ตอนที่ 27 หึง?

ซูฉิงเงยหน้าขึ้น "เธอกำลังทำอะไร?"

เซี่ยซิงซิงจ้องที่ซูฉิงอย่างถือตัว และพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการ "บันทึกข้อมูลพวกนี้ลงไปคอมพิวเตอร์ ทำให้เสร็จก่อนเที่ยงนะ"

ซูฉิงเหลือบมองไปที่กองเอกสารขนาดใหญ่เกือบเท่าภูเขา

เสร็จก่อนเที่ยง ล้อกันเล่นเหรอไง?

ซูฉิงพูดเบาๆ "โทษนะ ตอนนี้ฉันรับผิดชอบโครงการที่ทำร่วมกับเลดี้แฟชั่นอยู่ ข้อมูลพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับโครงการนี้เลย เธอหาคนอื่นทำแทนเถอะ"

ใบหน้าของเซี่ยซิงซิงเคร่งขรึม และพูดอย่างไม่อดทน "ให้เธอทำเธอก็ทำสิ ไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นยุ่งอยู่?"

ซูฉิง: ? ? ?

แล้วดูเหมือนเธอว่างนักเหรอ?

หลังจากหายใจเข้า ซูฉิงก็หยักยิ้มที่มุมปาก "ประธานฮ่อก็บอกแล้วว่าให้ฉันรับผิดชอบแค่โครงการของเลดี้แฟชั่นเท่านั้น ฉันไม่จำเป็นต้องทำอย่างอื่น"

สีหน้าของเซี่ยซิงซิงเปลี่ยนไปทันที และเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์สำนักงานบนโต๊ะทำงานของซูฉิงก็ดังขึ้น

ซูฉิงมองลงไปก็เห็นหมายเลข"888" อยู่ที่หน้าจอ

นั่นคือเบอร์ของประธาน

ซูฉิงรับต่อหน้าเซี่ยซิงซิง "สวัสดีค่ะ ซูฉิงของแผนกเลขานุการค่ะ"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงที่ต่ำและชัดเจนของฮ่อหยุนเฉิงก็ดังขึ้น "เอากาแฟมาให้ฉันหน่อย"

ซูฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ฮ่อหยุนเฉิงให้เธอเอากาแฟไปให้เขา? หมายความว่าอะไร?

ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ฮ่อหยุนเฉิงก็วางสายไป และมีตู๊ดๆๆ ดังขึ้น

โอเค...เอาไปส่งก็ได้

ซูฉิงวางโทรศัพท์ จากนั้นก็ยืนขึ้นและพูดกับเซี่ยซิงอย่างจริงจังว่า "ผู้จัดการเซี่ยคะ คุณก็ได้ยินแล้วนะคะ ประธานฮ่อให้ฉันนำกาแฟไปเสิร์ฟให้เขา คุณให้คนอื่นทำเอกสารเหล่านี้เถอะค่ะ!"

ขณะที่เธอพูด เธอก็ผลักข้อมูลไปไว้ตรงหน้าเซี่ยซิงซิง "รบกวนหลบด้วยค่ะ!"

"เธอ…" เซี่ยซิงซิงโกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมา

เมื่อเห็นซูฉิงเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางที่สง่างาม เซี่ยซิงซิงก็กัดฟันแน่น และไฟแห่งความเกลียดชังในหัวใจของเธอกำลังลุกไหม้

ซูฉิง ฉันจะรอดูว่าแกจะเย่อหยิ่งอย่างนี้ได้นานแค่ไหน! !

ซูฉิงไปที่ร้านกาแฟเพื่อซื้อลาเต้ และตรงไปที่ห้องทำงานของประธาน

เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานประธาน เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของฮ่อหยุนเฉิงก็ทำให้หัวใจของซูฉิงเต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก

เมื่อเอื้อมมือไปเคาะประตู เสียงเย็นชาของฮ่อหยุนเฉิงก็ดังขึ้น "เข้ามา"

ซูฉิงผลักประตูเข้าไป และเดินไปหาฮ่อหยุนเฉิง นำกาแฟวางลงบนโต๊ะ "กาแฟของนาย"

ฮ่อหยุนเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย และดวงตาอันนุ่มลึกของเขาจ้องไปที่ซูฉิง

ที่เขาเมาเมื่อคืน ตอนที่เขากำลังมึนๆ เขาเห็นถังถัง

เขารู้สึกว่าเหมือนถังถังมาก เขาคิดว่าถังถังของเขากลับมาแล้ว

แต่เมื่อเขาตื่นมาตอนเช้าวันนี้ กลับเป็นฮ่อเฉียนที่นั่งเฝ้าเขาอยู่ที่หัวเตียง

ฮ่อเฉียนบอกว่าเมื่อคืนเธอเป็นคนมาส่งเขากลับห้อง แต่ฮ่อเฉียนไม่ใช่ถังถัง

หรือว่าเมื่อคืนเขาฝัน?

แต่ทำไมความฝันถึงเหมือนจริงขนาดนั้นล่ะ?

"เอากาแฟมาส่งแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะ" ด้วยสายตาที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้งของฮ่อหยุนเฉิง ทำให้ซูฉิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับ จู่ ๆ ซูฉิงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหยิบกระดุมเพชรออกมาแล้วยื่นให้ฮ่อหยุนเฉิง "อ้อ นี่เป็นของนายน่ะ เอาไปสิ"

เมื่อฮ่อหยุนเฉิงก้มลงดู เขาก็บังเอิญได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์บนมือของซูฉิง

เหมือนกับเมื่อคืนนี้เป๊ะ ๆ

ด้วยฝ่ามือที่ใหญ่และแข็งแรงของเขา เขาจับมือของซูฉิงไว้แน่น และระมัดระวังเป็นพิเศษ ราวกับว่าเขากำลังถือสมบัติหายากไว้ยังไงอย่างนั้น

นัยตาของเขาสั่นไหว เสียงของเขาแหบต่ำ "ถังถัง.... เธอคือถังถัง"

ถังถัง?

อีกแล้วเหรอ……

ถังถังอะไร? !