ตอนที่ 470 คุณปู่ซูกลับประเทศ

ในขณะนั้น คุณปู่ซูที่กำลังนั่งคิดอยู่บนเครื่องบินว่าซูฉิงจะใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง ฮ่อหยุนเฉิงจะดูแลเธอได้ดีหรือไม่

นอกสนามบิน ฮ่อหยุนเฉิงจอดรถของเขาไว้ในที่จอดรถและเดินเข้าไปในล็อบบี้ของสนามบินพร้อมกับซูฉิง

"เที่ยวบินอีกสิบกว่านาทีถึงจะถึง" ฮ่อหยุนเฉิงมองขึ้นไปที่หน้าจอของสนามบินและพูดว่า "เธอไปนั่งพักก่อนไหม อีกสักพักคุณปู่ถึงจะลงจากเครื่องบินนะ"

ฮ่อหยุนเฉิงรู้ว่าเมื่อคืนซูฉิงดีใจจนนอนไม่หลับ และง่วงอยู่ตลอดจึงอยากให้เธอไปพักสักหน่อย

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะเจอคุณปู่ นาทีเดียวก็แทบรอไม่ได้ เธอเอาแต่จับตามองทางออก "ไม่ล่ะ ฉันอยากเจอคุณปู่เร็วๆ ไม่แน่เครื่องบินอาจลงจอดก่อนเวลาก็ได้นะ"

เป็นเวลากว่าสิบนาทีที่ซูฉิงจ้องไปที่ทางออกรอคุณปู่ของเธอออกมาอย่างตั้งใจ

"เที่ยวบินจากดูไบไปยังเมือง A ได้ลงจอดแล้ว ผู้โดยสารโปรดอยู่ในความเป็นระเบียบ" เสียงอัตโนมัติของผู้หญิงดังขึ้นตรงวิทยุที่สนามบิน ดวงตาของซูฉิงเป็นประกาย ก่อนที่จะก้าวขึ้นไปด้านหน้าอย่างเร่งรีบ

ทันทีที่ซูเหลียงอี้เดินออกมา เขาก็เห็นซูฉิงโบกมือให้เขา "หลานสาวที่รักของปู่..."

เมื่อเห็นคุณปู่ ซูฉิงก็ก้าวไปอย่างรวดเร็วและรับกระเป๋าเดินทางของเขามา "คุณปู่ เหนื่อยไหมคะ? ไปเที่ยวรอบโลกมาเป็นยังไงบ้างคะ?"

"ไม่เลวเลยนะ ทิวทัศน์ต่างประเทศมีลักษณะเฉพาะตัว ดีมากเลยล่ะ" คุณปู่ซูพูดพร้อมรอยยิ้มใจดี "เดี๋ยวพวกเธอแต่งงานแล้วไปฮันนีมูนก็ไปเที่ยวบ่อยๆ ล่ะ"

"ไอหยา คุณปู่..." เมื่อพูดถึงแต่งงาน ซูฉิงก็รู้สึกเขินอาย

ฮ่อหยุนเฉิงที่เห็นคุณปู่ซูก็เรียกคุณปู่อย่างสุภาพ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินทางจากมือของซูฉิงไปอย่างใส่ใจ "ให้ฉันถือกระเป๋าเดินทางให้คุณปู่ดีกว่านะ"

เมื่อเห็นฮ่อหยุนเฉิงดีกับหลานสาวตัวเอง รอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้น

"ตอนนี้ฉันพอใจกับหยุนเฉิงมากขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ นายดีกับฉิงฉิงของเราก็ดีแล้วล่ะ" คุณปู่ซูพูดอย่างจริงจัง ในวัยนี้เขารู้สึกว่าซูฉิงเจอคนที่ดีกับเธอจริงก็โชคดีที่สุดแล้ว

"แน่นอนครับ ผมจะทำให้ซูฉิงเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกครับ" ดวงตาของฮ่อหยุนเฉิงลึกซึ้ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ดี ดี!" ท่านผู้เฒ่าซูพยักหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจต่อฮ่อหยุนเฉิง

คุณปู่ซูเยินยอฮ่อหยุนเฉิงอย่างเต็มที่จนซูฉิงรู้สึกอิจฉา เธอกอดแขนคุณปู่ซูและพูดอย่างออดอ้อน" คุณปู่ สรุปเราสองคนใครเป็นคนในสายเลือดกันแน่คะ?"

ต่อหน้าคุณปู่ ไม่ว่าซูฉิงจะอายุเท่าไหร่ ไม่ว่าตอนที่อยู่ข้างนอกจะเด็ดเดี่ยวแค่ไหน พออยู่บ้านเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ชอบออดอ้อนอยู่เสมอ

"ยังอิจฉาอยู่อีกเหรอ" คุณปู่ซูพูดติดตลกพร้อมรอยยิ้ม และตบมือของซูฉิงเบาๆ

คุณปู่ซูมองหลานสาวขี้อ้อนที่อยู่ข้างๆ ก็หันไปมองฮ่อหยุนเฉิงและกล่าวว่า "หยุนเฉิง หลานสาวฉันดูเหมือนจะรู้เรื่องนะ แต่ยังนิสัยเด็กอยู่เลย หวังว่าจำทพดีกับเธอ ดูแลไม่ให้เธอเสียใจนะ"

ฮ่อหยุนเฉิงเข้าใจที่ชายชราเป็นห่วง เขาจึงพยักหน้าจริงจัง และพูดอย่างเคร่งขรึม "คุณปู่ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลซูฉิงเป็นอย่างดี ไม่ให้เธอต้องเสียใจแน่นอนครับ"

เขาโอบไหล่ของซูฉิงและยิ้มอย่างอ่อนโยน

"จริงสิ คุณปู่ครับ วันนี้คุณปู่ผมเตรียมงานเลี้ยงที่บ้านใหญ่ตระกูลฮ่อ เป็นการต้อนรับคุณปู่โดยเฉพาะเลย เราไปที่บ้านใหญ่ตระกูลฮ่อกันก่อนนะครับ" ฮ่อหยุนเฉิงวางกระเป๋าเดินทางไว้หลังรถและพูดด้วยท่าทีสบาย

ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าฮ่อได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าซูจะมาเมือง A เพื่อร่วมในพิธีหมั้นของซูฉิงและฮ่อหยุนเฉิง ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าดีใจมากแค่ไหน ทั้งยังตั้งตารออยู่ที่บ้านแล้วด้วย