ตอนที่ 426 มีนายอยู่ก็ดีมากแล้ว

ฮ่อหยุนเฉิงคิดไม่ถึงว่าซูฉิงจะตื่นขึ้นมา พอเห็นเธอหันกลับมา เขาก็ตะลึง แต่ก็ตั้งสติได้ทัน

ซูฉิงเป็นภรรยาของเขา เขาจะร้อนตัวทำไม

พอคิดได้อย่างนั้นฮ่อหยุนเฉิงก็มีความกล้ามากกว่าแต่ก่อน เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วสอดตัวเข้าไป มือก็ค่อยๆ กอดซูฉิงเบาๆ จากเดิมที่หัวของเธอนอนอยู่หมอนให้เข้ามานอนที่แขนของเขา

"ฉันแค่ไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอนานแล้ว ก็เลยอยากกอดเธอบ้าง ซูฉิง......."

"หืม"ซูฉิงเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองฮ่อหยุนเฉิงอย่างไม่เข้าใจ กำลังรอคำพูดของเขา

"นายเป็นอะไรหรอ"

"ไม่มีอะไรหรอก"ฮ่อหยุนเฉิงมองซูฉิง ด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วก็ยิ่งกอดเธอแน่น "ฉันแค่คิดว่าจะต้องจัดงานหมั้นที่ใหญ่ที่สุดให้กับเธอ ครั้งที่แล้วฉันติดหนี้เธอ กับอะไรที่เป็นของเธอก็จะเอามาให้เธอ"

ซูฉิงก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง พอได้ยินคำพูดหวานที่ออกมาจากใจ และยิ่งเป็นฮ่อหยุนเฉิงที่เป็นคนรักของเธอ

เธอก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วก็ยิ้ม สองมือกอดเข้าที่เอวของฮ่อหยุนเฉิง "ฉันเข้าใจแล้ว ที่จริงฉันก็ไม่ได้สนใจของพวกนั้น ฉันแค่หวังว่างานหมั้นมีแค่นายก็พอแล้ว"

เธอกับฮ่อหยุนเฉิงอยู่ด้วยกัน ผ่านเรื่องราวมามากมาย ไม่ได้สนใจเรื่องเงินทองของนอกกายพวกนั้นแล้ว ขอเพียงแค่เธอได้อยู่กับฮ่อหยุนเฉิงก็พอใจแล้ว

...........

"อ้อ พรุ่งนี้ฉันจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันออกแบบแฟชั่นปารีสแล้ว น่าจะประมาณห้าหกวัน ยังไม่รวมเวลากลับ นายก็รอฉันกลับมานะ"

หลังจากที่ไปลาคุณปู่ฮ่อที่บ้าน ซูฉืงที่กำลังนั่งอยู่บนรถก็เอ่ยกับฮ่อหยุนฉิง

ฮ่อหยุนเฉิงกำมือซูฉิงแน่น แล้วก็ปรับความเร็วของรถให้สบายขึ้น แล้วหันไปมองเธอ"ฉันไปกับเธอด้วยนะ"

ซูฉิงส่ายหน้า"ช่วงนี้งานที่บริษัทก็ค่อนข้างยุ่ง นายตั้งใจทำงานเถอะ รอฉันกลับมา ฉันรับรองว่าฉันจะไม่เป็นอะไร"

"แต่เธอ--"ฮ่อหยุนเฉิงลังเลอยู่ชั่วครู่ เรื่องงานนั้นเขาไม่ต้องห่วงเลย แต่เขาค่อนข้างเป็นห่วงอาการของซูฉิง "ฉันจำได้ว่าเธอเป็นโรคกลัวความสูงใช่มั้ย ตอนที่นั่งเครื่องบินแล้วเธอเกิดอาการกลัวขึ้นมาจะทำยังไง ฉันว่าฉันไปเป็นเพื่อนเธอดีกว่า จะได้ดูแลเธอด้วย"

ฮ่อหยุนเฉิงพูดจริงจัง ซูฮิงจ้องหน้าเขาแล้วยิ้มออกมา เธอพบว่ามีฮ่อหยุนเฉิงอยู่ข้างๆ ถือว่าเป็นความสุขที่สุดของเธอแล้ว

หลังจากที่ขับรถมาเรื่องเรื่อยๆ ฮ่อหยุนเฉิงขับรถมาจอดข้างถนน ซูฉิงก็เข้าไปใกล้แล้วจูบมุมปากของฮ่อหยุนเฉิง จับมือของเขากระซิบเสียงเบา"นายดีจัง"

จูบนี้เหมือนกับเป็นปุ่มสวิทซ์เปิดก็ไม่ปาน จุดไฟรักที่อยู่ในใจของฮ่อหยุนเฉิงขึ้นมา เขาจับเข้าที่เอวของเธอ แล้วก็ฉุดซูฉิงเข้ามาหา ทั้งสองอยู่ในระยะห่างกันแค่คืบ ฮ่อหยุนเฉิงจ้องตาซูฉิงไม่ถึงสองวินาที ก็จูบเข้ากับริมฝีปากบางของเธอ ราวกับเอาแรงแห่งรักและอารมณ์ใส่เข้าไปทั้งหมด

ซูฉิงก็จูบตอบไป มือก็ลูบไล้อยู่ท้ายทอยของฮ่อหยุนเฉิง จูบตอบเขาอย่างอ่อนโยน

แต่การจูบที่เร่าร้อนของฮ่อหยุนเฉิงครั้งนี้กลับไม่เร่งรีบ สามสิบวินาทีต่อมาก็ปล่อยซูฉิงให้เป็นอิสระแล้วก็พูดเสียงพร่า"ฉันแค่อยากให้เธอรับรู้ว่า ไม่ว่าตอนไหน ขอแค่ฉันทำได้ ฉันก็จะคอยอยู่เคียงข้างเธอ และจะไม่ให้เธอได้รับอันตรายใดๆ"

"ฉันรู้แล้ว "ซูฉิงยิ้มให้ เรื่องที่จะยอมให้ฮ่อหยุนเฉิงไปปารีสกับเธอด้วยนั้นก็ไม่พูดอีก ก็แสดงว่าตกลงแล้ว

เช้าวันต่อมาเวลาสิบโมงเช้า ฮ่อหยุนเฉิงเรียกคนให้เตรียมเครื่องบินส่วนตัวมาจอดที่สนามบิน หลังจากตรวจสอบกับซูฉิงเรียบร้อยแล้วก็บินไปด้วยกัน

"ครั้งนี้.......คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ"

เพราะเกิดอุบัติเหตุบนเครื่องบินเมื่อครั้งก่อน ซูฉิงแม้จะบอกว่าตนไม่กลัวความสูง แต่ก็รู้สึกเป็นกังวลอยู่ในใจ