ตอนที่ 208 ทำให้ชาเขียวไม่มีที่ไป

"อะไรนะ!" ถังรั่วอิงตะโกนออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

เมื่อคืนนี้ ซูฉิงอยู่ที่นี่ทั้งคืนงั้นเหรอ?

อยู่ด้วยกันกับฮ่อหยุนเฉิง？！

เมื่อคืนวานนี้ฮ่อหยุนเฉิงสัญญากับเธอ ว่าเขาจะไปที่บ้านของเธอเพื่อชิมอาหารเย็นที่เธอทำให้เขา

แต่ทว่า ฮ่อหยุนเฉิงก็ผิดนัด

เมื่อคืนเธอเตรียมอาหารไว้มากมาย เธอรอฮ่อหยุนเฉิงอยู่นาน แต่เธอก็ไม่เห็นเขามา

เธอโทรหาฮ่อหยุนเฉิง แต่เขาบอกว่าต้องทำงานล่วงเวลาที่บริษัท

แต่เขากับมาอยู่กับซูฉิง!

และยิ่งไปกว่านั้นคือ......ฮ่อหยุนเฉิงค้างคืนอยู่กับซูฉิง?!

เธอมองซูฉิงตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาที่อิจฉา ถังรั่วอิงแทบรอไม่ไหวที่จะฉีกซูฉิงเป็นชิ้นชิ้นด้วยตาของเธอ

เพลิงอิจฉาริษยาในใจเธอลุกเป็นไฟ แต่ต่อหน้าฮ่อหยุนเฉิง เธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

ถังรั่วอิงก้าวไปข้างหน้า ดึงซูฉิงออกไปและพูดอย่างฉุนเฉียวว่า "พี่เฉิง พี่ไม่ได้บอกว่าต้องทำงานล่วงเวลาเมื่อคืนนี้เหรอคะ ทำไมพี่ถึงอยู่กับซูฉิงได้ล่ะ?"

"ใช่ เมื่อคืนนี้ฉันคุยเรื่องธุรกิจกับซูฉิง" ฮ่อหยุนเฉิงเหลือบมอง ถังรั่วอิงอย่างไร้ความรู้สึกและพูดอย่างเย็นชา

ถังรั่วอิงหลับตาลง เธอรู้สึกเศร้าใจมาก "พี่เฉิง เมื่อคืนฉันรอพี่ทั้งคืน"

"ถังถัง เมื่อคืนนี้ที่เธอโทรหา ฉันไม่ได้อธิบายให้เธอฟังแล้วไม่ใช่เหรอ?" ฮ่อหยุนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่หมดความอดทน

เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความไม่พอใจของฮ่อหยุนเฉิง ถังรั่วอิงก็กัดริมฝีปากของเธอแล้วยื่นกล่องร้อนในมือให้ "พี่เฉิง เมื่อคืนพี่ไม่มาชิมฝีมือของฉันก็ไม่เป็นไร นี่เป็นอาหารเช้าที่ฉันทำเองให้พี่เองกับมือ พี่ลองทานตอนที่ยังร้อนๆนะคะ "

ไม่ทันได้รอให้ฮ่อหยุนเฉิงพูด ซูฉิงก็ชิงพูดก่อน "ไม่ล่ะ เราทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ฮ่อหยุนเฉิงเป็นคนทำอาหารเองเลยนะ ฝีมือของเขาดีมากเลยล่ะ คุณอยากลองไหม?"

ฮ่อหยุนเฉิงลงมือทำอาหารเอง?

สีหน้าของถังรั่วอิงเปลี่ยนไป

เธอทำอาหารให้ฮ่อหยุนเฉิงด้วยตัวเอง และฮ่อหยุนเฉิงก็ปฏิเสธ

แต่ฮ่อหยุนเฉิงซีอีโอระดับสูงทำอาหารเช้าให้กับซูฉิงด้วยตนเอง??

ไม่สนใจถังรั่วอิง ซูฉิงมองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ เธอ และพูดกระตุ้น "ฮ่อหยุนเฉิงใกล้เวลาแล้วนะ เราควรไปที่บริษัท เพื่อประชุมโครงการอ่าวเป๋ยไห่ วันนี้ฉันต้องไปที่บริษัทเพื่อเตรียมตัวก่อน"

ฮ่อหยุนเฉิงยกมือขึ้นเพื่อดูเวลาและตอบเบาๆ "อ่อ"

"พี่เฉิง การประชุมอะไรของโครงการอ่าวเป๋ยไห่?" ถังรั่วอิงตามติดฮ่อหยุนเฉิงอย่างใกล้ชิดข้างหลังเขา

"ไม่มีอะไร การประชุมก่อนการประมูลน่ะ" ฮ่อหยุนเฉิงหรี่ตาลง

การแสดงออกของถังรั่วอิงเปลี่ยนไป และเธอก็จับแขนของฮ่อหยุนเฉิง"เนื่องจากเป็นการประชุมโครงการอ่าวเป๋ยไห่ งั้นฉันจะไปกับพี่ ฉันก็สามารถเรียนรู้ได้เช่นกัน"

ฮ่อหยุนเฉิงไม่สามารถทนต่อการสะกดรอยตามของถังรั่วอิงได้ เขาขมวดคิ้ว "ตกลง"

"พี่เฉิง พี่ใจดีกับฉันที่สุด" ถังรั่วอิงยกยิ้มที่มุมปากของเธอโดยไม่ลืมที่จะมองไปที่ซูฉิงอย่างยั่วยุ

เมื่อเห็นฉากนี้ ซูฉิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ทั้งสามคนเดินไปที่โรงรถ ฮ่อหยุนเฉิงเปิดประตูรถ ซูฉิงกำลังจะนั่งในที่นั่งข้างคนขับ ถังรั่วอิงดึงเธอออกไป "คุณซู ฉันนั่งตรงนี้ ฉันนั่งข้างหลังจะเมารถหน่ะค่ะ"

"บังเอิญจังเลย ฉันเมารถเวลานั่งเบาะหลังเหมือนกันเลย" ซูฉิงลูบขมับของเธอและมองไปยังถังรั่วอิง

เธอกระแอมในลำคอและพูดต่อ "อ้อ อีกอย่าง ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันเป็นวิทยากรของฮ่อกรุ๊ปในที่ประชุมมาสักพักแล้ว ถ้าฉันเมารถและรู้สึกอึดอัด ฉันอาจจะพูดบรรยายอะไรไม่ได้ คุณถัง เมื่อถึงเวลาคุณช่วยอธิบายแทนฉันได้ไหมล่ะ?"

"นี่เธอ!" ถังรั่วอิงพูดไม่ออก

ขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาของฮ่อหยุนเฉิงดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หมดความอดทน "ถังถัง เธอไปนั่งข้างหลัง"

"ก็ได้ค่ะ ธุรกิจคือสิ่งสำคัญที่สุด" ถังรั่วอิงสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามทีและพยายามระงับความโกรธในใจของเธอ โดยแสร้งทำเป็นว่าเชื่อฟังและพูดกับฮ่อหยุนเฉิง