ตอนที่ 437 อึดอัด

ระหว่างเดินทางกลับบ้านจากวิลล่าของเดอโกล ซูฉิงนั่งอยู่ในรถด้วยความอึดอัดใจ ฮ่อหยุนเฉิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธออยู่หลายครั้งขณะขับรถ และถามด้วยความเป็นห่วง "เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมหลังจากที่มิเชลกลับมาเธอก็แปลกๆ ไป มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"กลับไปค่อยคุยแล้วกัน" ซูฉิงส่ายหัว เธอแค่รู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ควรโกรธตอนนี้

หลังจากกลับมาถึงบ้าน ซูฉิงและฮ่อหยุนเฉิงก็ถอดเสื้อโค้ตออกวางบนราว ซูฉิงเดินไปนั่งที่โซฟาและจิบน้ำ

ฮ่อหยุนเฉิงมองท่าทางของเธอ และเดินมาหยุดอยู่ข้างเธอ จับไหล่ของเธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เอาล่ะ ตอนนี้เธอก็บอกฉันได้แล้วนะว่ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ?"

"ฉันคิดว่า…" ซูฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็วางแก้วน้ำบนโต๊ะ และมองเข้าไปที่ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิง "ฉันคิดว่ามิเชลชอบนาย"

"หืม?"

ฮ่อหยุนเฉิงเปล่งเสียงออกมาด้วยความสงสัยโดยไม่รู้ตัว เขาไม่รู้เลยว่าทำไมจู่ๆ ซูฉิงถึงพูดแบบนี้ และเขาก็ไม่คิดว่ามิเชลมีอะไรผิดปกติเลย...

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาไม่ได้ให้ความสนใจมิเชลเลย

"ทำไมเธอถึงชอบฉันล่ะ?"

ซูฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธอคิดไม่ถึงว่าผู้ชายจะถามคำถามนี้ แต่เธอยังจำสายตาของมิเชลเมื่อกี้ได้อย่างชัดเจน เซ้นท์ของผู้หญิงมันแรงอยู่แล้ว

"นายไม่เห็นสายตาของเธอผิดปกติไปหลังจากที่ฉันบอกว่านายเป็นคู่หมั้นของฉันเหรอ? นายบอกฉันมาตามตรง นายชอบเธอไหม?"

ซูฉิงที่นิ่งมาโดยตลอด ต่อหน้าฮ่อหยุนเฉิงเธอจะแสดงด้านความเป็นเด็กเช่นนี้น้อยมาก ฮ่อหยุนเฉิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย" เขาพูดเบาๆ และลูบปลายจมูกของซูฉิงอีกครั้ง

"ในสายตาฉันมีแค่เธอคนเดียวมาตลอด จะเอาเวลาไหนไปมองผู้หญิงคนอื่นล่ะ ก็ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ วันนี้ฉันเพิ่งเจอเธอครั้งแรก ได้คุยกันแค่ไม่กี่คำเท่านั้น เธอก็ได้ยิน"

ซูฉิงดิ้นออกจากอ้อมแขนของฮ่อหยุนเฉิง นั่งตัวตรงและเหลือบมองเขาอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะงอน แต่เธอก็เข้าใจว่าฮ่อหยุนเฉิงกำลังพูดถึงอะไร มันเป็นคำพูดที่หวานราวกับน้ำผึ้ง

"โอเค ฉันเชื่อใจนาย แต่ฉันบอกนายเลยนะว่า เรายังต้องอยู่ในฝรั่งเศสอีกสักพัก นายจะไปหาเธอลับหลังฉันไม่ได้นะ เข้าใจไหม?"

ฮ่อหยุนเฉิงหัวเราะ ส่ายหัวไปด้วยหัวเราะไปด้วย ยกมือสองข้างขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันยอมรับเลยจริงๆ ว่าในใจฉันมีเธอแค่คนเดียว ตอนนี้ฉันยังจำหน้าตาของมิเชลไม่ได้เลย เอาล่ะๆๆ ฉันสัญญา ฉันจะไม่ติดต่อกับเธอเด็ดขาด โอเคไหม?"

ในที่สุดซูฉิงก็ยิ้มออกมาเมื่อถูกเขาแกล้ง ทั้งสองคนหยอกล้อกันไปมา และวันนั้นก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แปดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ซูฉิงตื่นขึ้นและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะออกไปข้างนอก ฮ่อหยุนเฉิงประหลาดใจมากที่เห็นซูฉิงในห้องนั่งเล่นเมื่อเขาเดินออกจากห้องนอน

"ทำไมวันนี้เธอตื่นเช้าจัง ไม่นอนต่อเหรอ?"