ตอนที่ 413 นี่กำลังจุดไฟกันนี่

เมื่อคิดได้อย่างนั้น หัวใจของฮ่อเฉียนก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ดูเหมือนเธอต้องหาโอกาสถามคุณน้าว่าในตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น

"เอาล่ะ เรื่องในวันนี้พอเท่านี้" ฮ่อหยุนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พิธีหมั้นของซูฉิงกับผมจะมีขึ้นในเดือนหน้า วันที่เฉพาะเจาะจงนั้นจะประกาศในภายหลังครับ"

หลังจากฮ่อหยุนเฉิงพูดจบ เขาก็จับมือซูฉิงและพากันจากไป

ซูฉิงถูกฮ่อหยุนเฉิงจับมือและประสานนิ้วเข้าด้วยกัน

อุณหภูมิจากนิ้วมือฮ่อหยุนเฉิงแผ่มายังฝ่ามือจนซูฉิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เมื่อพวกเขามาถึงที่จอดรถด้านนอกโรงแรม ฮ่อหยุนเฉิงก็เปิดประตูรถให้ซูฉิงอย่างสุภาพบุรุษ และเสียงน่าดึงดูดก็ดังขึ้น "ขึ้นรถเถอะ"

"อื้อ ขอบคุณนะ!" ซูฉิงนั่งข้างคนขับ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะ

คืนนี้วิ่งวุ่นกันจนเธอรู้สึกเหนื่อย ตอนนี้คิดแค่อยากกลับไปพักสักหน่อย

"นายส่งฉันกลับแล้วกันนะ" ซูฉิงหันมองฮ่อหยุนเฉิง

ฮ่อหยุนเฉิงหัวเราะเบาๆ "เธออยากกลับไปที่ไหน? ฉันให้คนไปย้ายของของเธอไปที่เมืองใหม่สุ่ยเยว่แล้วล่ะ"

"เอ๋?" ซูฉิงรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะจ้องไปที่เขา "ใครให้นายมายุ่งของของฉันกัน?"

ผู้ชายคนนี้นี่ทำก่อนค่อยรายงานทีหลังสินะ

"เธอคือภรรยาฉันนะ แน่นอนก็ต้องอยู่กับฉันน่ะสิ" ฮ่อหยุนเฉิงทำท่าต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน

เพื่อโน้มน้าวให้ถังรั่วอิงรู้ว่าทั้งสองคนเลิกรา ฮ่อหยุนเฉิงถึงได้ให้ซูฉิงย้ายออกไปอยู่ข้างนอก

ตอนนี้เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและคลี่คลายแล้ว แน่นอนว่าเขาก็ต้องย้ายของของซูฉิงกลับน่ะสิ

ฮ่อหยุนเฉิงไปอยากแยกจากผู้หญิงที่ตนรักแม่เพียงนิดเดียว

ซูฉิงหมดคำพูด: ...

ฮ่อหยุนเฉิงขับรถพาซูฉิงกลับไปที่เมืองใหม่สุ่ยเยว่ ทันทีที่ถึงบ้าน แม่หวางก็เข้ามาทักทายอย่างมีความสุข "คุณซู กลับมาแล้วเหรอคะ?"

"แม่หวาง" เมื่อเผชิญกับความเป็นห่วงของแม่หวาง รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูฉิง

แม่หวางใจดีกับเธอมาตลอด ราวกับเป็นคนในครอบครัว

ซูฉิงกลับไปที่ห้องของเธอ และฮ่อหยุนเฉิงก็เอาของของเธอย้ายกลับมาหมดแล้ว

เธอจัดของอีกเล็กน้อยก่อนจะไปอาบน้ำ และคิดจะพักผ่อนเร็วหน่อยขึ้น

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ซูฉิงก็เปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง ทว่ากลับเห็นร่างเปล่งประกายของฮ่อหยุนเฉิงนั่งอยู่บนเตียงของเธอ

"นายทำอะไรน่ะ?" ซูฉิงเดินไปอย่างไม่สบอารมณ์เพื่อจะดึงเขาขึ้น "รีบหลีกไปเลย กลับห้องตัวเองไปเลยนะ!"

แต่ฮ่อหยุนเฉิงกลับเหมือนกำแพงที่หนักมาก ไม่ว่าซูฉิงจะพยายามดึงเขาแค่ไหนก็ขยับตัวเขาไม่ได้เลย

ไม่เพียงแต่ไม่สามารถดึงได้ มือใหญ่ของฮ่อหยุนเฉิงเพียงออกแรงเล็กน้อย ซูฉิงก็ตกเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว

ฮ่อหยุนเฉิงสวมชุดนอนสีขาว ปลดกระดุมสองเม็ดบน แผ่นอกแข็งแรงจนหน้าผากซูฉิงที่ชนเข้ารู้สึกเจ็บเล็กน้อย

"ซี้ด~" ซูฉิงรู้สึกเจ็บหน้าผากจนส่งเสียงออกมา ก่อนจะรีบดันฮ่อหยุนเฉิงและพยายามจะลุกขึ้น

แต่วินาทีต่อมาก็รู้สึกเจ็บหนังศีรษะ

ผมของเธอพันเข้ากับกระดุมบนหน้าอกของฮ่อหยุนเฉิง

ให้ตาย จะโชคร้ายอะไรขนาดนี้เนี่ย...

"ช่วยฉันเร็วเข้าสิ ผมฉันพันกับกระดุมนายนะ" ซูฉิงที่ทำอะไรไม่ได้จึงเอ่ยให้ฮ่อหยุนเฉิงช่วย

ฮ่อหยุนเฉิงหัวเราะเบาๆ "ทำเองสิ"

ซูฉิงหมดคำพูด: ...

ผู้ชายคนนี้จงใจแน่ ทำเองก็ได้!

สองมือเธอจงใจแตะแผ่นอกของฮ่อหยุนเฉิง ก่อนจะลากปลายนิ้วเลื่อนผ่านแผ่นอกเขาและลูบเบาๆ

ลมหายใจของฮ่อหยุนเฉิงขาดห้วง