ตอนที่ 43 เธอไม่สนใจฉันจริงๆหรือ

"เข้ามา!" เสียงของฮ่อหยุนเฉิงเย็นชาลงกว่าเดิมจริงด้วย

ผลักประตูออก แรงกดดันก็พุงเข้ามาใส่หน้า หลินเหยียนเฟิงส่งเอกสารในมือให้ฮ่อหยุนเฉิง กล่าวอย่างระมัดระวังว่า

"ท่านประธานครับ เอกสารฉบับต้องการลายเซ็นครับ"

ฮ่อหยุนเฉิงรับเอกสารมา กวาดสายตาเย็นชาอย่างรวดเร็ว พูดเสียงเข้มว่าเอกสารฉบับต้องส่งให้อีกฝ่ายวันนี้ตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ? ทำไมเพิ่งเอามาเซ็นตอนนี้?"

ใจของหลินเหยียนเฟิงเต้นแรง นั่นไม่ใช่เพราะท่านประธานลาไปตอนเช้าหรือไง

ราวกับอ่านความคิดของหลินเหนียนเฟิงออก เสียงเย็นชาของฮ่อหยุนเฉิงก็ดังขึ้นอีก "เอามาให้ฉันเซ็นที่บ้านก็ไม่ได้?"

หลินเหยียนเฟิงถูกสายตาเย็นชาของฮ่อหยุนเฉิงจ้องจนขนลุกไปหมด เขาพูดซ้ำๆว่า "ผมทราบแล้ว ครั้งหน้าจะระมัดระวังกว่านี้ครับ"

ฮ่อหยุนเฉิงจึงโบกปากกาแล้วเซ็นชื่อตนลงไป

หลินเหยียนเฟิงหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นของฮ่อหยุนเฉิงดังมาจากด้านหลัง "ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งไม่ชอบผู้ชายคนหนึ่ง เป็นเพราะอะไร?"

หลินเหยียนเฟิงชะงักฝีเท้า รู้สึกแปลกๆ

ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชาย?

หมายความว่ายังไง?

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ผู้ชายล่ะเป็นใคร?

หรือว่าท่านประธานจะถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมา?

นี่ก็เป็นไปไม่ได้อีก! มีผู้หญิงมากมายอยากเข้ามาซบท่านประธานเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ!

เขาจะรู้ได้ยังไงว่าเพราะอะไร!

หลินเหยียนเฟิงครุ่นคิด เปิดปากพูดว่า "อาจเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นไม่ค่อยเท่าไหร่มั้งครับ?"

"ออกไป!" น้ำเสียงของฮ่อหยุนเฉิงเย็นราวกับฤดูหนาว

……

ซูฉิงกลับไปนั่งที่ ก้มหน้าลงทำงานอย่างจริงจัง

วันนี้การประชุมกับบรูซประสบความสำเร็จอย่างมาก บรูซพอใจกับแผนของเธออย่างมาก หวังว่าจะได้เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่สู้ท้องตลาดโดยเร็ว

ดังนั้นสองสามวันมานี้ซูฉิงจึงยุ่งมาก เธอต้องจับตามองความคืบหน้าของการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ เพิ่มจำนวนการผลิตมากขึ้นเข้าสู่ตลาดอย่างรวดเร็ว

ซูฉิงกำลังคิดว่าจะเรียกประชุมพนักงานที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับน้ำและไฟ ทันใดนั้นโทรศัพท์สำนักงานของเธอก็ดังขึ้น

เป็นฮ่อหยุนเฉิงโทรเข้ามา

"สวัสดีค่ะ..." ซูฉิงรับโทรศัพท์ ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเสียงเย็นๆของฮ่อหยุนเฉิงตัดบท

มีเพียงห้าคำสั้นๆว่า "มาหาฉันที่ห้องที"

ซูฉิงยังไม่ทันจะพูดอะไร ฮ่อหยุนเฉิงก็ตัดสายไปแล้ว

ได้ยินเสียงตู๊ดตู๊ดตู๊ดดังมาจากอีกฝั่ง ซูฉิงก็ส่ายหัวอย่างอดไม่ได้

ไม่รู้ว่าฮ่อหยุนเฉิงจะเรียกหาเธอเรื่องอะไรอีก

ซูฉิงขึ้นลิฟต์มาชั้นที่18 ตรงไปที่ห้องทำงานประธานบริษัทของฮ่อหยุนเฉิง

ประตูห้องทำงานถูกงับไว้ ซูฉิงเอื้อมมือออกไปเคาะประตู

"เข้ามา" น้ำเสียงใสเย็นของฮ่อหยุนเฉิงก็ดังออกมา

ซูฉิงผลักประตูเข้าไป ก็มองเห็นฮ่อหยุนเฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้

เขาถอดเสื้อสูทออกแล้ววางไว้บนโซฟาข้างๆ สวมแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย ปลดกระดุมสองเม็ดบนหน้าอกของเขาออกอย่างสบายๆ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแรง ประกอบกับใบหน้าที่หล่อเหลา เป็นคนระดับเลิศจริงๆ

ในเวลานี้เอง ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังกดแป้นพิมพ์ด้วยมือข้างเดียว

ซูฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ล้วนพูดว่าฮ่อหยุนเฉิงเป็นคนบ้างาน เห็นอย่างนี้แล้วคงไม่ใช่เรื่องหลอกเลยสักนิด

มือขวาได้รับบาดเจ็บ ยังอุตส่าห์มาทำงานที่บริษัท ไม่รู้จักพักผ่อนเอาซะเลย

"หล่อมั้ย?" จากหางตาเขาก็มองเห็นว่าซูฉิงกำลังมองมาที่ตนเอง มุมปากของฮ่อหยุนเฉิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย เปิดปากเอ่ยเสียงเย็น

ซูฉิงได้สติ ถึงพบว่าตนกำลังมองฮ่อหยุนเฉิงอยู่ตลอด เลยอึกอักไปพักหนึ่ง เธอกระแอมเบาๆ