ตอนที่ 347 เรื่องในอดีต(๒)

"นี่พวกแกลักพาตัวนะ มันผิดกฎหมาย! รีบปล่อยเราไปซะ! ไม่อย่างนั้นปู่ฉันจะพาตำรวจมาจับพวกแกทุกคนแน่!"

ฮ่อหยุนเฉิงยืดหลังและแผ่นอกตั้งตรง ในขณะเดียวกันก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หันไปมองสุนัขตัวนั้น

ไม่คิดเลยว่าพอพวกผู้ชายได้ยินก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในสายตาพวกเขาฮ่อหยุนเฉิงเป็นเพียงเด็กผู้ชายธรรมดาที่ขนยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องตลก

"เจ้าหนู รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? ทำอะไรยังไม่ได้จะไปทำใครเขากลัวได้? ฉันจะบอกให้นะ อย่าว่าแต่ปู่นายเลย ถึงจักรพรรดิผู้สูงส่งยังทำอะไรไม่ได้เลย! พวกนายอยู่ที่นี่ไปดีๆ ซะ ไม่งั้น—"

รอยยิ้มบนใบหน้าของซานเกอหายไปในทันใด ก่อนจะลดเสียงเพื่อข่มขู่อย่างชั่วร้าย และแม้แต่รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขาก็กระตุกเพราะการเคลื่อนไหวของริมฝีปากเขา

เด็กผู้หญิงซ่อนตัวอยู่หลังฮ่อหยุนเฉิง เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ ทั้งยังกำเสื้อผ้าของฮ่อหยุนเฉิงแน่น ดูหวาดกลัวมาก

สุนัขตัวใหญ่หอบหายใจและทันใดนั้นก็ส่งเสียงร้องอย่างชั่วร้าย "โฮ่ง!"

ไหล่ของฮ่อหยุนเฉิงน้อยสั่น แต่ก็ยังยืดคอทำเหมือนไม่กลัว

เขาเคยถูกสุนัขกัดตอนเด็กจนกลายเป็นเงาตามตัวแต่นั้นมา

เด็กผู้หญิงชะงักไปครู่หนึ่ง เม้มริมฝีปากแล้วปล่อยมือช้าๆ เธอรู้ว่าพี่คนนี้คงจะกลัวสุนัข

แน่นอนทั้งหมดนี้ไม่สามารถหลบสายตาของซานเกอได้ เขาคว้าฮ่อหยุนเฉิง ทั้งยังจงใจลูกขนของสุนัขตัวใหญ่

"สุนัขของฉันโตมาโดยการกินเนื้อดิบ พวกเธอสองคนควรอยู่อย่างสงบนะ ไม่เช่นนั้นถ้ามันหิวและอยากกินพวกเธอขึ้นมา ฉันคงไม่รับผิดชอบ"

ดูเหมือนว่าสุนัขตัวใหญ่จะเข้าใจคำพูดของเจ้านาย จึงส่งเสียงเห่าสองครั้งอย่างโหดร้ายดุเดือด

ซานเกอยิ้มเยาะเย้ย และราวกับจงใจคลายเชือกจูงสุนัขตัวใหญ่ออกทีละน้อย

ฮ่อหยุนเฉิงหลับตาอย่างประหม่า

ขณะที่สุนัขตัวใหญ่วิ่งเข้ามาหาพวกเขา ฮ่อหยุนเฉิงหลับตาลงแน่น แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงของเด็ผู้หญิง

"อย่ากัดพี่เขานะ!"

ฮ่อหยุนเฉิงตัวน้อยลืมตาและเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กเหยียดแขนออกขวางหน้าเขาไม่กลัวที่จะ "เผชิญหน้า" กับสุนัขตัวใหญ่

เดิมทีถังรั่วอิงกังวลว่าสุนัขตัวใหญ่จะกัดฮ่อหยุนเฉิง แต่เมื่อเห็นเด็กผู้หญิงปกป้องเขา หัวใจของเธอก็ค่อย ๆ กลับมา

ซานเกอส่งเสียงแสยะก่อนจะกวักมือเรียกสุนัขตัวใหญ่กลับไป "ในเมื่อพวกเธอทั้งสองกลัว ก็จำคำพูดของฉันไว้แล้วอยู่นิ่งๆซะ!"

หลังจากพูดจบพวกเขาก็หันหลังกลับออกไป ถังรั่วอิงได้สังเกตสถานการณ์ในห้องมืดขนาดเล็กอีกครั้งหลังจากที่พวกซานเกอจาไป

"เมื่อกี้...ขอบคุณนะ"

ฮ่อหยุนเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก มองไปที่เด็กผู้หญิงอย่างขอบคุณ ก่อนจะขอบคุณเธอเบาๆ

"ไม่เป็นไรพี่ เมื่อกี่พี่ปกป้องฉัน ไม่ต้องห่วงนะ คราวหน้าจะไม่ปล่อยให้พี่โดนหมากัดแน่นอน"

เด็กผู้หญิงมองมาที่เขา เสียงเด็กของเธอดังก่อนจะยิ้มหวานให้ฮ่อหยุนเฉิง

ฮ่อหยุนเฉิงตั้งใจมองเธอ แต่จู่ๆ ก็พูดกับเด็กผู้หญิงอย่างจริงใจว่า "เธอดีกับฉันมาก ถ้าเรากลับบ้านได้ ฉันโตขึ้นฉันจะขอเธอแต่งงานแน่นอน เธอไม่ต้องห่วงนะ!"

หลังจากพูดจบ เด็กทั้งสองก็เกี่ยวก้อยสัญญากันอย่างจริงจัง

เมื่อถังรั่วอิงที่อยู่นอกประตูเห็นก็แอบกำหมัดแน่นและมองไปยังเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามฮ่อหยุนเฉิงอย่างอิจฉาริษยา

ทำไมพี่เขาต้องขอเด็กนั่นแต่งงานด้วย? เธอไม่พอใจ อนาคตพี่เขาต้องมีแค่เธอเท่านั้น!

ตั้งแต่นั้นมา ถังรั่วอิงก็มาที่กระท่อมเพื่อแอบส่งอาหารให้ฮ่อหยุนเฉิงและเด็กผู้หญิงเกือบทุกวัน แม้จะอยู่กับแม่เลี้ยงบ่อยขึ้น แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอทำ

ถังรั่วอิงรอคอยโอกาสที่จะปล่อยฮ่อหยุนเฉิงไปตลอด