ตอนที่ 22 ขอโทษคุณหนูซู

มองตามพนักงานเดินไป ก็เห็นหญิงสาวดุจนางฟ้านางสวรรค์ลงมาจุติ ที่สวมชุดราตรีกระโปรงสีขาว

ชุดที่ออกแบบให้เป็นแบบเปิดไหล่เผยให้เห็นไหปลาร้าที่สวยของหล่อน พร้อมกับกระโปรงหางปลาที่เข้ากับหุ่นเรียวสูงของหล่อนได้อย่างลงตัว ทำให้เผยส่วนเว้าส่วนโค้งที่สง่างามของหล่อนออกมาอย่างหาที่ติไม่ได้

สูงส่ง สง่างาม ใจงามและบวกกับความขี้เล่น มีเสน่ห์ทำให้คนที่เห็นต้องเบิกตากว้าง

นี่ไม่ใช่ซูฉิงหรอกหรอ?!

ทำไมเธอถึงได้สวยอย่างนี้เลยหรอ!!!

สวีหว่านเอ๋อร์มมองด้วยแววตาที่อิจฉา ชี้ไปที่ซูฉิงแล้วกันไปพูดกับพนักงานว่า " ชุดนี้ฉันจะซื้อ! ใส่ถุงให้ฉันด้วย!"

พนักงานมีสีหน้าลำบากใจ "แต่ว่า.......เมื่อกี้คุณผู้หญิงท่านนั้นบอกว่าจะซื้อแล้วค่ะ"

สวีหว่านเอ๋อร์พูดอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ "แล้วเขาจ่ายเงินรึยัง"

พนักงานยังไม่ทันได้พูด "งั้นก็จะแสดงว่ายังไม่ได้จ่าย"

"ไม่ได้จ่ายเงินก็คือไม่ได้ซื้อ หว่านเอ๋อร์ให้เธอเอาไปใส่ถึงไม่ได้ยินรึไง "ไป๋หลานชี้ไปหาสวีหว่านเอ๋อร์พร้อมกับพูดประจบ แล้วก็ส่งสายตาสั่งให้กับพนักงาน "เธอเห็นแล้วนี่ ว่านี่คือคุณหนูตระกูลสวี ถ้าหากทำให้เธอไม่พอใจ เธอก็รอหอบผ้าออกไปจากที่นี่เลยเถอะ!"

พนักงานสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ตระกูลสวีเป็นตระกูลที่ร่ำรวยสูงส่งในเมือง a มีอำนาจไม่ธรรมดา และสวีหว่านเอ๋อร์ก็เป็นหลานสุดที่รักของคุณท่านสวี หล่อนที่เป็นเพียงพนักงานตัวเล็กๆ ไม่กล้าที่จะทำให้ไม่พอใจได้หรอก

หล่อนไม่รู้ฐานะจริงของซูฉิง แต่หล่อนรู้สึกว่า ทำให้ซูฉิงไม่พอใจน่าจะดีกว่าจะทำให้คุณหนูสวีไม่พอใจ

พอคิดได้อย่างนี้ พนักงานร้านก็เดินไปหาซูฉิง แล้วก็พูดอย่างประหม่าว่า"คุณผู้หญิงคะ ชุดที่อยู่บนตัวคุณมีคนซื้อแล้ว ขอให้คุณถอดออกมาด้วยค่ะ "

ซูฉิงยกยิ้มมุมปากยิ้มเหน็บแนม "เมื่อกี้ฉันบอกว่าจะซื้อแล้วไม่ใช่หรอ"

"แต่ว่า........"

