ตอนที่ 206 เรื่องด่วน

"ซูฉิงเธอเป็นยังไงบ้าง?" ฮ่อหยุนเฉิงกอดซูฉิงแน่น พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและกังวล

เขาตามรถของเฉินจุนเหยียนไปจนถึงวิลล่า และหลังจากได้รับโทรศัพท์จากถังรั่วอิ่ง เขาก็เห็นกลุ่มคนวิ่งเข้าไปในวิลล่า

ฮ่อหยุนเฉิงรีบลงจากรถและเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เขาเดินเข้าไป เขาก็เห็นฉากที่ซูฉิงตกลงไปในน้ำ

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าซูฉิงว่ายน้ำเป็น แต่ด้วยความเป็นห่วงฮ่อหยุนเฉิงก็รีบกระโดดลงไปในสระอย่างไม่ลังเล

"ซูฉิง ซูฉิง เธอเป็นยังไงบ้าง..."

เสียงที่คุ้นเคยของฮ่อหยุนเฉิงเข้ามาในหูของซูฉิง ทำให้ซูฉิงตกใจเล็กน้อย

ทันใดนั้น ภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัว

ตอนที่เครื่องบินตกในทะเลครั้งนั้น ทั้งสองคนตกอยู่ในมหาสมุทรกว้างใหญ่ ฮ่อหยุนเฉิงก็กอดเธอไว้แบบนี้ และทั้งสองก็เข้าใกล้กันมาก

ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ เขาไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง และปกป้องเธอเหมือนกับตอนนี้

"ซูฉิงเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" ฮ่อหยุนเฉิงกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นคิ้วของซูฉิงย่นเข้าหากัน

"ฉันไม่เป็นไร…" ซูฉิงรู้สึกตัว "คุณก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอว่าฉันว่ายน้ำเป็น ฉันจะเป็นอะไรได้ยังไง?"

"เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" ฮ่อหยุนเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาอุ้มฉิงเดินขึ้นฝั่ง

ท่ามกลางสายตาที่ประหลาดใจของทุกคน ฮ่อหยุนเฉิงอุ้มซูฉิงและเดินไปที่ประตูวิลล่า

ออร่าที่เย็นชาและทรงพลังของฮ่อหยุนเฉิงทำให้ผู้คนต้องยอมหลบทางให้ และแม้แต่อู๋ชิงหร่านก็ไม่กล้าปล่อยให้บอดี้การ์ดเข้าไป

"ฮ่อหยุนเฉิงวางซูฉิงลงเดี๋ยวนี้!" เฉินจุนเหยียนก้าวไปข้างหน้า และพยายามหยุดฮ่อหยุนเฉิง

"หลบไป!" ฮ่อหยุนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ออร่าของเขาดุดันมากจนทำให้เฉินจุนเหยียนสะดุ้ง

ฮ่อหยุนเฉิงเดินอ้อมเฉินจุนเหยียน และเดินออกจากประตูวิลล่าไป

ซูฉิงถูกฮ่อหยุนเฉิงอุ้มอยู่ในอ้อมแขน เป็นอ้อมกอดอันอบอุ่นและคุ้นเคย ทำให้เธอหน้าร้อนขึ้นเล็กน้อย

ซูฉิงจึงต้องหลับตาลง

เวลาแบบนี้เธอแกล้งตายดีกว่า...

ฮ่อหยุนเฉิงอุ้มซูฉิงขึ้นรถทันที ร่างของเธอเปียกโชก กระโปรงสีขาวแนบอยู่กับร่างของเธอ เผยให้เห็นเรือนร่างที่งดงามของเธอ

"ซูฉิงเธอโอเคไหม?" ฮ่อหยุนเฉิงกลืนน้ำลาย เขาถอดแจ็คเก็ตออกแล้วคลุมให้ซูฉิง

"ฉันไม่เป็นไร ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้?" ซูฉิงเม้มปากแล้วถาม

"ทางผ่านน่ะ" สีหน้าของฮ่อหยุนเฉิงราบเรียบ ริมฝีปากบางเซ็กซี่ของเขาค่อยๆ อ้าปากเอ่ยออกมา

ทางผ่าน...

เป็นไปได้อย่างไร?

ซูฉิงกระตุกมุมปากของเธอ ในใจเธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย

จู่ๆ ฮ่อหยุนเฉิงก็มาปรากฏตัวที่บ้านของเฉินจุนเหยียนเนี่ยนะ? เขาควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลกับคุณปู่ฮ่อไม่ใช่เหรอ?

ซูฉิงเหลือบมองไปด้านข้าง และไม่พูดอะไรต่อ

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน เธอจึงหลับตาลง และว่าจะงีบหลับสักหน่อย

ฮ่อหยุนเฉิงสตาร์ทรถ จับพวงมาลัยแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง และขับมุ่งหน้าไปทางเมืองใหม่สุ่ยเยว่

ครึ่งชั่วโมงต่อมาฮ่อหยุนเฉิงก็ขับรถมาถึงเมืองใหม่สุ่ยเยว่

เขาจอดรถ และเหลือบมองซูฉิงที่อยู่ข้างๆ เขา

จึงเห็นว่าเธอหลับตา หายใจอย่างสม่ำเสมอ ดูเหมือนจะหลับสนิท

แสงไฟถนนส่องมาที่ใบหน้าของเธอ ผมตรงหน้าผากของเธอบางส่วนยังเปียกชื้นอยู่

หัวใจของฮ่อหยุนเฉิงเต้นแรง เขาเอื้อมมือไปลูบผมของซูฉิง

ซูฉิงตื่นขึ้นมา จึงเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้าเธอ เธอก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

"ซูฉิงลงรถได้แล้ว ถึงแล้ว" ฮ่อหยุนเฉิงกล่าวด้วยเสียงนุ่มลึก

ซูฉิงมองออกไปนอกหน้าต่างรถ และตกใจที่นี่ไม่ใช่เฉิงตงฮวาหยวน แต่เป็นเเมืองใหม่สุ่ยเยว่