ตอนที่ 373 คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์ไหม?

ชั่วพริบตา ก็ถึงเวลาเปิดตัว "พ่าหวังเปี๋ยจี" อย่างเป็นทางการแล้ว

นักแสดงทุกคนมาถึงก่อนกำหนด โดยเฉพาะหลิวเสี่ยวหนิง แม้ว่าตอนนี้เธอจะได้รับความนิยมบ้างแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ร่วมงานกับนักแสดงอย่างเฉินจุนเหยียน และเธอก็รู้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีความสำคัญต่อบริษัทมากแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงไม่ ไม่กล้าที่จะผ่อนคลาย

ในฐานะประธานและผู้เขียนบทของบริษัท ซูฉิงเองก็มาควบคุมการผลิตด้วยตัวเอง เมื่อเธอเห็นหลิวเสี่ยวหนิงก็เดินเข้าไปทัก "เสี่ยวหนิง เตรียมตัวเป็นไงบ้าง?"

"อา...ประธานซู!" เมื่อกี้หลิวเสี่ยวหนิงยังคงท่องจำ เมื่อเธอได้ยินเสียงของซูฉิงก็หันไปพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และกล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อย "ท่องไว้แล้วล่ะค่ะ ฉันท่องตอนอยู่บ้านตั้งหลายรอบ แต่ว่า...ก็ยังประหม่าอยู่เลยค่ะ"

ซูฉิงตบไหล่เธอเบาๆ และพูดปลอบ "ผ่อนคลายก่อนนะ ถ้าเล่นไปตามปกติก็ได้แล้วล่ะ เธอได้รับการรับรองจากหลายบริษัท ฉันเชื่อในความสามารถของเธอนะ"

"ค่ะ!"

หลิวเสี่ยวหนิงพยักหน้าอย่างมั่นคงและยิ้มให้ซูฉิง

เธอจะไม่ทำให้บริษัทผิดหวัง

หลังจากที่พนักงานทุกคนเข้าที่แล้ว ฉากก็ถูกบันทึก และภาพยนตร์ได้เข้าสู่การถ่ายทำทันที

ฉากแรกเป็นแนววรรณกรรม พูดถึงนางเอกที่รับบทโดยหลิวเสี่ยวหนิงวิ่งไปที่หลังเวทีของโรงละครและถามพระเอกที่รับบทโดยเฉินจุนเหยียน อีกทั้งเป็นการบอกถึงฉากไคลแม็กซ์ของละครทั้งหมด เป็นส่วนที่สำคัญมาก

ในฐานะนักแสดง เฉินจุนเหยียนได้จดจำถึงทักษะของภาพยนตร์และการแสดงไว้ด้วยใจแล้ว หากเทียบหลิวเสี่ยวหนิงกับเขา แม้ว่าจะยังห่างชั้นกัน แต่ดีที่อารมณ์ความรู้สึกของทั้งสองนั้นเข้ากันได้ดี

"คัตๆๆ!"

ผู้กำกับที่นั่งหลังเครื่องสังเกตทุกย่างก้าวของนักแสดง และเมื่อเขาเห็นคำถามสุดท้าย จึงตะโกนให้หยุด

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และพูดกับหลิวเสี่ยวหนิงด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "เสี่ยวหนิง เวลานี้น้ำตาคุณไม่ควรไหลเร็วเกินไปนะครับ ต้องมีความรู้สึกอดกลั้นด้วย อารมณ์ยังไม่ถึง มาๆๆ เรามาถ่ายกันอีกรอบนะ ถ่ายทำอีกรอบครับ"

นี่เป็นครั้งที่สามที่ผู้กำกับสั่งคัตแล้ว

หลิวเสี่ยวหนิงรู้สึกท้อแท้ ตอนเธอได้รับบทนางเอกของละครเรื่องนี้ ใจเธอเกิดความกดดันมาก ตอนนี้ก็ถูกผู้กำกับสั่งคัตติดต่อกันจนเริ่มสับสนมากขึ้น

"ได้ค่ะ..."

เฉินจุนเหยียนที่สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาดูสติไม่อยู่กับตัว เขาจึงยิ้มและคุยกับผู้กำกับ "ผู้กำกับครับ คุณถ่ายตั้งนานแล้ว ให้เราพักสักหน่อยสิครับ จะได้จัดการอารมณ์ความรู้สึกด้วย"

หลังจากที่ผู้กำกับตกลง ทั้งสองก็กลับไปที่พื้นที่พักผ่อน และเฉินจุนเหยียนก็เดินถือบทไปหาหลิวเสี่ยวหนิง

"เมื่อกี้อารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

หลิวเสี่ยวหนิงเหลือบมองเขา ยิ้มอย่างไม่เต็มใจและส่ายหัว

เฉินจุนเหยียนยิ้มและลากเส้นบนบทสคริปต์

สถานที่ให้เธอเห็น "อันที่จริงฉากเมื่อกี้ไม่ได้ยากขนาดนั้น เดิมทีนางเอกเป็นสาวชนบทที่สงบเสงี่ยมแต่แน่วแน่ แม้ว่าเธอจะทะเลาะกับพระเอก อารมณ์ก็จะไม่ขึ้นขนาดนั้น เอางี้ เธอเคยมีแฟนไหม หรือเคยทะเลาะกับแฟนเก่าบ้างไหม?"

หลิวเสี่ยวหนิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "มีค่ะ..."

"ถ้างั้นอีกเดี๋ยวคิดว่าฉันเป็นแฟนเก่าเธอนะ จินตนาการว่าเราทะเลาะกันจนทำเธอไม่กล้าร้องไห้ แค่อยากจะจัดการความข้องใจกับฉัน ความรู้สึกนั้นก็ใช้ได้แล้ว จำไว้ล่ะ ต้องอดกลั้นอารมณ์ไว้ อีกเดี๋ยวฉันจะกระตุ้นอารมณ์เธอให้ ถ้าเกิดร้องไห้ออกมาไม่ได้ก็มองหาแสงหรือการกระตุ้นจากภายนอก นี่คือทางเลือกสุดท้าย"

ขณะที่เฉินจุนเหยียนพูด เขาก็แสดงท่าทางกับหลิวเสี่ยวหนิงไปด้วย เพื่อสร้างความกระตือรือร้นของผู้หญิงคนนี้