ตอนที่ 327 ตั้งตารอคอยคืนนี้

หัวใจของฮ่อหยุนเฉิงแข็งตัวก่อนจะรับสายอย่างรวดเร็ว "คุณปู่มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"หยุนเฉิง รบกวนหลานหรือเปล่า?" เสียงต่ำของท่านผู้เฒ่าฮ่อดังมาจากปลายสาย

"เปล่าครับคุณปู่ มีอะไรงั้นเหรอครับ" ฮ่อหยุนเฉิงถามด้วยความเป็นห่วง

"โอ้ ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก" ท่านผู้เฒ่าฮ่อแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย "ปู่แค่อยากถามหลานหน่อยว่าหลานคิดจะจัดการแม่หลานกับฮ่อเฉียนยังไง?"

"คุณปู่ ผมไม่มีทางปล่อยสองคนที่ทำร้ายปู่แบบนั้นแน่นอน ไม่ต้องห่วงครับ ต่อไปพวกเขาจะไม่มีโทกาสมาทำร้ายปู่ได้อีก"

เมื่อนึกถึงเรื่องที่แม่ฮ่อและฮ่อเฉียนทำ ใบหน้าหล่อเหลาของฮ่อหยุนเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งขึ้น

"หลานคิดจะขังพวกเขาไปตลอดชีวิต?" ท่านผู้เฒ่าฮ่อขมวดคิ้ว

"ไม่อย่างนั้นล่ะครับ?" ฮ่อหยุนเฉิงขดริมฝีปาก และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณปู่ของเขา

"ไม่ว่ายังไง เขาก็เป็นแม่ของหลาน ผ่านไปอีกไม่กี่วันก็ปล่อยพวกเขาได้แล้วล่ะ" ท่านผู้เฒ่าฮ่อหรี่ตาลง พร้อมใช้น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกอารมณ์

ฮ่อหยุนเฉิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจ

เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?

คุณปู่ขอให้เขาปล่อยแม่ฮ่อกับฮ่อเฉียน?

หรือคุณปู่ลืมไปแล้วว่าสองคนนี้วางยาพิษเขาได้ยังไง?

"ทำไมล่ะครับคุณปู่?" ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงมืดสนิทและพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชาและงุนงง

ท่านผู้เฒ่าฮ่อถอนหายใจเบาๆ "ปู่ก็อายุนมากแล้ว อยากให้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาและใช้ชีวิตอย่างสงบ ในเมื่อแม่หลานและฮ่อเฉียนรู้ว่าตัวเองทำผิดแล้ว หลานก็ให้โอกาสพวกเขากลับใจเถอะนะ"

ฮ่อหยุนเฉิงเงียบไปสองสามวินาทีถึงจะพูดขึ้น "ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

"งั้นเอาแบบนั้นนะ" ท่านผู้เฒ่าฮ่อวางสายด้วยสีหน้าดูไม่ค่อยดี

เขาไม่รู้ว่าตัวเขาเองทำถูกหรือผิดที่ทำแบบนี้

แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็ไม่อยากให้ฮ่อหยุนเฉิงรู้ถึงเหตุการณ์ในอดีตของบ้านตระกูลฮ่อ

หลังจากวางสาย ฮ่อหยุนเฉิงก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ปู่ของเขาจึงขอให้เขาปล่อยแม่ฮ่อและฮ่อเฉียน

เวลาคุณปู่ทำอะไรมีความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว ไม่เคยใจอ่อน

ทำไมคราวนี้ถึงผิดปกติ?

เมื่อเห็นฮ่อหยุนเฉิงรับโทรศัพท์แล้วนิ่งขรึม ซูฉิงจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

ฮ่อหยุนเฉิงที่ได้สติก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณปู่ขอให้ฉันปล่อยแม่กับฮ่อเฉียน"

"ทำไมล่ะ?" ซูฉิงเองก็งงมากเช่นกัน

ฮ่อหยุนเฉิงส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ "ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ คุณปู่ถึงเปลี่ยนใจ เขาบอกว่าเขาจะให้โอกาสแม่ฉันกับฮ่อเฉียนกลับใจ"

กลับใจ?

ซูฉิกระตุกมุมปาก และใบหน้าของแม่ฮ่อและฮ่อเฉียนก็ปรากฏขึ้นในหัวเธอทันที

ถ้าพวกเขายังมีสติสัมปชัญญะและรู้จักกลับใจ พวกเขาคงไม่ทำเรื่องแบบนั้นอย่างการวางยาพิษท่านผู้เฒ่าฮ่อหรอก

หรือท่านผู้เฒ่าฮ่อคิดจริงๆ ว่าพวกเขาจะเปลี่ยนแปลง?

"นายเชื่ออย่างนั้นเหรอ?" ริมฝีปากของซูฉิงขดเชิงล้อเลียน ก่อนจะถามกลับ

ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงนิ่งลึกและเย็นชา "ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ ในเมื่อปู่เอ่ยปากอย่างนั้น ฉันก็ขัดความตั้งใจของเขาไม่ได้"

"นายไม่กลัวว่าพวกเขาจะทำผิดอีกเหรอ?" หัวใจของซูฉิงบีบรัดแน่น

ฮ่อหยุนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันจะไม่ให้โอกาสพวกเขาอีก ฉันจะให้คนจับตาดูพวกเขาเอาไว้"

ซูฉิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ท่านผู้เฒ่าฮ่อถึงขอให้ฮ่อหยุนเฉิงปล่อยคนสองคนนั้น

ซึ่งไม่สอดคล้องกับวิธีการทำงานของท่านผู้เฒ่าฮ่อเลย