ตอนที่ 499 ได้รับการช่วยเหลือ

ทางฝั่งของซูฉิงที่เริ่มร้อนใจ ยังตามหาหลิวเสี่ยวหนิงไม่เจอว่าไม่อยู่ที่ไหน

เธอหดตัวอยู่บนเตียงอย่างระมัดระวัง มองไปทางฉินชั่งที่เข้ามาใกล้เธอ คิดจะยื้อเวลาออกไปอีก :"เดี๋ยวก่อน ฉันอยากจะไปอาบน้ำ ตัวเปียกหมดเลยทำให้รู้สึกไม่สบายตัว"

หลิวเสี่ยวหนิงทำเป็นยิ้มประหม่า ตอนที่เธอสลบไปก็ถูกพามาที่นี่ ชุดที่ยังหมาดๆ พอมาสัมผัสกับตัวทำให้ไม่สบายตัว

ฉินชั่งไม่ได้คนโง่ ตอนนี้จะดูไม่ออกได้ยังไงว่าหลิวเสี่ยวหนิงกำลังยื้อเวลา ทันใดนั้นเขาก็หมดความอดทนอีกครั้ง ฉีกเสื้อออกแล้วเข้าไปหาหลิวเสี่ยวหนิง

หลิวเสี่ยวหนิงตกใจ เธอนึกถึงคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอก กัดริมฝีปากแน่นไม่ได้ส่งเสียงออกมา แล้วคว้าเอวโคมไฟบนหัวเตียงทุบหัวของฉินชั่ง

ก็ได้เสียงเสียงดังพลั้วะ ฉินชั่งก็ร่วงลงไปกับพื้น

หลิวเสี่ยวหนิงเห็นอย่างนั้นก็ไม่กล้ารอช้า เธอรีบลุกขึ้นวิ่งไปทางหน้าต่าง ตอนที่เปิดหน้าต่างออก ลมเย็นข้างนอกก็พัดเข้ามา ทำให้เธอหนาวจนตัวสั่น

แต่ช้าเพียงพริบตา ทำให้เธอหนีออกไปไม่ได้ ถูกฉินชั่งที่อยู่ข้างหลังจับไว้

"นังแพศยา! แกกล้าทำร้ายฉัน!"

ฉินช่างใช้แรงพลักหลิวเสี่ยงหนิงลงไปบนพื้นพรม

หลิวเสี่ยวหนิงซู้ดปากร้องด้วยความเจ็บ น้ำตาไหลออกมาอย่าทนไม่ไหว

"เจ็บมากเลย"ฉินชั่งกดไปที่หัวที่ถูกหลิวเสี่ยวหนิงตี และก็เห็นเลือดเปื้อนมือทำให้ฉินชั่งหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

หลิวเสี่ยวหนิงที่อยู่บนพื้นยังคิดจะลุกขึ้นมาคว้าโคมไฟ แต่ฉินช่างไม่ให้โอกาสนั้นกับเธออีกและ ตบหน้าเธอพร้อมกับก่นด่าไม่หยุด

หลิวเสี่ยวหนิงถูกตบจนหูแว่ว เธอกัดฟันกรอด ยังไม่คิดที่จะยอมแพ้

เพียงน่าเสียดายเธอที่ดิ้นรนก็เป็นหญิงอ่อนโยน เธอไม่สามารถที่จะสู้ฉินชั่งได้จริงๆ

ฉินช่างเตะเข้าหน้าอกของหลิวเสี่ยวหนิง แล้วจับตัวเธอที่พยายามขัดขืนขึ้นมา

แล้วผลักตัวหลิวเสี่ยวหนิงไปที่เตียงอย่างแรง จนเธอเจ็บจนตัวงอ

"หนีสิ ถ้าแกกล้าหนีอีก! แล้วยังกล้ามาตีฉันอีกนะ"

ฉินชั่งที่คิดว่ายังไม่พอ เดินเข้าไปเตะหน้าท้องหลิวเสี่ยวหนิงอีกครั้ง แล้วจับแขนของหลิวเสี่ยวหนิงมัดไว้ที่ข้างเตียง

"ฉินชั่ง แกมันเลวเดรัจฉาน!"

หลิวเสี่ยวหนิงจ้องฉินชั่งจนตาถลนออกมาเห็นเส้นเลือด

"ร้องสิ ในเมื่อยังมีแรงอยู่ เดี๋ยวอีกหน่อยฉันจะให้เธอร้องเรียก!"ฉินชั่งยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วยื่นมือออกไปฉีกเสื้อของหลิวเสี่ยวหนิงจนขาด

เผยให้เห็นผิวขาวของเธอ ฉินชั่งถึงกับตาวาวมือลูบไล้ไม่หยุด

"แกออกไปนะ!"หลิวเสี่ยวหนิงตะโกนออกไป น้ำตาพรั่งพรูไหลออกมา จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ช่วยอะไร

ฉินชั่งถอดเข็มขัดหนังออกมาแล้วยื่นมือออกไปจับหน้าของหลิวเสี่ยวหนิง จนเป็นรอยแดงรอยน้ำมือ

แววตามีชีวิตชีวาของหลิวเสี่ยวหนิงค่อยๆ จางหายไป สุดท้ายก็เหลือแต่ความว่างเปล่า น้ำตาไหลออกมาไม่หยุดหายไปกับปอยผม

และตอนที่ฉินชั่งจะฉีกกระโปรงของหลิวเสี่ยวหนิงนั้นเหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้าย ข้างนอกก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย แล้วจากนั้นก็พังประตูเข้ามา

"พวกแกทำอะไร........"

ฉินชั่งยังนึกว่าเป็นคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกเข้ามา จากนั้นก็ก่นด่าแต่ยังพูดไม่จบ ก็ถูกคนเตะเข้าที่หน้าแทรกคำพูดที่เขาจะพูด

"สารเลว!"

จินจิ่นหรานที่เข้ามาเป็นคนแรกเห็นภาพที่เกิดขึ้นในห้อง ก็โกรธจนถึงขีดสุด เขาก็เตะฉินชั่ง ถอดเสื้อคลุมแล้วไปห่มให้กับหลิวเสี่ยวหนิง