ตอนที่ 172 ซูฉิง ฉันมาเเล้ว

ฮ่อหยุนเฉิงกระโดดออกจากเฮลิคอปเตอร์โดยไม่ลังเลก่อนจะค่อยๆ ลงจอด

นี่คือการกระโดดร่มครั้งที่สองของเขา

ครั้งก่อนเป็นการกระโดดร่มพร้อมซูฉิง

แม้ว่าสถานการณ์ตอนนั้นจะวิกฤต เขาและซูฉิงเกือบไม่รอด แต่ในตอนนั้น ฮ่อหยุนเฉิงกลับสงบและมีความสุข

เพราะในตอนนั้นมีซูฉิงอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

ซูฉิงบอกเขาว่าเธอตกลงในการจีบของเขาและเธอยอมรับในตัวเขา

จากนี้ไปจะมีชีวิตอยู่และตายไปพร้อมกัน

แต่คราวนี้ หัวใจของฮ่อหยุนเฉิงเหลือกเพียงความกังวล ประหม่า ตื่นตระหนก...อารมณ์เชิงลบทุกชนิดพัวพันกันกับทุกเซลล์ในร่างกาย

เขากลัว

เขากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับซูฉิง

เขากลัวว่าจะไม่ได้เจอซูฉิงอีก

ฮ่อหยุนเฉิงหรี่ตามอง ก้มศีรษะลง และดวงตาที่ลึกล้ำของเขาจ้องมองไปที่ท้องฟ้าสีขาวอันกว้างใหญ่เบื้องล่าง

ซูฉิง เธออยู่ที่ไหน?

ซูฉิง ฉันมาแล้ว!

ซูฉิง เธอต้องอดทนไว้นะ!!

ไม่กี่นาทีต่อมา ฮ่อหยุนเฉิงค่อยๆ ลงไปในป่า

เขาดึงร่มชูชีพออกมาและวางไว้ข้างๆ

ยวี๋น่าตามมาอย่างใกล้ชิดและลงจอด

เธอยืนนิ่งไม่นิ่ง เท้าของเธอลื่นจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ฮ่อหยุนเฉิงรีบเดินไปประคองยวี๋น่าก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "คุณยวี๋ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?"

ยวี๋น่ายืนขึ้น ตบหิมะบนตัวก่อนจะส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันไม่เป็นไรค่ะ เรารีบตามหาซูฉิงกันเถอะค่ะ"

"ครับ" ฮ่อหยุนเฉิงตอบและมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตภูมิประเทศ

ที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้เป็นทางเดียวจากหมู่บ้านบนภูเขาเล็กๆ ไปยังยอดเขายวี่ปี่

ตามเวลาที่ชูฉิงเข้าไปในภูเขาวันนั้น เธอน่าจะเดินผ่านตรงนี้

น่าเสียดายที่หิมะปกคลุมทุกอย่างจนไม่เหลือร่องรอย

"เราค้นหาจากตรงทิศนี้ไปทางยอดเขายวี่ปี่ ซูฉิงน่าจะอยู่บริเวณนี้" ฮ่อหยุนเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"ตกลงค่ะ" ยวี๋น่าพยักหน้า เธอเห็นด้วยกับการวิเคราะห์ของฮ่อหยุนเฉิง

"ตอนนี้พายุหิมะก็หยุดแล้ว นเชื่อว่าอีกไม่นานหลินเหยียนนเฟิงกับคนจากทีมกู้ภัยกำลังมา" ฮ่อหยุนเฉิงกล่าวอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแน่วแน่ "ตราบเท่าที่เราไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไป เราต้องเจอซูฉิงแน่"

คำพูดของฮ่อหยุนเฉิงทำให้ยวี๋น่าตื่นตัว

เขาพูดถูก จำนวนคนมากก็มีแรงมาก และเมื่อพายุหิมะหยุด ทุกคนก็จะเข้ามาค้นหาได้ ตราบใดที่พวกเขาค้นหาทุกที่แล้ว ต้องได้เจอซูฉิงแน่!

"ซูฉิง! ซูฉิง! เธออยู่ที่ไหน?" ฮ่อหยุนเฉิงและยวี๋น่าพากันตะโกน ขณะที่เดินไปข้างหน้าด้วย "ซูฉิง รีบตอบฉันหน่อย!"

ในขณะนั้นเองที่ฮ่อหยุนเฉิงหวังว่าซูฉิงจะได้ยินเสียงของเขาและตอบเขากลับมา

น่าเสียดายที่เดินไปตลอดทาง คำตอบเดียวคือเสียงสะท้อนของเขาเอง

เนื่องจากหิมะถล่ม หิมะหนาบนท้องถนนสูงถึงต้นขาของยวี๋น่าจนทุกย่างก้าวเป็นเรื่องยากมาก

เธอกัดฟันและยืนหยัดตามหลังฮ่อหยุนเฉิงไป

ฮ่อหยุนเฉิงหันหลังกลับเห็นท่าทางยากลำบากของยวี๋น่าก็ขมวดคิ้วและกล่าวว่า "คุณยวี๋ คุณเดินตามรอยเท้าผมได้ คุณจะได้เดินได้ง่ายขึ้น"

ยวี๋น่าพยักหน้า ก้าวตามรอยเท้าของฮ่อหยุนเฉิงทีละก้าว และเธอก็รู้สึกง่ายขึ้นมาก

มองฮ่อหยุนเฉิง เขาก็ยังคงกังวลใจและเป็นห่วงซูฉิงมาก