ตอนที่ 295 คืนเเต่งงานค่อยว่ากัน

ซูฉิงยกมืออีกข้างที่ยังว่างพยายามตรวจดูว่าเขามีไข้หรือไม่ แต่ฮ่อหยุนเฉิงคว้าข้อมือและกลายเป็นสองมือที่ถูกเขากดไว้

ฮ่อหยุนเฉิงก้มศีรษะลงร่นระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองอย่างรวดเร็ว จากนั้นปลายจมูกของเขาก็แตะปลายจมูกซูฉิงทันที

ทำให้การหายใจของซูฉิงเปลี่ยนไปเป็นระวังมากขึ้น เพราะกลัวว่าเขาจะหายใจไม่ออก

"เรื่องนั้น..."

ซูฉิงขมวดคิ้ว สายตาขัดเขินไม่รู้จะมองไปทางไหนดี สุดท้ายก็รีบหลับตา "เรื่องแบบนั้น รอคืนแต่งงานแล้วเราค่อยว่ากันเถอะ..."

"เรื่องอะไรงั้นเหรอ?"

ฮ่อหยุนเฉิงเอ่ยถามด้วยความสงสัยด้วยน้ำเสียงขี้เล่น ทั้งยังเนบอิงข้างใบหูซูฉิงและกระซิบว่า "ที่แท้ใจเธอก็อยากให้ฉันทำเรื่องนั้นตลอดเลยเหรอ??"

ให้ตาย!

เขาหลอกเธอ!

ซูฉิงจ้องไปที่เขา ชายคนนี้หลอกให้เธอพูดแบบนั้นชัดๆ

ทั้งๆ ที่จริงตอนนี้เขาไม่ได้หมายความอย่างนั้นเลย

ไม่สิ เขาคิด แต่เขาเเค่ทำไม่ได้!

ซูฉิงจ้องไปที่ชายตรงหน้า "ฮ่อหยุนเฉิง นายมันบ้า!"

"ฉันบ้าตรงไหน?" เขาถามพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ก่อนจะถามกลับ

ซูฉิง "..."

เหอเหอ จะให้เธอพูดแบบนั้นอีกล่ะสิ เธอไม่หลงกลหรอก!

"นายควรออกไปได้เล้วล่ะมั้ง?" ซูฉิงเปลี่ยนเรื่อง เธอรู้สึกแต่ว่าถูกชายคนนี้กดทับไว้จนหายใจไม่สะดวก

"ไม่" ดวงตาที่เย็นชาของฮ่อหยุนเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย กระตุกมุมปากที่น่ามอง "ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาทำเรื่องนั้น แต่แบบนี้ได้นะ"

เขาคร่อมลงมา ปิดริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของเธอ ซูฉิงคิดดิ้นแต่มือของเธอถูกจับมัดไว้แน่นจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

ทำได้เพียงปล่อยให้ฮ่อหยุนเฉิงเปิดปากเธอ ก่อนจะค่อยๆ กัดริมฝีปากของเธอด้วยฟันราวลงโทษ "ซูฉิง เธอสวยขึ้นเรื่อยๆ เลยะ"

น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง และในเวลานี้เป็นทั้งสองที่หายใจเริ่มถี่

ซูฉิงเชิดหน้าขึ้น

"ถึงนายจะไม่บอกฉันก็สวยตลอดนะ"

"ใช่ เธอสวยที่สุด" ฮ่อหยุนเฉิงหัวเราะ ต่อหน้าเธอดูเหมือนเขาจะไม่สามารถมีใบหน้าที่เย็นยะเยือกได้เลย เขามักจะกลายเป็นคนอ่อนโยนอยู่เสมอ

แม้แต่การเต้นของหัวใจยังเต็มไปด้วยความสุข

เขาพร้อมที่จะทำต่อ ริมฝีปากสีแดงเชอร์รี่ของผู้หญิงตรงหน้าช่างดึงดูดสายตาอย่างมาก จูบเพียงครั้งเดียวจะไปพอได้ยังไง

เมื่อมองไปยังดวงตาที่แผดเผาของเขา ซูฉิงก็หลับตาลงอย่างเขินอาย

เป็นผลให้การเคาะประตูอย่างกะทันหันในเวลานี้ ได้ทำลายบรรยากาศอันมีเสน่ห์ของห้อง

ฮ่อหยุนเฉิงหยุดการเคลื่อนไหวและมองไปที่ประตูด้วยสายตาที่เย็นชา

ถังรั่วอิงปรากฏตัวตรงประตูห้อง

ถังรั่วอิงสวมชุดสีขาว สยายผมดำตรงเช่นเคย ท่าทางสงบเสงี่ยมและเดินเข้ามาพร้อมกับกระติกน้ำร้อน

จากนั้นก็เห็นฮ่อหยุนเฉิงที่คร่อมซูฉิง และทั้งสองคนกำลังนอนอยู่บนเตียงในท่าทางที่คลุมเครือสุดๆ

นัยน์ตากลมโตของเธอจ้องเขม็ง "ขอ...ขอโทษที่รบกวนพวกคุณ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ถังรั่วอิงหันกลับมาและกำลังจะจากไป เธอบีบกระติกน้ำร้อนในมือแน่น และดวงตาก็ยังเต็มไปด้วยความหึงหวง

ก่อนหน้านี้เธอสร้างปัญหาต่อหน้าฮ่อหยุนเฉิง แต่เขากลับไม่แยแสเธอ ทั้งยังหาบอดี้การ์ดสองคนมาคอยตามเธอ

โชคดีที่ตอนซูฉิงประสบอุบัติเหตุก่อนหน้านี้ ฮ่อหยุนเฉิงก็เรียกบอดี้การ์ดสองคนนั้นกลับไป เธอถึงได้อิสรภาพกลับมาอีกครั้ง