ตอนที่ 424 หนังสือเวียนของพ่อหลิน

"แม่ ฉันสบายดี" ยวี๋น่าพูดอย่างเคอะเขิน และขยิบตาให้แม่ของเธอต่อไป บอกให้เธอหยุดพูด

แต่แม่ของยวี๋โกรธและแสร้งทำเป็นไม่เห็นดวงตาของยวี๋น่าและพูดต่อว่า: "ดูคุณ ผอมแค่ไหน ก่อนหน้านี้คุณอยู่บ้านไม่ใช่หรอ ทำไมคุณถึงซีดแบบนี้ละ งั้นเธอกับฉันจะกลับไปใช้ชีวิตอีกสองวันเพื่อสุขภาพของเรา "

แม่หลินเข้าใจโดยธรรมชาติว่าแม่ยวี๋หมายถึงอะไร และใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

แม่ยวี๋เอื้อมมือออกไปทักทายยวี๋น่าให้มาอยู่ข้างๆ เธอ "น่าน่า ฉันมาที่นี่เพื่อเอาผลไม้หวานที่คุณชอบมาให้ ฉันเพิ่งทำไปเมื่อไม่กี่วันก่อน"

"คุณต้องดูแลตัวเองเมื่อพ่อแม่ไม่ได้อยู่กับคุณ ท้ายที่สุดคุณไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป การดูแลผู้ป่วยเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่าย คุณเป็นหญิงมีครรภ์และคุณเป็นคนที่จำเป็นต้องเป็น ดูแลคุณดูแลคนอื่นได้ที่นั่น "

นอกนั้นอย่าปล่อยให้ยวี๋น่าดูถูกตัวเอง ไม่เป็นพี่เลี้ยงให้ครอบครัวหลินของพวกเขา!

แม่หลินพูดอย่างเย็นชาว่า "ลูกชายของฉันกลายเป็นแบบนี้เพราะยวี๋น่า และเธอก็ริเริ่มที่จะให้ยวี๋น่าอยู่ที่นี่ สุดท้ายเธอเป็นหนี้ลูกชายของฉัน! ฉันเป็นหนี้ครอบครัวหลินของเรา!"

แม่ยวี๋ทนไม่ไหว เธอตบโต๊ะแล้วพูดอย่างโกรธเคือง "ครอบครัวหลินของคุณเป็นแบบนั้นหรือ? ข่มขู่หญิงมีครรภ์?!

"ลูกสาวของฉันสืบเชื้อสายมาจากตระกูลหลินของคุณ คุณแค่ไม่พูดขอบคุณ กลับเป็นคุณแบบนี้ จิตสำนึกของคุณถูกสุนัขกินหรือเปล่า!"

แม่หลินจ้องไปที่แม่ยวี๋ "เป็นอะไรกับยวี๋น่า นั่นคือสิ่งที่เธอเต็มใจจะทำ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงคนโตในครอบครัวของคุณ? เธอเพียงแค่เลือกมาที่บ้านของหลินของฉันเพื่อเสิร์ฟชาและรินน้ำ!"

"ครอบครัวหลินของเราก็เป็นครอบครัวที่ร่ำรวยเช่นกัน และหลินหนานนั้นดีมาก ยวี๋น่ากำลังปีนเขาสูง ดังนั้นแน่นอนว่าเธอต้องจ่ายราคา นอกจากนี้ ก่อนที่จะแต่งงาน… หรืออะไรที่คู่ควรกับศักดิ์ศรี?"

"นี่สำหรับตระกูลหลินผู้ใจกว้างของเรา หากคนอื่นมีค่าเท่ากับเรา เราจะไม่ปล่อยให้เธอเข้าไปในบ้าน และฉันจะละอายใจกับเธอ!"

เธอ......เธอ......เธอ

แม่หลินดุยวี๋น่าครู่หนึ่ง โกรธจนตัวสั่น เธอไม่สามารถนั่งเฉยๆ ได้อีกต่อไป ยืนขึ้น ชี้ไปที่แม่หลิน และไม่สามารถพูดอะไรได้เป็นเวลานาน

"ทั้งหมดเป็นเพราะความดีของลูกชายฉันไม่ใช่หรือ! พวกเราน่าน่าเป็นเหยื่อ!"

แม่ยวี๋จับมือยวี๋น่าและกำลังจะออกไป "น่าน่า พวกเราไปกันเถอะ..."

"แม่ยวี๋น่าอยู่ไหม!"

เมื่อบรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดและช่วงเวลาที่ใกล้จะแตกสลาย พ่อของหลินก็เข้ามา และเขาก็ขัดจังหวะคำพูดของแม่ยวี๋

อันที่จริง เขาได้ฟังคำพูดสองสามคำที่ประตูแล้ว และเมื่อเขาได้ยินคนทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่ เขาก็รีบเปิดประตูและเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาสู้กัน

"ยวี๋น่าก็จริงเช่นกัน เธอไม่ได้บอกฉันล่วงหน้า ไม่อย่างนั้น คนขับจะต้องมารับคุณแน่นอน คุณจะทำอย่างไรเมื่อยืนขึ้น เชิญนั่ง นั่งลง"

"ยวี๋น่า รีบไปบอกให้แม่เธอนั่งลงเถอะ"

"แม่ นั่งลงสิ"

ยวี๋น่ากระซิบ แม่ยวี๋ ยังคงมีใบหน้าตรง กอดยวี๋น่าแน่นอยากจะพาเธอไป

เมื่อเห็นหน้าแม่ไม่ค่อยดี พ่อของหลินจึงพูดต่อ "น่าน่า ลูกสบายดี ขอบคุณน่าน่าที่ดูแลเธอที่นี่ตลอดสองวันนี้ มันเหนื่อยมากจริงๆ หากไม่มีเธอแล้ว เป็นไปไม่ได้"

"จิตใต้สำนึกของหนานหนานฟื้นขึ้นมาเล็กน้อยในช่วงสองวันที่ผ่านมา ไม่มีใครทำที่นี่ได้ เขาแค่ตะโกนเรียกน่าน่า น่าน่า"

"ลูกคนนี้ ยวี๋น่า อดทนกับความยากลำบากได้ ดีมาก ดีมาก แม่กับฉันยังคงคุยกันอยู่ที่บ้าน"

"ด้วยเหตุนี้ แม่ของเขายังคงโกรธ โดยบอกว่าลูกชายของหนาหนานถูกเลี้ยงดูมาโดยเปล่าประโยชน์ และหากเขาไม่สามารถอยู่เคียงข้างเขาได้ เขาจะต้องไปหายวี๋น่า

พ่อหลินยกย่องยวี๋น่าด้วยคำสองคำ และอธิบายเหตุผลว่าทำไมแม่หลินถึงอารมณ์ไม่ดีในตอนนี้

แม่หลินได้ยินเรื่องไร้สาระที่พ่อหลินพูดทั้งๆ ที่ลืมตา และผละออกอย่างโกรธเคืองทันที

หลังจากได้ยินเช่นนี้ แม่ยวี๋ก็สบายใจขึ้น เธอถูกยวี๋น่าลากแล้วนั่งลงอีกครั้ง