ตอนที่ 140 การกลับมาของราชา

ด้วยเสียงปรบมืออันอบอุ่น หลินเจียต้งลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มอันสูงส่งบนใบหน้า "ขอบคุณ ขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุนนะครับ!"

เขาโบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ เคลียร์คอตัวเองและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ผมรู้สึกเศร้าและเสียใจกับความโชคร้ายของหยุนเฉิงมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเศร้า ผมมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

ตระกูลฮ่อกรุ๊ปนั้นเป็นงานหนักของพ่อบุญธรรมผม ตอนนี้พ่อบุญธรรมป่วยหนัก หยุนเฉิงก็ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง รากฐานนับศตวรรษของตระกูลฮ่อกรุ๊ปไม่อาจสั่นคลอนได้ ในเมื่อทุกคนเชื่อใจผม ผมจะทำในส่วนของผมให้ดีที่สุดจึงรับงานนี้"

นักข่าวถามคำถามชวนอ่อนไหว "ขอโทษนะคะคุณหลินเจียต้ง ที่คุณรับช่วงต่อเป็นประธานคนต่อไปของตระกูลฮ่อกรุ๊ปนั้นได้รับอนุญาตจากคุณท่านฮ่อหรือไม่คะ?"

ท้ายที่สุดยังไงคุณท่านฮ่อก็เป็นคนก่อตั้งตระกูลฮ่อกรุ๊ป ในฐานะคณะกรรมการของตระกูลฮ่อกรุ๊ปแล้ว คุณท่านฮ่อมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าใครจะเป็นคนดำรงตำแหน่งประธาน

หากไม่ได้รับอนุญาตจากคุณท่านฮ่อ แสดงว่าหลินเจียต้งมาได้อย่างไม่ถูกต้อง

หลินเจียต้งยิ้มและทำท่าราวกับว่าเขายอมรับ "แน่นอนครับ นี่คือสิ่งที่พ่อบุญธรรมหมายถึงเช่นกัน"

"แล้วทำไมคุณท่านฮ่อไม่มางานแถลงข่าววันนี้ล่ะคะ?" นักข่าวถาม

ดวงตาของหลินเจียต้งกะพริบ "เนื่องจากเหตุการณ์ของหยุนเฉิงและพ่อบุญธรรมอาการหัวใจกำเริบ ตอนนี้สถานการณ์อันตรายมากและแน่นอนว่าเขาไม่สามารถมางานแถลงข่าวได้ ท่านได้มอบความไว้วางใจให้ผมจัดการกิจการตระกูลฮ่อได้อย่างเต็มครับ"

เมื่อมองไปที่หลินเจียต้งซึ่งกำลังพูดอย่างมีชัยบนโพเดียม รอยยิ้มประชดประชันก็ปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปากของซูฉิง

ดูท่าว่าหลินเจียต้งแทบหวังให้ฮ่อหยุนตายอย่างใจจดใจจ่อเลยนะเนี่ย เต่น่าเสียดายที่ความคิดปรารถนานั้นผิดแล้ว

ซูฉิงหลุบตาลงมองโทรศัพท์ของเธอ ทางฮ่อหยุนเฉิงยังไม่มีข่าวใดๆ

เขาไปช่วยท่านผู้เฒ่าฮ่อ คงไม่น่าจะเกิดอุบัติเหตุหรอกใช่ไหม?

หลินเจียต้งยังคงกล่าวสุนทรพจน์ยาวเหยียดอยู่ด้านบน ซูฉิงถอดแว่นกันแดดและส่งสัญญาณให้หลินเหยียนเฟิงขยิบตา

หลินเหยียนเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ขายาวก้าวขึ้นไปบนเวทีและมองไปที่หลินเจียต้งอย่างเย็นชา "หลินเจียต้งไม่สามารถเป็นประธานของตระกูลฮ่อกรุ๊ปได้ครับ!"

การต่อต้านอย่างกะทันหันนี้ทำให้สายตาของทุกคนเพ่งไปที่หลินเหยียนเฟิงทันที

อย่างที่ทุกคนทราบ หลินเหยียนเฟิงเป็นมือขวาของฮ่อหยุนเฉิง

"ผู้ช่วยหลิน ไม่ทราบว่าคุณหมายความว่ายังไงคะ?" นักข่าวถามทันที

หลินเหยียนเฟิงกล่าวเสียงเรียบ "หมายความอย่างที่พูดไปครับ"

เมื่อเห็นจู่ ๆ ก็กลับคำ ท่าทีของหลินเจียต้งก็เปลี่ยนไป

ทำไมจู่ๆ หลินเหยียนเฟิงถึงเปลี่ยนใจ?

"ประธานฮ่อเพิ่งหายตัวไปเท่านั้น แค่วันเดียวที่หาเขาไม่พบก็แสดงว่ายังมีความหวัง ทำไมรองประธานหลินถึงรีบขึ้นมาแทนที่เขานักล่ะครับ?" หลินเหยียนเฟิงมองตรงไปที่หลินเจียต้งด้วยดวงตาที่เย็นชาและแน่นิ่ง

หลินเจียต้งบังคับตัวเองให้ยิ้ม เดินไปหาหลินเหยียนเฟิงและตบไหล่เขาเบาๆ "ฉันรู้ว่านายเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นกับหยุนเฉิงนะ ฉันจะไม่เศร้าได้ยังไง? ฉันมองหยุนเฉิงเติบโตมา ทั้งยังปฏิบัติกับเขาเหมือนลูกตัวเอง

แต่ว่าตอนนี้เราต้องเผชิญความจริง

หลังจากเกิดเรื่องกับหยุนเฉิง มีพวกเราตั้งกี่คนที่ออกไปค้นหาและช่วยเหลืออย่างสุดแรง แล้วผลที่ได้ล่ะ ไม่มีอะไรเลย! ก็ยังไม่รู้ว่าหยุนเฉิงจะเป็นหรือตาย!"

"ในเมื่อไม่รู้ว่าเป็รหรือตาย ก็แสดงว่าประธานฮ่อก็อาจมีชีวิตอยู่ หลินเจียต้ง นี่คุณแทบรอไม่ไหวเลยเหรอครับ" หลินเหยียนเฟิงแสยะยิ้ม

หลินเจียต้งขมวดคิ้วและส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างๆ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้าใจในทันทีและก้าวไปข้างหน้า "ผู้ช่วยหลิน ช่วยออกไปด้วยครับ!"

หลินเหยียนเฟิงเพิกเฉยต่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและมองหลินเจียต้งอย่างเย็นชา "ทำไม คุณทำอะไรผิดไว้เหรอครับ?"

"นายกำลังพูดมั่วอะไร?" หลินเจียต้งขมวดคิ้ว