พนักงานร้านที่กำลังคิดว่าจะพูดยังไงให้ซูฉิงถอดชุดออก ก็เห็นไป๋หลานเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง แล้วก็หน้าเชิดพูดกับซูฉิงว่า"ชุดนี้หว่านเอ๋อร์ชอบ เธอก็แค่ยัยบ้านนอกยังไม่รีบถอดชุดออกอีก! "

"หรอ " ซูฉิงมองหล่อนอย่างไม่กลัว แล้วก็พูดอย่างสบายว่า " ชุดนี้ฉันมาก่อน และฉันก็บอกว่าจะซื้อก่อน คุณหนูสวีคงไม่รู้จักว่ามาก่อนได้ก่อนมาทีหลังได้ทีหลังหรอกใช่มั้ย"

"เธอมันยันกระจอกบ้านนอกจะมีเงินซื้อหรอ" ซูฉิงไม่สนไป๋หลาน หยิบการ์ดใบสีดำออกมาแล้วพูดกับพนักร้านว่า "ช่วยฉันรูดบัตรด้วย"

สวีหว่านเอ๋อร์มองดูบัตรที่อยู่ในมือของซูฉิง ยิ่งรู้สึกคุ้นตามาก

หล่อนจำได้ว่า ฮ่อหยุนเฉิงก็มีบัตรอย่างนี้ด้วย

บัตรอย่างนี้เป็นบัตรทั่วโลกมีอยู่ไม่กี่ใบ แม้แต่ตัวหล่อนก็ยังไม่มี ทำไมซูฉิงถึงได้มีบัตรที่มีราคาแพงอย่างนี้ได้ล่ะ

จะต้องเป็นฮ่อหยุนเฉิงให้หล่อนแน่!

พอคิดว่าฮ่อหยุนเฉิงดีต่อซูฉิงขนาดนี้ สวีหว่านเอ๋อร์อยากจะใช้มีกรีดแล่เนื้อซูฉิงเป็นชิ้นๆ เลย

สวีหว่านเอ๋อร์ที่เกิดความไฟริษยาลุกโชนอยู่ในใจ แล้วก็จับมือพนักงานของร้านที่จะยื่นไปรับบัตรสีดำไว้ แล้วก็พูดอย่างใจป้ำว่า "ฉันจะจ่ายเป็นอย่างเท่า!"

ซูฉิงสองมือกอดอก มองสวีหว่านเอ๋อร์ด้วยคิ้วขมวด

สวีหว่านเอ๋อร์นี่ผีเข้าสิงยังไม่ออกอีก ยังจะไม่ยอมให้หล่อนมาชอปปิ้งอย่างสบายใจ

มาซื้อชุดทั้งทีก็ยังมาเจอหล่อนเข้าอีก โลกนี้ช่างแคบจริงๆ!

หล่อนคิ้วขมวดพูด"คุณหนูสวี คุณไม่เคยได้ยินว่ามาก่อนได้ก่อนมาหลังได้ทีหลังหรอ ชุดนี้ฉันซื้อแล้วก็ต้องเป็นของฉันสิ ไม่ว่าคุณจะจ่ายเท่าไหร่ ฉันก็ไม่ยอมให้คุณหรอก"

"เธอ ก็เหมาะกับชุดนี้หรอ " สวีหว่านเอ๋อร์จ้องซูฉิงเขม็ง อยากจะจ้องจนทะลุผ่านเลย

ชุดที่สวยอย่างนี้พออยู่บนตัวของยัยบ้านนอกคอกนานี่ น่าของที่จบจริง ๆ!

ถ้าหากว่าอยู่บนตัวของสวีหว่านเอ๋อร์ จะต้องดูสวยดูแพงกว่ายัยบ้านนอกนี่เป็นพันเท่าหมื่นเท่าแน่!

เมื่อถึงตอนนั้นฮ่อหยุนเฉิงได้เห็นแล้ว จะต้องชอบหล่อนแน่

"ฉันไม่เหมาะสมงั้นหรอ " ซูฉิงกัดริมฝีปาก แล้วก็หัวเราะอย่างเหน็บแนม" มีบางคน ที่แม้แต่ของแท้กับของปลอมยังแยกไม่ออกเลยนะ"