ตอนที่ 368 เราคบกันแล้ว

หลังจากที่ยวี๋น่าพูดจบ เธอก็ไม่ได้สนใจหลินหนานอีก เธอโบกเรียกแท็กซี่ออกจากสนามบินทันที

หลินหนานมองไปที่แผ่นหลังของยวี๋น่า ในตาแสดงถึงการสูญเสีย

ในรถ ยวี๋น่าค่อนข้างกังวล เมื่อเธอกลับถึงบ้าน เธอวิ่งทันทีที่เธอเข้าไปในทางเข้า เธอตะโกนว่า "แม่คะ เป็นยังไงบ้าง? ไปโรงพยาบาลไหมคะ?... "

เธอพูดพร้อมกับวิ่งเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น ปรากฏว่าเห็นพ่อแม่ของเธอนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าของทั้งสองคนดูจริงจังมาก และแม่ก็หันหน้าไปด้านข้างเมื่อเห็นยวี๋ว่ากลับมา

ยวี๋น่าตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและใช้เวลานานในการจัดระเบียบความคิดของเธอ "พ่อ แม่...พวกคุณ?แม่ ไม่ป่วยเหรอคะ?"

คุณพ่อยวี๋เงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ถ้าฉันไม่บอกว่าแม่ของลูกป่วย?พ่อเกรงว่าลูกก็ยังคงอยู่ในเมือง A กับหนุ่มสกุลอู๋อะไรนั้น!"

ยวี๋น่าเบิกตากว้าง เธอเข้าใจทุกอย่างในทันใด และยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานไม่ขยับไปไหน

เป็นเวลานาน เธอจึงเริ่มขยับริมฝีปากและพูดตะกุกตะกัก "แม่..."

แม่ยวี๋ลืมตาขึ้นมองดูลูกสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู ในช่วงเวลาที่พวกเขาไม่เห็นยวี๋น่า เธอน้ำหนักลดไปมากและเหม่อลอยกว่าตอนที่เธออยู่ที่บ้านมาก

ในฐานะแม่ ใครบ้างที่ไม่สงสารลูกสาวตัวเอง?

"น่าน่า" แม่ยวี๋กวักมือเรียก และขอให้ยวี๋น่านั่งข้างเธอ "เกิดเรื่องใหญ่ครั้งนี้ พวกเราไม่รู้เลย ว่าลูกกับซูฉิงเข้าไปช่วยผู้ประสบภัยในที่เกิดเหตุแผ่นดินไหว แล้วอีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอู๋เทียนเหออีก พ่อกับแม่จะทำอย่างไร ลูกควรมีน้ำใจและเห็นอกเห็นใจพ่อกับแม่บ้างสิ"

"น่าน่า ลูกกับอู๋เทียนอีกแล้วใช่ไหม? ลูกรู้ไหม ว่าตอนเรารู้ว่าลูกไปพื้นที่ที่เกิดภัยพิบัติพวกเราร้อนใจขนาดไหน?"

ในทางตรงกันข้าม พ่อยวี๋ไม่ได้มีใบหน้าที่ดีนัก เขาถือว่ายวี๋น่าเป็นอัญมณีในมือของเขา ดังนั้นแน่นอนว่าตอนนี้เขาโกรธจัด

เขาดูแลลูกสาวของเขาเป็นอย่างดี เขาจะไม่ปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานกับชายที่ยากจนแน่!

"คือ... น่าน่า ลูกต้องรู้ว่าเราเลี้ยงดูลูกมาอย่างดี ไม่ได้เพื่อให้ลูกต้องมาลำบากกับอู๋เทียนเหอ ตอนนี้เขาไม่มีอะไรเลย และเขาไม่สามารถรับประกันชีวิตของลูกได้เลย อีกหน่อยลูกก็จะเข้าใจเอง ว่าแค่คนสองคนรักกันมันไม่ได้แปลว่าจะพากันไปจนถึงสุดท้ายของชีวิต"

แม่ยวี๋จับมือยวี๋น่าและพูดอย่างจริงจัง

ยวี๋น่าคิดไม่ถึงว่าพ่อแม่ของเธอจะเป็นแบบนี้ ดวงตาของเธอกังวลมากจนตาแดง แต่เธอไม่อยากที่จะร้องไห้ออกมา เธอเพียงอธิบายอย่างกังวลว่า "พ่อคะ แม่คะ ทำไมถึงทำแบบนี้… อันที่จริง ตอนนี้หนูกับอู๋เทียนเหอเลิกกันแล้ว..."

"เลิกกันแล้ว？"

ระหว่างพ่อกับแม่

พวกเขามองหน้ากัน แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เห็นความไม่เชื่อในสายตาของกันและกัน

ลูกสาวของพวกเขา เพื่ออู๋เทียนเหอแล้วที่ไหนก็ไปได้ทั้งนั้นแม้แต่ที่ที่เกิดแผ่นดินไหว ตอนนี้บอกว่าเลิกกันแล้วแค่ประโยคเดียว จะเชื่อได้หรือไม่?

"ไม่จริง" พ่อยวี๋ส่ายหัว "น่าน่า ลูกไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย พ่อกับแม่โทรเรียกให้ลูกกลับมาครั้งนี้ ก็เพื่อให้ลูกอยู่บ้านสักพักและห้ามไปไหนอีก"

"ไม่ได้นะคะ！"

ยวี๋น่าตกใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และลุกขึ้นยืนทันที ท่าทีของเธอก็รุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อย่างน้อยก็รุนแรงกว่าตอนที่เธอเคยอยู่กับพ่อแม่

"นี่แก——"