ตอนที่ 450 เสี่ยวหนิงเป็นเด็กดี

อู๋ชิงหร่านตอบตกลงทันที "ในเมื่อเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ก็ให้ฉันดำเนินการแล้วกันนะ"

เพราะซูซานรู้แบบร่างของซูฉิงแล้ว ความสงสัยในตอนแรกของเธอที่มีต่ออู๋ชิงหร่านจึงกลายเป็นความไว้วางใจ "ฉันจะรอข่าวดีจากคุณอู๋นะคะ แต่—เรื่องนี้ยิ่งเร็วยิ่งดีนะคะ"

ถ้าถึงตอนนั้นลีโอสตูดิโอรายงานเรื่องพวกเขาจริง ก็จะไม่มีโอกาสที่จะชนะ แล้วซูฉิงจะได้ชื่อว่ายังเป็น ’ตำนาน’ อยู่หรือเปล่าล่ะ? ชื่อเสียงคงถูกทำลายจนย่อยยับหมดแล้วมั้ง

และเธออยากเห็นภาพนั้นมานานมากแล้ว...

ซูซานจิบกาแฟพร้อมรอยยิ้มในแววตา ดูเหมือนว่าเธอจะมองเห็นภาพที่ซูฉิงถูกเธอเหยียบย่ำไว้ล่วงหน้า

"เอาล่ะ คุณอู๋กลับก่อนเถอะค่ะ หากมีอะไรเราค่อยติดต่อกัน"

ในโรงพยาบาล ณ เมือง A

เพียงชั่วพริบตา หลิวเสี่ยวหนิงก็อยู่ในโรงพยาบาลมาสามถึงห้าวันแล้ว เธอยังคงกังวลเรื่องการถ่ายทำมาก แต่เธอต้องใช้เวลาอีกนาน กระดูกหักคงไม่หายง่ายๆ

แต่ตั้งแต่ที่เข้าโรงพยาบาลวันแรก หลังจากหลิวเสี่ยวหนิงสารภาพรักกับเฉินจุนเหยียนไป เขาก็ไม่มาเยี่ยมเธอเลย เวลาผ่านไปเธอก็รู้สึกผิดหวัง และอดเกลียดตัวเองไม่ได้

แต่วันนี้เธอกลับแปลกใจ

"เสี่ยวหนิง" เสียงเคาะจากประตู และหลังจากเคาะสองครั้ง คนที่เปิดเข้ามาคือเฉินจุนเหยียน แถมยังถือช่อพุดซ้อน "ช่วงนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?"

ทันทีที่หลิวเสี่ยวหนิงได้ยินก็ได้สติทันที พอเห็นเฉินจุนเหยียนมาก็ยิ้มโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยืดตัวขึ้น และหันไปหาอีกคนเล็กน้อย

"ก็ดีขึ้น ตอนนี้ไม่เจ็บมากแล้ว...แต่หมดบอกว่ายังต้องดูแลตัวเองให้ดี ผู้อาวุโสเฉินวันนี้มาทำไมเหรอคะ? ทางกองถ่ายเสร็จแล้วเหรอคะ?"

หลิวเสี่ยวหนิงที่เห็นอีกคนก็ยังรู้สึกประหม่า เธอไม่รู้ว่าหลังจากที่สารภาพรักไปก็ไม่รู้ว่าอีกคนคิดยังไงกับเธอ หรือไม่ก็พวกเราอาจไม่ได้แม้เป็นเพื่อนกัน

ที่จริงแล้วเฉินจุนเหยียนก็อลหม่าน ถึงกับคิดว่าจะไปเยี่ยมหลิวเสี่ยวหนิงดีไหม แต่ความรู้สึกนี้คาอยู่ในใจเขามาสามวันแล้ว เขาไม่ได้คิดอะไรกับหลิวเสี่ยวหนิงเป็นพิเศษเลย และยิ่งจะปล่อยความเข้าใจผิดนี้ไปไม่ได้ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวหนิงก็เป็นเด็กดี

"เช้านี้ฉันถ่ายไปฉากสองฉากเอง แล้วคิดว่าไม่ได้มาสักพักแล้วก็เลยซื้อช่อดอกไม้มาให้ กันว่าวางดอกไม้ไว้ข้างเตียงจะทำให้คนป่วยรู้สึกดีแล้วก็ฟื้นตัวได้ดี"

เฉินจุนเหยียนยิ้มอย่างอ่อนโยนและนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง

หลิวเสี่ยวหนิงหลุบตาลงมองปลายนิ้ว และเงียบอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้น "ขอบคุณนะคะ ผู้อาวุโสเฉิน...ฉันคิดว่าจะไม่มาเยี่ยมฉันแล้ว เรื่องก่อนหน้านี้ ฉัน—"

"ฉันรู้" เฉินจุนเหยียนพูดเสียงเบา หลิวเสี่ยวหนิงมองเขาก่อนจะขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่ก็กลืนคำพูดลงไป

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และตัดสินใจว่าพูดวันนี้ให้ชัดเจนน่าจะดีกว่า "เสี่ยวหนิง ฉันรู้ความในใจเธอนะ แต่บางอย่าง...มันบังคับไม่ได้ ฉันเชื่อว่าเธอก็รู้ว่าฉันชอบใคร ฉัน พูดตามตรงฉันก็นับถือเธอเป็นน้องสาว ขอโทษด้วยนะ"