสำอางของเธออย่างระมัดระวังก่อนที่จะเอื้อมมือออกไปเคาะประตู

เมื่อเทียบกับเซี่ยซิวซิงแล้ว ซูฉิงสามารถเรียกได้ว่าตกที่นั่งลำบาก

เพื่อช่วยสุนัขจรจัด กระโปรงของเธอจากเดิมที่สะอาดและเรียบร้อยก็มีรอยยับ หน้าอกของเธอก็เปื้อนไปด้วยโคลนจากหางของสุนัข

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่เขินอายและมีความชื่นชมที่ปรากฏบนใบหน้าของเซี่ยซิงซิงโดยไม่ได้ตั้งใจ ซูฉิงก็สามารถเข้าใจได้ว่าเซี่ยซิงซิงถึงตั้งเป้าไปที่เธอทุกที