ตอนที่ 381 เฉินจุนเหยียนฟื้นเเล้ว

"ช่วยไป๋หลาน?" สวีหว่านเอ๋อร์ที่ได้ยิน ก็ทำราวกับได้ยินเรื่องตลก เธอพูดเสียงหลงและพูดซ้ำอย่างประชดประชันด้วยรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยามบนใบหน้า

"คุณอาไป๋คะ อย่าหาว่าฉันพูดจาไม่น่าฟังและไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่เลยนะคะ คราวที่แล้วไป๋หลานจ้างแฮ็กเกอร์ไปขโมยความลับของบริษัทสตาร์เอ็นเตอร์เทนเมนท์จนเข้าโรงพักไปแล้วครั้งหนึ่ง แถมยังให้คุณอาหาคนไปช่วยผู้หญิงที่จิตใจแบบนี้ออกมาอีก"

"แล้วคราวนี้ล่ะ? เธอถือปืนไปที่กองถ่ายหนังเองนะ สุดท้ายล่ะ! สุดท้ายก็ฆ่าซูฉิงไม่ได้ แถมดันไปยินเฉินจุนเหยียนเข้าอีก นี่มันไม่ใช่ความรับผิดชอบของเธอหรือไงคะ? ไม่มีใครบีบบังคับให้เธอทำแบบนั้นนี่? คุณอาไป๋คะ บ้านตระกูลสวีของเราไม่ใช่องค์กรการกุศลนะคะ คุณคิดให้ดี

ยิ่งไปกว่านั้นไป๋หลานก็ไร้ประโยชน์ ก่อนหน้านี้ฉันเคยให้เธอทำเรื่องเล็กน้อยเธอยังทำไม่ได้เลย ตอนนี้ก็มา เข้าคุกครั้งที่สอง เพราะเรื่องแค้นส่วนตัวอีก ถึงฉันจะช่วยออกมาได้ แล้วเธอจะให้อะไรฉันได้ล่ะคะ?"

"ฉันแนะนำให้คุณอาประหยัดแรงไว้ดีกว่าค่ะ ถูกลูกสาวต่ำๆ แบบนี้หาเรื่องมาให้ไม่เว้นแต่ละวัน ไม่มีอะไรดีหรอกค่ะ ส่วนฉันไม่มีความตั้งใจที่จะช่วยเหลือเพื่อนแบบนี้ค่ะ ทำอะไรก็ต้องรับผิดชอบเอง อย่าทำให้บ้านตระกูลสวีเหนื่อยเลยค่ะ"

เสียงของสวีหว่านเอ๋อร์ดังมาก และประตูห้องก็เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง อู๋ชิงหร่านที่กลับมาจากข้างนอกก็ได้ยินเข้า

ไป๋หลาน?

เธอชะงักฝีเท้าก่อนจะเหลือบมองเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ

เธอเข้าโรงพักเพราะซูฉิงกับเฉินจุนเหยียน?

จุนเหยียน...

เมื่ออู๋ชิงหร่านนึกได้ว่าเฉินจุนเหยียนชอบซูฉิง ก็เกลียดจนกัดฟันกรอด เธอตกต่ำถึงขั้นนี้เพราะซูฉิง และตอนนี้คนที่เธอรักก็มาถูกยิงเพราะหล่อน จะไม่ให้เธอเกลียดได้ไง?

อู๋ชิงหร่านกำมือและกัดฟันแน่น ดวงตาเธอราวกับจะพ่นไฟออกมาได้

【ซูฉิง ตอนแรกฉันคิดว่าจะค่อยกลับประเทศไปชำระแค้นกับเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่เห็นค่าจุนเหยียนขนาดนี้】

【ถ้าอย่างนั้นก็อย่าถือโทษโกรธที่ฉันจะให้เธอได้สัมผัสกับความเจ็บปวดเลยแล้วกัน!】

อู๋ชิงหร่านระงับความโกรธในใจ ควบคุมสติอารมณ์ ก่อนจะเผยรอยยิ้มสุภาพและเดินเข้าไปในห้องช้าๆ

หลังจากที่สวีหว่านเอ๋อร์พูดจบก็วางสาย และเมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันกลับไปเห็นอู๋ชิงหร่านยิ้มอย่างสุภาพเดินเข้ามา

"คุณเองเหรอ เดินเล่นกลับมาแล้วเหรอคะ?"

อู๋ชิงหร่านพยักหน้าและเอื้อมมือออกไป "อื้ม เรื่องเมื่อกี้...ขอโทษด้วยนะคะ ทำความรู้จักกันเถอะค่ะ ฉันชื่อแอนนานะคะ"

"สวัสดี ฉันชื่อสวีหว่านเอ๋อร์ค่ะ" สวีหว่านเอ๋อร์จับมือเธออย่างสุภาพ จนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนข้อมือของเธอพอดี

เมื่ออู๋ชิงหร่านเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเธอ ก็นั่งลงข้างๆ และแสร้งทำเป็นแปลกใจและถามว่า "โอ้ ทำไมมีรอยแผลเป็นตรงข้อมือล่ะคะ คุณ...เจอเรื่องอะไรมาเหรอ? มีรอยแผลเป็นตรงข้อมือผู้หญฺงมันไม่ดีเลยนะคะ"

สวีหว่านเอ๋อร์ตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงพลางดึงแขนเสื้อ แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ไม่ใช่..."

...

หลังจากที่ข่าวที่ว่าเฉืนจุนเหยียนถูกยิงเป็นข่าวดัง แฟนคลับของเขาหลายคนก็อยากไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลทุกวัน แต่กลับถูกคนขวางเอาไว้ตรงประตู

เพียงชั่วพริบตา ซูฉิงได้ดูแลเฉินจุนเหยียนที่โรงพยาบาลมาเป็นเวลาห้าถึงหกวันแล้ว เธอจะวางช่อดอกไม้และผลไม้สดไว้ข้างเตียงทุกวัน หมอบอกว่าสภาพแวดล้อมที่ดีเอื้อต่อการฟื้นตัวของผู้ป่วย

ยิ่งไปกว่านั้นเฉินจุนเหยียนก็ต้องการสารอาหารมากขึ้นหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมา

"อือ..."

ซูฉิงที่กำลังนั่งปอกแอปเปิ้ลข้างหัวเตียง ก็ได้ยินเสียงอ่อนเบามาจากเตียง เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเห็นเปลือกตาของเฉินจุนเหยียนขยับ ราวกับมีสัญญาณจะฟื้นแล้ว

ซูฉิงทั้งตื่นเต้นและมีความสุข จึงวางมีดลงแล้วกดกริ่งที่ข้างเตียงอย่างรวดเร็ว