ตอนที่ 311 ซูฉิง ฉันคิดถึงเธอ

"มีอะไรก็พูดมาตรงๆ!" เสียงของฮ่อหยุนเฉิงเย็นชา

สีหน้าของหลินเหยียนเฟิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "แค่ BPL มีการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ อยู่ตลอดเวลา ครั้งที่แล้วโครงการเป่ยไห่วานพวกเขาขาดทุนไปมาก พวกเขาคงจะไม่ปล่อยมันไปแน่ๆ"

ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย "ฉันเข้าใจแล้ว"

หลี่เฉิงหยางพุ่งเป้ามาที่ฮ่อกรุ๊ป ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้ว

มันไม่ง่ายเหมือนโครงการเป่ยไห่วาน

เมื่อนึกถึงภาพถ่ายที่ซูฉิงให้เขาดู หลี่เฉิงหยางและถังรั่วอิ่งรู้จักกันตั้งแต่ที่พวกเขาอยู่ในออสเตรเลียแล้ว สีหน้าของฮ่อหยุนเฉิงก็ยิ่งเยือกเย็นขึ้น

"นายออกไปก่อน จับตาดู BPLไว้" ฮ่อหยุนเฉิงสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ครับท่านประธาน" หลินเหยียนเฟิงพยักหน้า

เขาเดินออกจากประตูห้องทำงานประธานไป แต่กลับได้ยินเสียงที่ชัดเจนของฮ่อหยุนเฉิงดังไล่หลังเขามา "วันนี้ซูฉิงมาทำงานหรือยัง?"

หลินเหยียนเฟิงหยุดเดินครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาและพูดว่า "คุณซูมาทำงานแล้วครับ"

ใบหน้าที่หล่อเหลาของฮ่อหยุนเฉิงก็อ่อนโยนลงมาก ทำให้หลินเหยียนเฟิงตะลึง

สถานะของคุณซูในสายตาของท่านประธานนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ !

ซูฉิงที่กำลังดูการออกแบบล่าสุดของคอลเลคชั่น "น้ำแข็งและไฟ" ที่แผนกออกแบบส่งมาก็อดส่ายหัวไม่ได้

ไป๋เซียวเซียวคนนี้ไม่มีความคืบหน้าเลยจริงๆ

สิ่งที่เธอขอให้ไป๋เซียวเซียวปรับปรุงนั้นไม่ได้ถูกออกแบบตามความตั้งใจของเธอเลย มันยุ่งเหยิงไปหมด

ดูเหมือนว่าเธอจะต้องทำมันด้วยตัวเองแล้วล่ะ

ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของซูฉิงก็ดังขึ้น

เธอก้มลงมอง และเห็นว่าเป็นสาย 888 ของฮ่อหยุนเฉิง

ซูฉิงรับโทรศัพท์ และเสียงของฮ่อหยุนเฉิงก็ดังขึ้นผ่านสายโทรศัพท์ "มาที่ห้องทำงานหน่อยสิ"

"โอเค" ซูฉิงตอบรับ

หลังจากวางสาย ซูฉิงก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นห้องทำงานของประธานชั้นที่สิบแปดทันที

เธอยื่นมือออกไปเคาะประตู แต่ข้างในกลับไม่มีการตอบรับใดๆ

ซูฉิงกำลังสงสัย แต่ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็เปิดออก ร่างสูงโปร่งของฮ่อหยุนเฉิงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ

"เข้ามาสิ"

ฮ่อหยุนเฉิงเอ่ยด้วยเสียงต่ำ ยื่นมือใหญ่ของเขาออกมาดึงซูฉิงเข้าไป

เขาปิดประตูดังปัง จากนั้นก็ดันซูฉิงไว้ที่ประตู เอามือทั้งสองวางกั้นร่างของเธอไว้ และก้มศีรษะลงมา ดวงตาอันลึกล้ำของเขาจ้องมองใบหน้าของเธอไม่วางตา

"ซูฉิงฉันคิดถึงเธอ" เสียงต่ำของฮ่อหยุนเฉิงดังขึ้นในหูของซูฉิง

เอ่อ……

เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่เปล่งประกายของฮ่อหยุนเฉิง การเต้นของหัวใจของซูฉิงก็ช้าลงครึ่งจังหวะ

เขาโทรเรียกเธอมาเพื่อบอกเรื่องนี้กับเธองั้นเหรอ?

"ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน ไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องส่วนตัว" ซูฉิงกระแอมและพูดอย่างจริงจัง

ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย "เธอไม่คิดถึงฉันสักนิดเลยเหรอ?"

"ไม่……"

ก่อนที่ซูฉิงจะพูดคำว่า "คิดถึง" ออกมา ฮ่อหยุนเฉิงก็โน้มตัวลงมาจูบเธอ โดยคำพูดทั้งหมดของเธอถูกกลืนกลับเข้าไป

ซูฉิงพูดไม่ออก และต้องการผลักเขาออกไป แต่เขากลับไม่ขยับเลย ยิ่งจูบเธอลึกซึ้งขึ้นไปอีก

ลิ้นของฮ่อหยุนเฉิงแง้มปากเล็กของซูฉิงให้เปิดออก เขาทำมันอย่างดุดันแต่กลับมีความอ่อนโยนปะปนอยู่

ซูฉิงไม่สามารถยับยั้งมันได้ เธอเอามือโอบรอบคอของเขาโดยไม่รู้ตัว

การกระทำนี้ยิ่งช่างเย้ายวนยิ่งนัก มันทำให้ฮ่อหยุนเฉิงหยุดไม่ได้

บรรยากาศของห้องทำงานเต็มไปด้วยความโรแมนติก

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่ฮ่อหยุนเฉิงจะยอมสิ้นสุดจูบที่ลึกซึ้งนี้

ซูฉิงอ้าปากเพื่อหายใจ และจ้องไปที่เขาเขม็ง "นิสัยไม่ดี!"

ฮ่อหยุนเฉิงหัวเราะเบา ๆ "ฉันจูบคู่หมั้นของฉัน นิสัยไม่ดีตรงไหน?"