ตอนที่ 129 เครื่องบินสูญเสียการควบคุม

หัวใจของซูฉิงในตอนนี้ เกิดความสับสนเล็กน้อย

เธอลืมตาขึ้นเพื่อมองไปยังชายตรงหน้า ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากัน ดวงตาของเขาทั้งสองคนประสานกัน มีอารมณ์ที่สั่นไหวอย่างอธิบายไม่ถูกซึ่งค่อยๆ เติบโตในหัวใจของซูฉิง

"ขอบคุณค่ะ" ซูฉิงเอื้อมมือไปหยิบตุ๊กตาลูกแมวตัวนั้น

ร่างของแมวที่เดิมทีที่เป็นขนปุยสีขาวได้เปื้อนเลือดของฮ่อหยุนเฉิง ทำให้ในบางแห่งก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

ช่วงเวลาที่ซูฉิงจับแมว ฮ่อหยุนเฉิงก็หัวเราะเบา ๆ

"อย่าโกรธเลยนะ?" ฮ่อหยุนเฉิงเอื้อมมือออกไปโอบอุ้มซูฉิงเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่แสดงถึงความรักใคร่ของเขา ให้ดังก้องอยู่ในหูของเธอ "ทุกสิ่งที่ฉันพูดกับเธอเมื่อวานนี้เป็นความจริง เชื่อฉันเถอะนะ"

ซูฉิงยิ้มออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่ได้

เธอเอื้อมมือออกไปและผลักฮ่อหยุนเฉิงเบา ๆ "ปล่อยฉัน"

"เธอยิ้มแล้ว งั้นก็หมายความว่าเธอไม่โกรธฉันแล้ว" ฮ่อหยุนเฉิงพูดด้วยเสียงต่ำ

"ฉันจะโกรธหรือไม่โกรธ มันสำคัญด้วยเหรอ?" ซูฉิงลูบตุ๊กตาแมวที่อยู่ในมือของเขา

"สำคัญมาก" ฮ่อหยุนเฉิงมองลึกไปที่ซูฉิง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

ซูฉิงเม้มริมฝีปากของเธอและไม่พูดอะไร

ฮ่อหยุนเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เกิดอะไรขึ้นในห้องน้ำเมื่อกี้นี้?"

"เปล่า เปล่า แค่แอนนี่ไม่ชอบฉัน เธอเลยพาคนสองคนจะมาลักพาตัวฉัน" ซูฉิงพูดเบาๆ

เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในตอนนั้น ฮ่อหยุนเฉิงขมวดคิ้ว "งั้น...สองคนคือคนที่คุณสู้จนเป็นแบบนี้?"

"แล้วคิดว่ายังไงล่ะ?" ซูฉิงยักไหล่และถามด้วยน้ำเสียงเบา

ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย แล้วถามโดยมองกวาดสายตาไปทั่วร่างกายของซูฉิง

คู่หมั้นของเขาจากชนบท เธอสามารถต่อสู้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

เมื่อเห็นดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวของฮ่อหยุนเฉิง ซูฉิงก็ยืนขึ้นและกล่าวว่า "ไปกันเถอะ การประมูลน่าจะยังไม่จบนะ"

เนื่องจากแมวตัวนี้ถูกฮ่อหยุนเฉิงถ่ายไปแล้ว ซูฉิงจึงทำได้แค่ถ่ายภาพอย่างอื่นแทน

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในฐานะหัวหน้าผู้เป็นเบื้องหลังของลีโอสตูดิโอเธอควรเชียร์สตูดิโอของตัวเองและทำให้ดีที่สุด

แต่ในขณะที่ซูฉิงกำลังจะก้าวเท้าออกไป ฮ่อหยุนเฉิงก็เอื้อมมือออกไปและคว้าแขนของเธอ

ฮ่อหยุนเฉิงออกแรงเล็กน้อย เพื่อพาซูฉิงให้มาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ซูฉิงไม่ได้ตั้งหลักให้มั่นคงนัก จึงล้มลงบนตักของฮ่อหยุนเฉิง

การกระทำเช่นนี้...มองยังไงมันก็ดูคลุมเครือ

ซูฉิงต้องการที่จะยืนขึ้น แต่มือที่แข็งแรงของฮ่อหยุนเฉิงก็ได้จับไหล่ของเธอเอาไว้แน่น

เสียงที่ทุ้มต่ำของเขา ดังเข้ามาในหูของซูฉิง"ซูฉิงทำไมเธอไม่ยอมรับว่าเธอมีฉันอยู่ในใจ?"

ซูฉิงสูดลมหายใจเข้า "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ"

ฮ่อหยุนเฉิงมองเธออย่างลึกซึ้ง "ทำไมเธอถึงไม่สามารถเผชิญกับความรู้สึกของเธอได้?"

ซูฉิงทำตัวแข็ง เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้รู้สึกอะไร"

ก่อนที่เธอจะตอบคำถามจบ ฮ่อหยุนเฉิงก็ก้มหน้าลง และจูบเธอเหมือนดังพายุที่โหมกระหน่ำ

จูบที่เยือกเย็นและร้อนแรงทำให้หัวใจของซูฉิงเต้นแรงราวกับกวางที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่

อุณหภูมิในห้องพักเริ่มสูงขึ้น ภายในห้องราวกับมีแรงดึงดูด...

"ซูฉิง เธออย่าปฏิเสธฉันอีก" ฮ่อหยุนเฉิงอ้าปากพูดด้วยความปรารถนาลึก ๆ ในดวงตา ของเขา

เมื่อซูฉิงรู้สึกตัว ในตอนนี้เธอกลับไม่ได้ผลักเขาออกไป!

สูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามที เมื่อซูชิงสงบลงก็จ้องไปที่ฮ่อหยุนเฉิง "ฮ่อหยุนเฉิง อย่าทำกับฉันแบบนี้อีก! ก่อนที่ฉันจะให้คำตอบกับนาย อย่าทำอย่างนี้กับฉัน!"