ตอนที่ 123 ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้อง ซูฉิงก็สะบัดมือฮ่อหยุนเฉิงออกอย่างโกรธเคือง "ทำไมสวีหว่านเอ๋อร์มาหานายดึกขนาดนี้เพื่ออะไร?"

"ไม่ใช่ว่าเธอเห็นหมดแล้วเหรอ?" ฮ่อหยุนเฉิงหวเราะเบาๆ

"กลางค่ำกลางคืน ผู้ชายผู้หญิงจะมาคุยเรื่องความร่วมมือกันเนี่ยนะ?" น้ำเสียงของซูฉิงประชดอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกที่สวีหว่านเอ๋อร์ที่มีต่อฮ่อหยุนเฉิงนั้นใครๆ ก็รู้ดี

แม้ว่าเมื่อกี้ฮ่อหยุนเฉิงจะไม่สนใจสวีหว่านเอ๋อร์ แต่เมื่อเห็นหล่อนพยายามอ่อยเขา ซูฉิงจึงไม่สบายใจ

"ซูฉิง เธอหึงงั้นเหรอ?" ฮ่อหยุนเฉิงที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างสง่างามมอง มองซูฉิงพร้อมรอยยิ้ม

"หึงกับผีน่ะสิ!" ซูฉิงโยนชุดสูทในมือให้ฮ่อหยุนเฉิงอย่างโกรธจัด "ฉันคืนให้"

หลังจากพูดจบ ซูฉิงก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

วินาทีถัดมา มือใหญ่ก็โอบเอวเธอเอาไว้

ฮ่อหยุนเฉิงออกแรงเล็กน้อย ซูฉิงที่ไม่ได้ตั้งตัวจึงยืนไม่มั่นจนตกลงไปในอ้อมแขนของฮ่อหยุนเฉิง

ศรีษะกระแทกกับหน้าอกอันแข็งกระด้างของเขา จนซูฉิงคำรามเบาๆ "ปล่อยฉันนะ"

กลิ่นหอมจางๆ บนร่างกายของซูฉิงที่คุ้นเคยมาพร้อมกับการล่อลวงที่ร้ายแรง ฮ่อหยุนเฉิงจึงหายใจไม่สะดวก

เขาโอบรอบเอวของอีกคนไว้แน่นก่อนจะนาบกายอีกคนมาทางตัวเอง

ถูกชายที่โตแล้วห่อหุ้มไว้แน่น ร่างกายของซูฉิงจึงแข็งทื่อ

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ฮ่อหยุนเฉิง นายจะทำอะไร...อื้อ!"

ยังไม่ทันพูดจบ ริมฝีปากบางเซ็กซี่ของฮ่อหยุนเฉิงก็เข้ามาปิดปาก

ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงเป็นประกายด้วยเปลวเพลิง เขาไม่ลังเลที่จะประกบจูบผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา

ซูฉิงดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง แต่สิ่งนี้ราวกับกระตุ้นความอยากเอาชนะของฝ่ายชายมากขึ้นไปอีก

จูบของเขาอบอุ่นและแนบแน่น ซูฉิงก็ค่อยๆ ลดลง และไม่ดิ้นรนอีกต่อไป

ความร่วมมือของหญิงสาวในอ้อมแขนทำให้ฮ่อหยุนเฉิงประหลาดใจและอดไม่ได้ที่จะอยากได้มากกว่านี้

จูบที่ท่วมท้นลดลง และความรู้สึกบ้าคลั่งก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

อุณหภูมิห้องค่อยๆ เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น...

หญิงสาวในอ้อมแขนช่างนุ่มนวล น่าสัมผัส และค่อยๆ ทับซ้อนกับหญิงสาวในความทรงจำ ฮ่อหยุนเฉิงโพล่งออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง "ถังถัง..."

ถังถัง???

ทันใดนั้นซูฉิงก็ได้สติและผลักฮ่อหยุนเฉิงออกไปทันที ทั้งยังตบฮ่อหยุนเฉิงไปเต็มแรง

เสียงดังเพียะทำให้อุณหภูมิในห้องที่เมื่อกี้ยังร้อนแรงลดลงสู่จุดเยือกแข็ง

อารมณ์ดีในวันนี้ได้หายไป ใบหน้าสวยของซูฉิงเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง "ฮ่อหยุนเฉิง อย่าให้มันมากเกินไปนะ!"

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านบนใบหน้า ฮ่อหยุนเฉิงขมวดคิ้วเรียว

"นายใช้ฉันเป็นตัวแทนของถังถังมาตั้งแต่ต้นเลยสินะ!" ซูฉิงยืนขึ้นพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คำพูดที่นายพูดบนชิงช้าสวรรค์วันนี้ก็เป็นเรื่องหลองลวง! คนที่นายรักมีแค่ถังถัง ผู้หญิงที่นายอยากใช้ชีวิตด้วยไปตลอดชีวิตก็คือถังถัง! ก็แค่ตอนนี้นายหาเขาไม่เจอเลยเอาฉันไปเป็นตัวแทนใช่ไหม?"

"ฉันจะบอกนายให้นะฮ่อหยุนเฉิง ฉันไม่ไปเป็นตัวแทนใคร นายอยากได้คำตอบไม่ใช่เหรอ? ฉันจะบอกคำตอบให้นายตอนนี้เลยว่า..."

ซูฉิงยังไม่ทันได้บอกคำว่า "ไม่" ฮ่อหยุนเฉิงก็ขัดจังหวะเธอด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ซูฉิง มันไม่ใช่อย่างนั้น"

"ไม่ใช่อย่างนั้น แล้วมันคืออะไร?" รอยยิ้มประชดประชันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของซูฉิง

เธอไม่ใช่คนโง่ สถานการณ์เมื่อกี้ที่ฮ่อหยุนเฉิงพูดโพล่งออกมาเป็นถังถัง มันได้อธิบายทุกอย่างหมดแล้ว

ฮ่อหยุนเฉิงกลืนน้ำลาย ไม่รู้จะอธิบายยังไง

ความรู้สึกที่ซูฉิงมอบให้เขานั้นคล้ายกับถังถังมาก จนเมื่อกี้เขาคิดว่าซูฉิงคือถังถังถึงได้พูดชื่อถังถังออกไป

แต่ในมุมมองของซูฉิงถือเขาเอาเธอไปเป็นตัวแทนถังถัง

แต่ความจริงมันไม่ใช่อย่างนั้น