ตอนที่ 147 ฉันคือถังถัง

เมื่อนึกถึงการหมั้นในคืนนี้ กับเซอไพรส์ที่เขาเตรียมไว้สำหรับซิงในคืนนี้แล้ว รอยยิ้มเล็กก็แขวนอยู่ที่มุมริมฝีปากของฮ่อหยุนเฉิง

ด้วยมือที่ใหญ่และกระดูกที่เรียวราวของเขา เขาจับพวงมาลัยไว้แน่นและขับตรงไปที่ตระกูลฮ่อกรุ๊ป

ทันใดนั้น ผู้หญิงในชุดขาวข้างหน้าก็วิ่งและหันกลับมาอย่างเร่งรีบ เธอรีบวิ่งออกไปที่ถนนและพุ่งไปที่รถของฮ่อหยุนเฉิง

ใบหน้าของฮ่อหยุนเฉิงทรุดลง และเขาก็รีบเหยียบเบรกทันที

เอี๊ยด...

เสียงยางรถยนต์เสียดสีกับพื้น

แม้ว่าเป็นฮ่อหยุนเฉิงที่เหยียบเบรกอย่างรวดเร็วแล้ว แต่เขาก็ยังชนผู้หญิงคนนั้น

เขาขมวดคิ้ว ฮ่อหยุนเฉิงเปิดประตูรถออกจากรถแล้วมองลงไปที่ผู้หญิงที่ดูหน้าซีดซึ่งนอนอยู่บนพื้น

ผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นๆเล็กน้อย

ฮ่อหยุนเฉิงขมวดคิ้วและจำได้ว่านี่ดูเหมือนจะเป็นนักร้องประจำของ Charm Bar

เขาเคยได้ยินเธอร้องเพลงในบาร์

แต่ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เธอจึงวิ่งออกจากถนนและไปชนรถของเขาได้

โชคดีที่ดูเหมือนว่าการชนจะไม่ร้ายแรงมาก

ฮ่อหยุนเฉิงถามด้วยท่าทางปกติ"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ถังรั่วอิงจับเท้าของฮ่อหยุนเฉิงและมองไปทางด้านหลังของเธอด้วยความตื่นตระหนก "คุณผู้ชาย ช่วยฉันด้วย!"

ฮ่อหยุนเฉิงขมวดคิ้วและดึงเท้าออก ขณะที่เขากำลังจะพูด ทันใดนั้นชายร่างสูงสองคนก็เดินเข้ามาหาถังรั่วอิง

ชายมีเคราคนหนึ่งดึงเธอขึ้นจากพื้นโดยตรงแล้วพูดอย่างชั่วร้ายว่า "นังตัวดี ยังจะวิ่งหนีอยู่อีกเหรอ?!"

ด้วยเสียงขู่ คอกระโปรงของถังรั่วอิงก็ถูกชายมีเคราฉีกออก เผยให้เห็นไหล่ของเธอ

ฮ่อหยุนเฉิงมองเห็นจากมุมตาของเขา และทันใดนั้นเขาก็เห็นปานรูปดอกพลัมบนไหล่สีขาวเหมือนหิมะของผู้หญิงคนนั้น

ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงหรี่ลง

ปานลูกพลัมนี้...คุ้นเคยดี

ในส่วนลึกของความทรงจำ อดีตเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็มีปานรูปลูกพลัมอยู่บนไหล่ของเธอด้วย

"ถังถัง?" ฮ่อหยุนเฉิงจ้องไปที่ปานรูปดอกพลัม ดวงตาของเขากระพริบด้วยความไม่เชื่อ

ถังรั่วอิงตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นจึงคว้าแขนฮ่อหยุนเฉิงอีกครั้ง จ้องมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาอย่างตั้งใจ ดวงตาที่สวยงามของเธอมีน้ำตาไหล และเสียงของเธอก็ตื่นตระหนกมา "คุณคือ... พี่เฉิงใช่ไหม?"

พี่เฉิง......

ช่างเป็นการเรียกที่คุ้นเคย!

นั่นคือสิ่งที่ถังถังเรียกเขาในตอนนั้น!

ผู้หญิงที่อ่อนแอและน่าสงสารคนนี้ที่อยู่ต่อหน้าเขาคือ ถังถังจริงๆ เหรอ?

ความทรงจำที่เต็มไปด้วยฝุ่นเหล่านั้นพลุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำที่ทะลักออกจากเขื่อนกั้นน้ำ

ความคิดของฮ่อหยุนเฉิงดูสับสนเล็กน้อยในขณะนี้

"นังตัวดี เถ้าแก่จางชอบเธอมันก็เป็นบุญของเธอแล้ว มีผู้หญิงกี่คนที่อยากจะเข้าแถวเพื่อขึ้นเตียงกับเขา แต่มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ!" ผู้ชายมีเคราดึงถังรั่วอิงอย่างแรงและตบเธอ "ยังไม่รีบมากับฉันอีก!"

ถังรั่วอิงเอามือปิดหน้า ตัวสั่นไปทั้งตัว มองฮ่อหยุนเฉิงเพื่อขอความช่วยเหลือ "พี่เฉิง ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย!!"

คำพูดของ ถังรั่วอิงยังคงอยู่ในหูของฮ่อหยุนเฉิง

ย้อนกลับไปเมื่อปีนั้น ตอนที่ถังถังตกลงมาจากหน้าผา และประโยคสุดท้ายที่เธอพูดคือ "พี่เฉิง ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย!!"