ตอนที่ 19 ของปลอมเกรดเอ

สวีหว่านเอ๋อร์จ้องไปที่ซูฉิงด้วยความยั่วยวนเล็กน้อย

คนบ้านนอกอย่างนี้จะมีของอะไรดีๆได้ บางทีเธออาจไม่มีของขวัญเลยก็ได้

ด้วยการเปรียบเทียบนี้ คุณปู่ฮ่อจะสามารถรู้ได้เลยว่าใครคือสตรีที่มีชื่อเสียงและใครกันแน่ที่คู่ควรกับฮ่อหยุนเฉิง

ฉันได้ยินมาว่าคุณปู่ฮ่อเป็นคนจัดการการหมั่นของฮ่อหยุนเฉิงครั้งนี้ เธอจึงต้องการฉวยโอกาสทำให้คุณปู่ฮ่อเปลี่ยนใจ

ทุกวันนี้ สวีหว่านเอ๋อร์ได้เปลี่ยนวิธีการของเธอเพื่อเอาใจแม่ฮ่อ เพื่อให้ได้รับการสนับสนุนจากเธอ แต่ฮ่อหยุนเฉิงยังคงไม่สนใจเธอ

แม่ฮ่อบอกเธอว่าซูฉิงเป็นเพียงคู่หมั้นที่คุณปู่ฮ่อหาไว้สำหรับฮ่อหยุนเฉิง และฮ่อหยุนเฉิงเอกก็ถูกบังคับให้ตกลง

ดังนั้นเพียงแค่สามารถทิ้งความประทับใจที่ดีให้กับคุณปู่ฮ่อได้ และทำให้ซูฉิงเสียหน้าต่อหน้าคุณปู่ฮ่อได้ ตำแหน่งของเธอในฐานะหญิงสาวของตระกูลฮ่อก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

"ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาเลย" ใบหน้าของซูฉิงดูสงบ

สวีหว่านเอ๋อร์มองด้วยความดูถูกในสายตา เฮเองรู้อยู่แล้วว่าคนบ้านนอกแบบนี้ไม่ได้เตรียมอะไรมาแน่ๆ

ซูฉิงไม่มีมารยาทและทำขายหน้าต่อหน้าคุณปู่ฮ่อแบบนี้ ก็รอวันที่จะถูกไล่ออกจากบ้านได้เลย!

อย่างไรก็ตาม ซูฉิงหยุดและหยิบภาพวาดจากกระเป๋าที่ด้านข้างออกมา ยิ้มราวกับดอกไม้และกล่าวว่า "คุณปู่ฮ่อ ภาพวาดนี้เป็นภาพวาดต้นฉบับของถังหยิน "หญิงงามกับดอกโบตั๋น" คุณปู่ขอให้ฉันมอบมันให้กับคุณปู่ค่ะ

ฮ่อเจิ้นถิงแสดงความประหลาดใจ เขาหยิบภาพวาดขึ้นมาแล้วมองอย่างระมัดระวัง "ฝากขอบคุณคุณปู่ของเธอด้วยนะ"

สวีหว่านเอ๋อร์มองไปที่ภาพวาดด้วยความไม่เชื่อ และเห็นเพียงว่าตัวละครบนม้วนกระดาษมีความเหมือนจริง ทรงพลัง ด้วยการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและความนุ่มนวล ประมวลราคาไม่ได้เลย

ในทางตรงกันข้าม สีหน้าของเธอก็ดูซีดมากเช่นกัน

และคุณปู่ฮ่อก็ชื่นชอบการประดิษฐ์ตัวอักษรและศิลปวาดภาพมาโดยตลอด แล้วซูฉิงก็ทำในสิ่งที่เขาชอบ ซึ่งทำให้เขามีความสุขมาก

แต่มันเป็นไปได้ยังไงกัน!

ซูฉิงที่มาจากบ้านนอกผู้นี้ มีภาพวาดอันล้ำค่าแบบนี้ได้อย่างไร!

หรือว่า มันจะเป็นของปลอม?

ใช่ ของปลอม ต้องเป็นของปลอมแน่นอน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้สวีหว่านเอ๋อร์ก็โพล่งออกมา "คุณหนูซู คุณมอบภาพวาดของปลอมให้คุณปู่ฮ่อนี่คุณหมายความว่าอย่างไรกัน?"

ของปลอม?

ซูฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สิ่งที่ปู่ของเธอขอให้เธอมอบให้คุณปู่ฮ่อนั้นไม่ใช่ของปลอมอย่าแน่นอน

สวีหว่านเอ๋อร์พูดเช่นนี้เพราะเธอคิดว่าตระกูลของเธอเป็นตระกูลที่ยากจนในชนบท ยากจนจนไม่สามารถมีของแบบนี้ได้

"คุณหนูสวี ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ คุณสงสัยในวิสัยทัศน์ของคุณปู่ฮ่องั้นหรือ คุณคิดว่าท่านไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างของจริงกับของปลอมได้อย่างนั้นหรือ?" ซูฉิงกัดริมฝีปากของเธอ และใช้น้ำเสียงของเธอก็ค่อนข้างน่าขัน

สวีหว่านเอ๋อร์รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่งานดั้งเดิมของถังหยินมีมูลค่ามาก เธอไปเอามาจากไหนกัน?"

"ทำไมเหรอ คุณหนูสวีคงจะไม่กล่าวหาฉันว่าไปขโมยมาอีกหรอกใช่ไหม" น้ำเสียงของซูฉิงดูเย็นชาเล็กน้อย

ฮ่อหยุนเฉิงที่อยู่ข้างๆเธอ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า "ภาพวาดนี้เป็นของจริง"

เขามองไปที่ดวงตาของซูฉิงด้วยความสงสัยเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าเธอมาจากชนบทหรอกเหรอ? ซูฉิงมีภาพวาดอันล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไร?

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาฮ่อหยุนเฉิงรู้สึกว่าคู่หมั้นของเขามีบางอย่างที่ไม่ธรรมดา

แม้แต่ฮ่อหยุนเฉิงก็ช่วยซูฉิง ดวงตาของสวีหว่านเอ๋อร์จึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "แต่..."

ก่อนที่สวีหว่านเอ๋อร์จะพูดอะไร ซูฉิงก็ขัดขึ้นมาก่อน "ภาพวาดของฉันเป็นของจริง แต่ชุดของคุณหนูสวี... "

เธอจงใจหยุดพูดไป รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "เห็นได้ชัดว่ามันเป็นของปลอมจริงๆ"

"เธอกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร? !" สวีหว่านเอ๋อร์อุทานออกมา "ชุดของฉันได้รับการออกแบบโดยอาจารย์ loe ระดับนานาชาติ เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครคือ loe เธอพูดไรสาระอะไรของเธออยู่?"

ซูฉิงยิ้ม ถ้าเธอไม่รู้ว่าใครคือ loe ก็คงไม่มีใครในโลกนี้รู้แล้วล่ะ

ชุดที่สวีหว่านเอ๋อร์สวมใส่นั้นบอบบางและสวยงามมาก แต่ซูฉิงมองเข้าไปใกล้ ๆ แล้วพบว่าชุดของเธอเป็นของปลอมเกรดเอ