ตอนที่ 17 ย้ายไปห้องรับรองแขก

"ซูฉิง คุณมาที่แผนกเลขานุการของเราก็หลายวันแล้ว โครงการความร่วมมือระหว่างบริษัทของเรากับเลดี้แฟชั่นของฝรั่งเศสในฤดูกาลหน้า คุณติดตามหน่อยแล้วกัน" เซี่ยซิงซิงกล่าว ร่องรอยของความหึงหวงปรากฏอยู่ในดวงตาของเธอ

เธอยื่นเอกสารบางส่วนให้ซูฉิง "นี่เป็นข้อมูลของโครงการความร่วมมือ คุณก็รีบตรวจสอบดูหน่อย"

ซูฉิงรับข้อมูลและมองไปที่เอกสาร "ได้"

ซูฉิงหันหลังกลับและจากไป เธอกลับไปที่ที่นั่งของเธอ

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเธอ ความอิจฉาริษยาในดวงตาของเซี่ยซิงซิงก็เข้มข้นขึ้น

โครงการความร่วมมือของเลดี้แฟชั่นได้รับการติดตามโดยเธอมาโดยตลอด

แต่เมื่อเช้านี้ฮ่อหยุนเฉิงโทรหาเธอ และขอให้เซี่ยซิงซิงมอนหน้าที่การติดตามโครงการนี้ให้กับซูฉิง

ทำไมกัน?

ยัยสาวบ้านนอกคนนี้มันมีอะไรดีนักหนา? เพียงเพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฮ่อหยุนเฉิงงั้นเหรอ?

ในขณะนี้ เซี่ยซิงซิงก็ได้รับข้อความหนึ่งข้อความ

"เรื่องที่ฉันบอกเธอครั้งก่อนเป็นยังไงมั้ง?"

และข้อความนั้นก็ถูกส่งมาโดยสวีหว่านเอ๋อร์

เซี่ยซิงซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบกลับไปอย่างรวดเร็วว่า "คุณหนูสวี ไม่ต้องกังวล ฉันจะขับไล่นังคนบ้านนอกคนนั้นออกไปให้ได้อย่างแน่นอน!"

สวีหว่านเอ๋อร์ตอบกลับสองคำว่า "ให้เร็ว!"

เธอไม่สามารถรอได้แม้แต่วินาทีเดียว

ในงานเลี้ยงของคุณปู่ตระกูลสวี สวีหว่านเอ๋อร์วางแผนที่จะกล่าวหาซูฉิงว่าขโมยของ เพื่อที่ซูฉิงจะได้ถูกขับไล่ออกไป

แต่ซูฉิงก็แก้ไขสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย และก็ทำให้เธอต้องอับอายต่อหน้าทุกคน

เธอจะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆ แน่!

มีหมอกควันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสวีหว่านเอ๋อร์ ซูฉิงรอก่อนเถอะ

หลังจากที่วุ่นวายมาทั้งวัน ซูฉิงก็อ่านข้อมูลทั้งหมดที่เซี่ยซิงซิงมอบให้เธอเรียบร้อย

โครงการความร่วมมือในฤดูกาลหน้าของบริษัทฮ่อกำลังจะเปิดตัวเครื่องประดับหลายชิ้น ซึ่งอยู่ในขั้นตอนการออกแบบแล้ว ทั้งหมดที่ซูฉิงต้องทำคือติดตามความคืบหน้า ซึ่งนี่เป็นงานง่ายๆสำหรับเธอ

เมื่อเธอกลับจากที่ทำงาน ซูฉิงก็พบว่าข้าวของทั้งหมดของเธอถูกย้ายไปที่ห้องของคนใช้ที่ชั้นหนึ่งแล้ว

"ใครมายุ่งกับของของฉัน?" ซูฉิงพูดไม่ออกและถามด้วยการขมวดคิ้ว

ฮ่อเฉียนเหยียบรองเท้าส้นสูงของเธอและเดินไปข้างหน้าซูฉิงด้วยรอยยิ้มที่พอใจที่มุมปากของเธอ "ฉันให้คนใช้ย้ายมันเอง ทำไมเหรอ หรือเธอไม่พอใจ?"

"แม่ของเธอไม่เคยสอนเธอเหรอ ว่าการย้ายของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการขโมย?" ซูฉิงเอามือของเธอวางบนหน้าอกของเธอและเอนตัวพิงกับกรอบประตู สีหน้าซีดๆ

"ก็แค่กระเป๋าเดินทางเน่าๆสองใบไม่ใช่เหรอ?" ฮ่อเฉียนเผชิญหน้ากับเธอด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "กระเป๋าเดินทางเน่าๆแบบนี้ยังมีค่ามาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอมาจากบ้านนอก ครอบครัวฮ่อของเรากรุณาพาเธอเข้ามาที่นี่ ให้อาหารและเสื้อผ้าแก่เธอ ห้องคนใช้แล้วทำไม ดีกว่าบ้านของเธอเป็นพันเท่าแน่ ถ้าไม่อยากอยู่ก็ออกไปจากที่นี่ซะ!"

กล่องเน่าๆ?

ซูฉิงมองฮ่อเฉียนราวกับเป็นคนงี่เง่า นี่คือกระเป๋าเดินทางที่ปู่ของเธอตามหาปรมาจารย์ชาวอิตาลีให้ช่วยออกแบบและสั่งทำ วัสดุล้วนแล้วแต่เป็นวัสดุระดับโลก แต่ฮ่อเฉียนกลับเรียกมันว่ากระเป๋าเดินทางเน่าๆ ดูๆแล้วความรู้ของคนในตระกูลฮ่อก็ไม่ค่อยมากเท่าไหร่เลย

"เกิดอะไรขึ้น?" ฮ่อหยุนเฉิงที่เพิ่งเลิกงานได้ยินการทะเลาะวิวาท ถึงรีบถามขึ้นด้วยเสียงที่สุขุม

"พี่ฮ่อ" เมื่อเห็นฮ่อหยุนเฉิง ฮ่อเฉียนก็รีบคว้าแขนของเขา ทำท่าดูเศร้าใจ "พี่ช่วยให้ความยุติธรรมด้วยคะ ฉันช่วยซูฉิงย้ายของ แต่เธอก็กล่าวหาว่าฉันขโมยของของเธอ ไอ้กระเป๋าเดินทางเน่าๆของเธอสองใบนั้น ต่อให้ถูกโยนไว้บนถนนพวกขอทานบนท้องถนนก็ยังไม่เก็บเลย แล้วฉันจะขโมยของของเธอได้อย่างไรกัน?"

ซูฉิงยิ้ม "ฮ่อหยุนเฉิง นายได้ยินแล้วใช่ไหม เธอยุ่งกับของของฉันโดยที่ฉันไม่ยินยอม"

ฮ่อหยุนเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึงแขนกลับอย่างสงบแล้วถามอย่างว่างเปล่า "ฮ่อเฉียน เธอให้คนย้ายของของซูฉิง?"